Γεννέθλιος Ημέρα.......Aγγέλου

….έχουν οι άγγελοι γενέθλια;;;

Αναρωτιέμαι…..

Σαν σήμερα που γεννήθηκε…

να πω;;;;

Έμαθα να Τον αγαπώ μέσα απ΄ τις λέξεις…..
Άργησα να το παραδεχτώ….σκληρή με ήθελα και με θέλω.

Να μη παρασύρομαι από "λέξεις" και "γραφές"….
Κι ηρθαν "οι μέρες κι οι πράξεις " της ζωής….
που αβίαστα , τις λέξεις “Έγνοια” "Φιλία" κι “ Αγάπη” ξεχείλισαν….

Σήμερα που γιορτάζεις….να σου πω

Να σου πω;;;;

Σ ΄αγαπάω ασυναίρετα….
Σ΄ αγαπάω ….και ξέρω
Σε αγαπάω λέω….και πόσο μα πόσο το εννοώ ( καθημερινή αποκάλυψη γίνεται τούτη η σκέψη) ….

Σαν σήμερα που γεννήθηκε…

να πω;;;;

Με πήρε απ ΄το χέρι…άγνωστο πρόσωπο…φωνή άγνωρη
Με πήρε απ΄ το χέρι….και μ΄ άλλαξε ζωή….

άλλη έννοια στην θλίψη έδωσε….
Φόρεσε χαμόγελο…..κι ελπίδα κάρφωσε στα μάτια….
"Υπάρχουν ακόμα άγνωστοι που σπέρνουν λέξεις ποτίζουν με ψυχή για να φυτρώσει Φιλία;;; "
φύτεψε σκέψη….πότισε με Ψυχή αλήθειας….φύτρωσε Αγάπη

Σήμερα….σαν σήμερα…

γέννιουνται ακόμα άγγελοι…..σκέφτομαι

Και χαμογελώ ….χαρά φιλίας απρόσμενης….

Σαν σήμερα…

γεννήθηκε βλέμμα που πνίγηκα μέσα του…

και κολυμπώ μ΄ ανάσες δυο χιλιάδες , ακόμα κι ακόμα…..
Σαν σήμερα…

γεννήθηκαν οι λέξεις που (όταν λευκός νους και ψυχή) αφήνουν, πνίγεσαι σ΄ αυτές….

κολυμπήθρα του Σιλωάμ….και βγαίνεις εξ-αγνισμένος….
γιατί....
Όταν οι άγγελοι λογοτεχνoύν…..

το σύμπιαν σιωπά κι αφουγκράζεται

Γράφει ο " γεννέθλιος άγγελος" σήμερα...

"Ποιον αγαπάω και μου στερείς, ω τρέλα μου, ανάσα μου βαριά... Ποιον μισώ και μου καθίζεις δίπλα μου, ω τρέλα μου, μάτια μου θλιμμένα…

Κι όσο μαγεύεται η ψυχή σ' ένα ηλιοβασίλεμα, όσο τα φύλλα θα γεννιούνται στα κλαδιά, όσο θα κρύβεται στην πόλη το σαρκίο μου, όσο τα μάτια μου θα μένουν ανοιχτά,

όσο ο κόσμος θα μιλάει ασυνάρτητα, όσο το χρήμα μασκαράτες θα οργανώνει, όσο η πηγή της λησμονιάς θα μένει αστέρευτη, όσο το σώμα η λογική μου θα θυμώνει,

τόσο θα ελπίζω πως μια μέρα, σ’ ένα ξημέρωμα, σε μιαν ευχή που απ’ την ψυχή θα αναβλύζει, ο ουρανός θα είναι ανοιχτός, θα αφουγκράζεται, να νιώσει τη βροντάδα της,

να λιώσουν τ’ αστέρια σαν κεριά κι ο ήλιος, κι η σελήνη,
να στάξουν καυτά στην άνοιξη, πιότερο κι από δάκρυα,
να νιώσει, να καταλάβει του μυαλού μου τη σιωπή.

Σε μιαν ευχή, ναι, να χαθώ κάθε που ξημερώνει, δώρο να δώσει ο ουρανός μια λαμπερή βροχή.

Κι αυτά τα χρόνια, 37 θαρρώ γίνονται αύριο, ένα μ' έχουν διδάξει:

Να ελπίζω, να ζω, να εύχομαι, μα ακόμα τον κόσμο μας να μη δύναμαι να κατανοήσω."

Όταν οι άγγελοι λογοτεχνούν….

σιωπούν οι άνθρωποι…κι αφουγκράζονται
.........................................................................................................

Σαν σήμερα γεννήθηκε…το πιο γλυκό κάθαρμα του κόσμου …

Σήμερα….

Γελάω γελάω γελάω…..χαρά
Χαρά …..και παιδικά χαμόγελα ντύνομαι

σήμερα….

ποτίζω γλυκοδάκρυα το χώμα της ψυχής….
Να δει …να δει…”τα θαύματα” του κόσμου

Καπετάνιε….να ΣΕ χαιρόμαστε !!!!

κάθαρμα μοναδικά Σημαντικό….

να ΣΕ χαίρονται….
Το Πειραχτήρι….το ΤΖΙΤΖΙ… Η μάνα κι ο πατέρας….
Μα….
κι η πεθερά σου βρε!!!!!!!

Νόμιζες ότι θα γλύτωνες ΦΙΛΕ;;;;;;;
Αυταπατάσαι ΚΑΘΑΡΜΑ υπέροχο……

Και μια ευχή αφήνω για …όλους μας!

Να φτάσει το "όσο" ίσο με το "πάντα "να γένει….
Φράση κοινής μας Φίλης

Που πάντα μα πάντα ευχαριστώ θα της λέω….
Καρδιάς ευχαριστώ….
Ξέρει Εκείνη γιατί….κι Εσύ ξέρεις….κι Εσύ Φίλε..

ΦΙΛΕ.....
Χρόνια σου όμορφα ΣΗΜΑΝΤΙΚΕ ……

οι μερες χωρις ....Εσας

βοριάς που με παγώνει εσύ…
Υγρός νοτιάς που σε θάλασσα παλάμη σε ακουμπά…εγώ..
Θρηνώ την μνήμη που σ΄απόθεσε στο θάνατο των αστεριών
Θρηνώ τη σκέψη που ευχή πεφταστέρι σε βάπτισε…
Μέχρι να κάψει ουρανός νυχτερινός την όραση….θρηνώ
Έχω πονέσει πολλά…κι έχω δακρύσει πιότερα
Και ποιος τα αστέρια δακρύζει ρωτώ…τη θάλασσα ποιος άλικη την έκαμε
Είσαι εσύ….μου φωνάζω…
Είσαι εσύ…κι απλώνω πρόσωπο αφύλαχτο στα αστέρια
Να αλμυρίσει ρυτίδες…
Είναι εσύ ….μου φωνάζω
Η κόκκινη θάλασσα και βουτώ με πνοή μία…
Να βγω με εκπνοές δυό …να μαντέψω ρυτίδες αίμα ποτάμια…
Κυκλώθηκαν τα ματιά…σε όραση μια…
Κυκλώπειο πρόσωπο μου χάρισες….να με καλλύνω κάθε πρωί
Σε καθρέπτη δικό σου….
Σε ζωγραφίζω κάθε νύχτα σε ταβάνι καμβά με όραση αφής ακροδαχτύλων
Και κάθε αυγή σε σβήνω…λευκό περνώ χρώμα την μορφή σου…
Να μη σε δουν….της τρέλας μου την όραση να μην αναγνωρίσουν…
Πάντα εσύ…ο βοριάς που με παγώνει
Πάντα εγώ…η νοτιάς που σε ζεσταίνει….
Πάντα εσύ η λογική της φυγής ανάγκη
Πάντα εγώ η τρελή των χρωμάτων των δικών σου ...άγκυρα
Πάντα εσύ…η χαρά
Πάντα εγώ …η θλίψη
Πάντα εσύ…η σπορά των χαμογέλιων
Πάντα εγώ …ο αδαής θεριστής της θλίψης
Και Σε θερίζω…Σε θερίζω ….με θερίζω

σε αμφιλύκης πανσέληνο

Χαράξαμε ζωή με δευτερόλεπτα λουσμένα σε υγρές πανσέληνους…
Σμιλέψαμε τις ώρες μας με λεπτά αμφιλύκης αγριμιών....
Κάθε σταλαγματιά μνήμης στάζοντας στο δέρμα , το μαρκάρει ανεξίτηλα
Τα δάκρυα τα όποια, έχουν χρώμα ένα…αυτό το κόκκινο του φλεγόμενου βράχου
Αντιγράφω ασύστολα πληγές σάρκινες σε ψυχής καμβά…
Σέρνω πατούσες ολόγδυτες προς τις Μεγάλες Μέρες…
Προσδοκώντας Ανάσταση άγνωρων πια νεκρών

Σε μια άνοιξη που όλο ξεχνιέται αμνήμων σε ανθοφορία χρωμάτων

Με σφάζω σε κομμάτια δύο…σε βράχο με καρφώνω
Να μη πονάω…να πονάς
Με αργυρένια λάμα με τεμαχίζω σε κουτάκια χίλια εφτά…
Λευκές πινέζες τους περνώ και τα κρεμώ στην θάλασσα
Να με πονάω….να μη πονάς

Μη με αποκαλέσεις ξανά "Μαρίνα των βράχων"…
δεν λατρεύτηκα ποτέ από τους Ποιητές.. ….
Μήτε "θαλασσινή" να με φωνάζεις….
μέστωσε από παράπονο δικό μου η θάλασσα
και με ξεχείλισε…..
Των κολασμένων Μαρίνα φώναξε με
και θα σταθώ…θα σε κοιτάξω….
Μαρίνα των κολασμένων ψιθύρισε με
Κι εγώ θα σε ακούσω…. θα σε ακούω
Να μου μιλάς......να μιλάς….
Να μου μιλάς

σου εγραψα....

χαράζει κάτι δρόμους η νύχτα.......

βρέχει...βρέχει
αυτή τη βροχή που σα λυγμό σου κάνει....
μήτε άγρια....μήτε ήρεμη...
πνιχτός υπόκωφος λυγμός....
βρέχει....βρέχει....
ξεπλένει λέω....ξεπλένει....
μα πόσες οι των ανθρώπων ανομίες;;;;
πόσες;;;
κάθε σταγόνα τούτης της βροχής...θαρρείς και ψίθυρος είναι....
αλλόκοτος ,άλλος...

φύγε...μείνε...εσύ.....αυτός...εκείνο......
πονά...κραυγή...νυχτερινή....εσπερινού....φως...ιλαρό...
έρεβος...ελέους....προσευχη..προσοχη...
συγνώμη....αγαπώ....θυμάμαι....λήθη...πορεία....μνήμη.... λυπάμαι...
δικό σου...δικό του....
φοβάμαι....ελπίζω....παγώνω ...φωτιά...ίαση....ανάσα.... επουλώνω ......πληγή....αιμορραγώ ....κραυγάζω
ζωή....ζω
ζω....ΖΩ...ΖΩ....

Κάπου μακριά, φυτεύονται κεραυνοί ν΄ ανθίσουν....΄Ηλιο

το τέλος πριν....

Πονούν οι πατούσες της σκιάς σαν πλακόστρωτα γυμνές διαβαίνουν;
Καλμάρει Αγάπη η ψυχή;;;
Σα σκίζεται για να δοθεί , δακρύζει αίμα;;;
Σα συμπορεύεται η τρέλα με την λογική καλέ μου
αφήνουν χνάρια πέταλα μαργαρίτας να βρεις το δρόμο τους
Ν΄ ακολουθήσεις ίχνη…
Μ΄ αγαπά σ΄ αγαπά … αγαπάς σ΄ αγαπά …. αγαπώ αγαπώ …
σε αγαπάω με αγαπώ
Σα σέρνει βήματα η σκιά με γυμνές πατούσες…. αιμορραγεί πλακόστρωτο
κι αφήνει άλικα χνάρια να οσμίσει τυφλός να ακολουθήσει σοκάκι
Σε γυμνές σκιάς πατούσες να πορεύεται
Βάφουν ήλιο σοκάκια αρφανεμένα φωτός εκ κοιλιάς …
Κήρες χαράσσουν μοίρα ζωής…. ντύνουν μανδύα λευκό με ιμάντες μανίκια
να σταυρώσουν χέρια παρακλητικά σε σπασμένη ράχη….
Καρφώνουν ψυχή σε χάλκινο σταυρό…
Τρυπούν κορμί...χολή το ποτίζουν
να φυτρώσει
τύψεις λουλουδιασμένες μωβένιες ερινύες…
Και…
Τα χρώματα της ίριδας σε συνουσία απόλυτη γενούν
τον ένα χρωματισμο….
Αυτό το μοναχοπαίδι άγνωστων γεννήτορων Αετόχρωμα…
..............................................................................................................................................

*στην ΜΑΡΙΑ.....(στο βλέμμα της.....κι ενός αγγέλου Ερωτα)

**Τραγουδι...Παπακωνσταντινoυ-Νταλαρας..."πριν το τέλος"... ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ κι αυτό

***foto...http://niepatrzsie.deviantart.com/art/on-the-end-85263030

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ....ελπιδα (ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ)

σαν σημερα.....γεννηθηκε η ελπιδα

σαν σημερα....γεννηθηκε η σοφια....

σαν σημερα....γεννηθηκε το βλεμα της Αληθειας

σαν σημερα....γεννηθηκε η Γυναικα που επιστρεφει τον Ανθρωπο στην Εδεμ

σαν σημερα...που γεννηθηκε η Ελπιδα (μου)

χαμογελω χαρα...

χαμογελω...ευγνωμοσυνη να πορευτω ζωη

χαμογελω....ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΗΡΘΕΣ....

ΣΗΜΕΡΑ ΧΑΜΟΓΕΛΩ.....

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΟΜΟΡΦΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ....

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΟΜΟΡΦΑ....ΧΡΟΝΙΑ ΟΠΩΣ ΤΑ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ....

ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ....ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ (μου)...ΦΙΛΗ....ΦΙΛΗ ....ΦΙΛΗ...

Α-τιτλου...αίσθηση

Σε φωσάκια φυλακίζω βλέμμα
να καθρεφτίσω μέσα τους ψυχή ….
Πυξίδα οριζογραμμής …να πορευτώ...

να Σε πορεύομαι…
λείπεις… θαρρώ

και.....

"μουλείπεις"

νυχτερινό δάκρυ ξεπροβάλει
κάθε που ανατέλλει η Σελήνη
μα πάλι….
σε φύτεψα μέσα μου λέω
Ρίζωσες στα δάχτυλα μου…

Ποταμιά γίνηκες στο μέτωπο…στα μάγουλα
"Ρυτίδες "σε αποκαλεί του ανθρώπου φοβισμένη σκέψη
Μα εγώ…εγώ…κολυμπώ πνίγομαι μέσα τους
Τις αποτυπώνω στ΄ ακροδάχτυλα…
Τις αντιγραφώ σε κόλλα λευκή ψυχής…

δαχτυλικό αποτύπωμα.
Μου λείπεις…
Μα πάλι….

ζωγράφου δάχτυλα σε σκάλισαν
Επάνω μου…

στο μέσα μου σκαρίφημα κυττάρων....
Κεραυνός σε πέταξε στο κέντρο της κόρης των ματιών
Κι αν τυφλωθώ…θ αστράφτεις δρόμο να πορεύομαι
σ΄αγάπες που δεν πληρώθηκαν ποτέ…
Σαν φως

ατελέσφορο καντηλιού αναστάσιμου μνήματος
Θαρρώ…θαρρώ….θαρρούν…
Φρονούν…φρονούν….

φρονώ ....φρονώ....

και.....σ΄ ένα "έτσι πρέπει"

στιγνής νομοτέλειας υποτάσσομαι....

dust......dust....

Μαζεύω βροχή στ΄ απόχερα -χρόνους πέντε - να λούσω κώμη που σου φόρεσε ο ήλιος….
Τέφρα… και θα μεταλλαχθείς…ποτιστής γεννήτορας ρόδου Ενός….
Του αιώνιου χρίσμα να μεταλάβεις…
Να γίνεις Eσύ…το αιώνιο ρόδο μιας ύπαρξης ουσίας
Τέφρα…σ΄ένα κουτάκι, σπονδή του απίθανου να γένεις
Στην μνήμη να αποδοθείς….κουρνιασμένο έμβρυο σε Αιώνιο σύμπαν….
Τέφρα… και θα σκορπίσεις στης θάλασσας τα πέρατα...
να ταξιδεύεις….
Θα ταξιδεύεις….ταξίδια ονείρου δικού Σου…
Στις χούφτες θα σε κρατήσω…θα σε αναδέψω με την μοριακή της γενιάς σου πούδρα…
οι Δυο σας…σε σκόνη μιΑ…
πούδρα κορμική σε καρμικά ταξίδια

Μια ανάσα κάθε φορά θα ξεριζώνω…ένα αγκάθι θα φυτεύεται στην μνήμη
Θα σε καρφώσω στις κόρες των ματιών….θα σε σπείρω στις Γενιές Σου…
κι εκείνες, θα σ΄ αποθέσουν στις γέννες τις δικές τους …
να μείνεις…
Εσύ αιωνόβιο δένδρο…στους χρόνους τους απέθαντους…απέθαντη κι Εσύ στιγμή…
ουσίας όμοιας Θεού…

Μ’ ανάσα νιογέννητου κραυγή θα σε καταστήσω Εραστή της Ανατολής…
Ηλιος Εσύ ,να αιμορραγείς το φως…να ξεπλένεις τον άνθρωπο τον περιπατητή της γης ...
Με ρόγχο επιθανάτιο θα σε βαπτίσω χαιρετισμό της δύσης…
Ακάθιστος Ύμνος…
Ύστατος ύπνος ονείρου έμμηνης πανσέληνου …
να αιμορραγείς ανθρώπου ελπίδα ολονύχτιας ικεσίας…..

Εκπολιτίζω το βάρβαρο της πράξης….να πάρω ανάσα Ανθρώπου που κουβαλά κατάρα γηγενή…
ανθρώπου εκδιωγμένου από Έδέμ …
Φορώντας ρούχο ένα…
κατάρα Θεού…"κατ’ εικόνα κι ομοίωση Μου να πορεύεσαι Αδάμ"….
Κύρτωσαν οι ώμοι αυτοί της ψυχής, από βάρος αποτρόπαιου εγκλήματος….
Θύτης και θύμα…
λεύκανε η κώμη μια νύχτα εικοσάλεπτη…μαύρισε η ψυχή σ΄ αγρύπνιας εικοστετράωρα….
Σκόνη
…να σ’ ανασάνω…να σε κατοικήσω, να κατοικηθώ
δια βίου θεμέλιο αόρατου γρανίτη

Εκπολιτίζω αποτρόπαιο χρέος…
Μεμψίμοιρoς κι αδύναμη πορεύομαι στου Ελέους το όρος…
"Απελθέτω απ εμού κι απ ώμου"….
επί ματαίω ικέτης εγωπαθής φυγόπονος
Εκπολιτίζω αποτρόπαιο χρέος…
απευθυνόμενη σε Θεού ευσπλαχνία το ανέφικτο προς-Ευχόμενη…
φυγόπονος πάντα....
Μύρο σε λούζω…λόγια ποιητή Ανδαλουσιάνου
Προτροπή μοιρολογιού στα χείλη Μανιάτισσας κάρφωσα για σένα
"Πήγαινε…πήγαινε….μην ακούς την πυρωμένη ανάσα….
Κοιμήσου πέτα ησύχασε…..Κι η θάλασσα πεθαίνει...." ***

Ας είναι να…
Σε ΑγαπΑω στο πάντα…
............................................................................................................................................................................................................................
***ΛΟΡΚΑ...."θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσες Μεχίας"...Μετάφραση Νίκος Γκάτσος
......................................................................................................................................
*Τραγουδι: dust in the wind ( Kansas)
**foto : deviantart http://archangel-uriel.deviantart.com/art/Dust-like-me-34093801

επτάθλ(ι)ον......

Γυμνές πατούσες ζωγράφισαν αμμουδερό ουρανό…
Ανάποδα μ’ έμαθες να περπατώ
Ανάποδα έμαθες τις σκέψεις να χορεύουν
Καρκινική γραφή τα δάχτυλα ακουμπούν
Κι
εφτά ψαλμούς "Δαυιδικούς" σου γράφουν…
εφτά χοροί ζεϊμπέκικοι σε ύφαλους εφτά
βιογραφούν ζωή δική σου
εφτά χαρές…κι οι πόνοι πάλι επτά…
"Θεός αν είσαι"….
Εφτά ημέρες κούρνιασα στα χέρια σου,
για να με πλάσουν…..
Εφτά και να με τεμάχισεις νύχτες…..
Σε εφτά κουτάκια να με χτίσεις
με εφτά ψευδές καθρευτικές σκιές
Επτά να με γκρεμίσεις μέρες….
Χτίζοντας επτά ευχές Γυναίκας
Σε εφτά πανσέληνους χυτεύτικες
Κι έγινες εσύ
….το ψεύδος το έβδομο της Δημιουργίας
Τέφρα και άμμος έγινες ….
κι απ τις παλάμες
δραπετεύεις κάλπικα… σε χνάρια πυροστιάς
......................................................................................................................................
*τραγουδι 1: Νυχτεριδα ...Νταλαρας....( ενα απο τα 22 τραγουδια του...μου μου αρεσουν)
*τραγούδι: 2 Στην Κ...Παύλος Σιδηρόπουλος
**foto: deviantart http://tuoneila.deviantart.com/art/Lie-72626231

Σήμερα που...

Δεν με φτάνει ο χρόνος σήμερα... αετοκυνηγός σε αγριοδασιά έγινα

Τίποτα δεν μου φτάνει σήμερα
κάγκελα γίνονται τα σύγνεφα…..
να στεγαστώ θέλω στο άυλο....
Ένα “ πάντα” προς-ευχή
μ΄ένα "για" λιτανείας προπομπό εξαπτέρυγο..
Δεν με φτάνει ο τόπος σήμερα….
Ένα "ποτέ" υπόσχεση

μ΄ένα "ξανά" που χορεύει πυρρίχιο γονατισμένο
Να αφεθώ σε εφτά ανέμους θέλω….
να χτιστώ σε εφτά μήτρες πέτρας θηραϊκής…
Δεν με φτάνει σήμερα η μέρα…
Κι η νύχτα μάκρυνε Αγάπη….
Τούτη η νύχτα…που ορφάνεψε σελήνης
τούτη τη νύχτα που φοβάται κι ο θεός
εμένα δεν μου φτάνει….
Δεν με φτάνει η ανάσα σήμερα,
που μια ανάσα ανάγκη σε έχω….
Σήμερα που
αγκομαχώ κλίμακες συλλαβές τρεις …..
ημιτελής σκαρφαλώνω σκαλοπάτια πέντε
Αγκομαχώντας ανηφορίΖΩ
ένα σκαλισμένο "σαναμαγαπάς" Γολγοθά μονοπάτι
Σήμερα που
περίσσεψε η φυγή
να πνιγώ θέλω σε μουσική
και τ΄ άβαθο της να καρφώνεται στα μάτια ......
Σήμερα
να φορεθώ Εσένα θέλω….
Να σε φορέσω….Να ΣΕ φορεθώ
Τούτη μόνο η φορεσιά
Σήμερα μου φτάνει……

..........................................................................................................................................................................

*Τραγούδι: αχ να κοιμηθώ (στιχοι μουσική..Νίκος Ζουδιαρης(λατρεμένος απ΄το πρώτο άκουσμα) ....ερμηνεία Aπόστολος Ρίζος

*foto: deviantart http://gares.deviantart.com/art/Wind-19058150

...................................................................................................................................................................................................................................

**αφιερωση : σε τρια ζευγαρια μάτια ( για την απαντοχή βλέμματος....για το "ωωωωωωωπ"! μιας τσουλήθρας απόλαυση

φορω...το φοβο της σιωπης σου

Μεθούν σπουργίτια, Άνοιξη….
Στο σύθαμπο τρελό στρώνουν πανηγύρι….
πένθος υποκρισίας ντύνομαι

για χειμώνα που τσιγκουνεύτηκε το χιόνι....
Βυθίζομαι στο γέρμα της θάλασσας
Συμμέτοχο με κάνει η Κυρά

σε ερωτικά κοάσματα γλάρων εραστών ....
Βυθίζομαι στο δείλι της
Πενθίζομαι μαζί της

Xειμώνα που χιόνι δεν μας πότισε ...

Μεθούν τα δειλινόπτερα Φεγγάρι μισό
Κι οι λύκοι …
Οι λύκοι προσμένουν δειλινού αυγή…
Αιμορραγούν απαντοχή Αγάπης Μιας
Λύκοι σπουργίτια -αγρίμια...
οι λύκοι… που προσμένουν
αυτό το κοινό της Άνοιξης βλέμμα….

Εαρινό δείλι ανατέλλει
Τα αγρίμια έστησαν χορό…
….ΤΕΦΡΑ μου φορούν
Σπονδή στην Άνοιξη ….με ντύνουν
Καλλίχορος Απόλλωνας αντίδωρο στην χούφτα μου αφήνει
παγωνιού φτερό

να το καρφώσω σε κεφάλι Αηδονιού.....
Γύπωνες με αμπέχονα γεύεται το βλέμμα, σε ουράνιες νυχτερινές περιπολίες....
Φρουροί μιάς Αφροδίτης ηλιάτορα στην νύχτα
Σε ίθυμβο χορό τραβά την ημισέληνο…

μισό πάντα τούτο το φεγγάρι
με δανεισμένο ρούχο από ήλιο δειλινού...

Μισό πάντα τούτο το φεγγάρι..

χαμογελά ανάσες Έρωτα μονάδας
Προσμένοντας «συγνώμες» που δεν ήρθαν ,
ποθώντας αντισυγνώμες που χάθηκαν στο δρόμο του «ποτέ»
Μισό φεγγάρι…

δούλος κι η υπόδουλος Αφροδίτης Παντοκράτορα
που

αγεχορος παντα σε απόκινο χορό σφυρηλατεί αντοχές ουσίας
κι εγώ…εγώ

μεθυσμένη νεκρή ,

ντύνομαι την φορεσιά του φόβου της σιωπής σου....

..........................................................................................................................................................

*τραγουδι 1: ο δρομος σου εισαι εσυ (Ιωαννιδης )...σταλμενο επισης απο τον ΜΗ τυχαιο....ΦΙΛΟ

*τραγουδι 2: ροκ μπαλαντα (ΑΛΕΞΙΟΥ -ΒΑΡΔΗΣ)...σταλμενο "τυχαια" απο ΜΗ τυχαιο Φιλο...

*Foto απο deviantart....http://kitty-ishtar3988.deviantart.com/art/Sleep-with-moon-71672037

'Ακουσε...'Ακου σιωπή

Άκου…άκου τ΄αηδόνι*
Στα στερνά καταλάβαμε ζωή …Ποιητή

Πάμε να ριχτούμε στο χυτήριο των κορμιών;;
Εκεί στην ρέουσα ενέργειά μας
Εκεί που τα σώματα μυσταγωγούνται σοφία
κι η ψυχή χορεύει μαζί με δαίμονες κι Αγγέλους
Αγέχορος πάντα σε αμφίσημο χορό....
Να λιώσουμε ο ένας τον άλλο…
Σε νοτισμένο αλμύρα σεντόνι να φυτέψουμε ζωής συνέχεια ξανά…
Φορώ των νιάτων τη στολή…

Σε καλώ σε προσκαλώ σε προκαλώ
Σου πετώ το μαύρο των ματιών σου που δανείστηκα μια νύχτα
για μια νύχτα….
Το μαύρο των ματιών σου…
που…
έμελε να το φορώ στο “πάντα” των στιγμών μας….
Σε καλώ σε προσκαλώ σε προκαλώ
Σε παιχνίδι δικό μας…μόνο δικό μας
Με κώδικες και τρικλοποδιές αγαπημένες...
Άκου…άκου το χιόνι…
Στα στερνά μαθαίνουμε του Έρωτα σιωπή καλέ μου….
Στων λύκων τις αυγές…γνωρίσαμε κορμί σε κορμί να χυτεύεται…
Άκου…άκου.. το μεθυσμένο νυχτοπούλι
" από τέφρα κραυγαλέων ερώτων φύλαξε με"
Στων λύκων την αυγή …κραυγάσαμε ζωή….
Άκου….άκου τη συννεφιά…
Ιερογλυφικά αγάπης λόγια… σε ζωγραφίζει….
Φύλαξε με απ΄ την κραυγή της φωτιάς….
όταν παγώνει…

.................................................................................................................

*Κ.ΒΑΡΝΑΛΗΣ....ΑΠΟ "ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ"

..........................................................................................................................................................................

Καποιος ψιθυρισε...."για το καλο σου"

τραγουδι..."φθινοπωρινος σκυλος".. Τανια Τσανακλιδου απ΄το "μουσικο κουτι"

foto....deviantart http://pirate-queen.deviantart.com/art/Nightingale-63253217

γελαστοί και γελασμένοι.... εφιάλτες

καρφώνεις βλέμμα, πακτώνεις τη σκέψη σε πέτρα χτισμένη....

Σου....
Ψιθυρίζουν οι τοίχοι, αγωνίας "πρέπει"
Φτύνουν τις ζωγραφιές τους…
Αυτοφυούν σοβάδες - δάχτυλα με νύχια λάμες…
Να σκίσουν πόνους εσωτερικής ύφανσης ....
Λάμες βαμβάκια…
Και.....

δεν έμαθες ποτέ μικρό μου
ότι το ατσάλι …σ΄ ατσάλι μεταλλάσει….
και τους εννενήντα εννέα πόνους που κυλούν στις φλέβες….
εκατόν ένα τους κάνει…
Σου καρφώνει τον πόνο, το σκληρό του σίδερου, στα έγκατα ...
Σου μεταλλάσει τις φλέβες σε ηλεκτροφόρα καλώδια…
κι ιόντα ηλεκτρισμένα κυλούν πια μέσα σου…
Πρωτόνια και νετρόνια…θετικά.. κυτταρικός πυρήνας γίνονται
Και....


Περιτριγυρισμένα με αρνητικά φορτία…μορίων ψυχής
"πυρρίχιο" νανούρισμα σου ψάλουν...
Πρέπει πρέπει πρέπει πρέπει
με τύψεις με τύψεις με τύψεις με τύψεις
Να πονάς να πονάς να πονάς να πονάς….
Και.....

Μάσκα σε ντύνουν βενετσιάνικης αποκριάς
Κήρων χαμόγελο στα χείλη σου καρφώνουν
Να χαμογελάς…να χαμογελάς…να χαμογελάς…
με τύψεις με τύψεις με τύψεις….
Και...

σε "πυρρίχιο κύκλο " σου τραγουδούν...
κλάψε παλιάτσο! κλάψε....

Το δικό σου δάκρυ
εμάς κάνει,

Να γελάμε να γελάμε να γελάμε να γελάμε
......................................................................................................................................

*Κάποιος ψιθύρισε (ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ).!!!!.."" και ματιές μακρυά από τοίχους"
*τραγούδι...Azam Ali ψιθυρίζει...."la serena" .. η maya ξανα...κι ευχαριστώ της στελνω
*foto...deviantart http://twisted-muffins.deviantart.com/art/Cry-45389158

.........................................................................................................................................................................

στον ΤΑΚΙΖ.....(Ξέρει γιατί)

χωμάτινο μέτωπο....

Το "ψευδές" και "ψευδεπίγραφο "της ύπαρξης μου…
Φυτεύω σε άστεγο χώμα
σε διψασμένη για κόκκινο γη
για να φυτρώσει
αγκάθι δακρυσμένο Αγάπη…
Για να θεριέψει στην φωτεινή σκιά Σου…
Μεταλλαγμένο σε ακάνθινο στεφάνι
καρφωμένο σε άυλο μέτωπο…
Να ματώνει ελπίδα διαρκείας….
Να κυλήσει δροσιά , παράκληση σε ορεσίβια γυμνά μάγουλα…
Να κραυγάσει…πρωτόλεια ικεσία διαμονής
μείνε… Μείνε….
Να απλωθεί σε χάσκουσα παλάμη
κι από σοκάκια
δάχτυλων να προστάζει φυγή….
Φύγε…φύγε…φύγε

Μα πάλι, εκείνο........

επιμένει......
Nα κλείνει τους ανθισμένους αισθητήρες ακοής
Ν’ ακούει μόνο αίμα που κυλά στου μίσχου του τις φλέβες…
"Εδώ φυτεύτηκα…εδώ δροσιά μετάλαβα…
Εδώ ζωή ήπια…

ΕΔΩ....
Θα μείνω…. Εδώ.....

Θα Μείνω…
Στο άστεγο τούτο χωμάτινο μέτωπο…"

....................................................................

*καποιος ψιθυρισε..."με νευριάζεις"..

* ακουγεται το ...-Silent Goodbye.....Ennio Morricone

* foto..... απο deviantart....(http://visceral.deviantart.com/art/Limbs-23443527)

Για πες....Θάλασσα

-Ακουμπώ λέξεις…ψηλαφίζω γη Ανθρώπου

Στάζουν αίμα τα ακροδάχτυλα

"Το αντίξοο επουλώνομαι" ταυτόχρονα με την "αναγνώριση της δίνης" που με ρίχνεις.

Στροβιλισμένη κι αιρούμενη…..σε επικίνδυνη πτήση και σε μια κατάδυση σε έγκατα ψυχής...

Με πιάνεις απ το χέρι….και με οδηγείς ( χωρίς ανάσα )….στο απίθανο του Παντού

Στο υπέρμετρο του Πάντα….

Για πες…..

Πες θάλασσα…

έμαθα να σε ακούω…

.Να βυθίζομαι …στο πειραμύθι των εκατό πόνων

με πόνους εκατό να κυκλοφορούν στις φλέβες…

Σε κοιτώ στα μάτια…

έτσι έμαθα…δεν γίνεται αλλιώς…μήτε "αλοιώς" γίνεται…

έτσι έμαθα με εσένα… έτσι με έμαθες θαλάσσα...

"Πάμε στο κάλπικο του Μίδα παλάτι";;;

ναι...ναι....

έτσι πρέπει να ακούμε τα "πειραμύθια…"της θάλασσας..

Ανάποδα…

Κι ο κύκλος να ξέρεις …το ξέρεις…κλείνει ρουφά

κι αγκαλιάζει ότι ατόφιο στο "κάλπικο" βρίσκει…

και το αγκαλιάζει "πάντα"…του ξεδιψά το αιώνιο Είναι του…

Και...περιμένω

Σκοτείνιασμα στο βάθος των ματιών…περιμένω…

να ανακαλέσεις Εσύ....

το ΕΣΥ του όλου και των όλων ΕΓΩ…
Να κολυμπάς….να ΕΙΣΑΙ…...

.....

Θάλασσα….

.....

μόνο εσύ ….μονο Εσύ

τέτοιο εξαγνισμένο πειρα-ματένιο «πειραμύθι»….
Πείρας αρχέγονης…

αιώνων τόσων…τόσων όσων υπάρχεις...

υγρό στοιχείο που γεννά ζωή , που ντύνει σαρκίο το άυλο της ψυχής..

Υγρό στοιχείο …που καρφώνει νου σε γυμνή ψυχή

που πλέκει....

το φωνήεν και το σύμφωνο σε συντετελεσμένο έρωτα…

κι υπερσυντέλικος Αγάπης

να ντύνει μουσική υπόγειου θαυμαστικού!

Παραμύθι….πειραμύθι…
το φωνήεν και το σύμφωνο….σε συντελεσμένο πια έρωτα…
πείραμα έρευνας ψυχών επίγειων υπογείων…λευκόμαυρης υφής

εκπαιδεύομαι…

σε μάθηση βυθού Ωκεανού

άφωνη...διαβάζω...βουτάω...βγαίνω στεγνή...ξαναβουτώ...βγαίνω ματωμένη...

στη χούφτα μου κρατώ...ματωμένα ρήματα και δακρυσμένα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ

λέξεις ουσίας...

πλημμυρισμένη πορεύομαι μεσάνυχτα...με πανσέληνο ήλιο

ανάποδα να γίνουν όλα...

ανάποδα

Εδώ λέω…εδώ…

Εδώ πάντα…

πλαστό τόσο , όσο κι επίπλαστο…

Αληθινό τόσο…όσο το " καλημέρα" καθημερινού ήλιου…

Έχει σημασία;;;

έχει θάλασσα;;;

έχει;;;

Τα αισθήματα και τα συναισθήματα, μεθυσμένα καλέσματα θα πω εγώ,

χρόνου ήπιου με τον χρόνο τον εντός…

του καθενός μας...

Βουλιάζω, επιπλέοντας με σωσίβιο την ουσία…

Την δική σου ουσία…

κλείνω τα βλέφαρα…ν΄ αποθηκευτώ στις λέξεις..

Κι αν αποκοιμηθώ …..

Μη φοβηθείς….μη σταματάς το “πειραμυθι”

Είναι γιατί στο σκληρό του όνειρο, θέλω να αφεθώ…..

Κι αν ανίκανη στέκομαι στην αυγή,το όνειρο να σου διηγηθώ
Είναι γιατί….
Τα δάχτυλα…δεν μπορούν να στο ψιθυρίσουν…

ανίκανα κι άφωνα και τούτα μένουν…. `

Κι εγώ…εγώ…

Με κραυγές μόνο σύμφωνων … να σου φωνάζω "καλημέρα "

ν΄αγκυροβολώ….σε μουσική και λέξεις….

Με ακοή και όραση άγκυρες
Στην θάλασσα σου….

Θάλασσα (μου)…..

Αγριεμένης χαράς ….ΩΚΕΑΝΕ!!!!!!!

.........................................................................................................................................................................

* αφιερωμένο....στην maya την θάλασσα ...με σπονδές χίλιες

ΞΕΡΕΙ ΓΙΑΤΙ.....

**ακούγεται το..."a chantar m’er» με την azam ali (που το εμαθα απ΄την maya...άλλο ενα "ευχαριστω"... δηλαδη..

***ολα τα "μπλε"γραφές ...MAYA' S (της θάλασσας γραφές)

σκηνές εντατικής

Ασθενοφόρου σειρήνα…

Σκηνές εντατικής...Φορείο σε τρελή πορεία….

-Άκρη… στην άκρηηηη….
-Φεύγει… φεύγει....χάνεται...
Αιμορραγεί …. Αγάπη
Αιμορραγεί…..τρόμο
Αιμορραγεί…...πόνο

Αιμορραγεί …..ανάσες
Αιμορραγεί…..έρωτα
Αιμορραγεί…..φιλία
Αιμορραγεί….προδοσία
Αιμορραγεί…..φιλί
Αιμορραγεί ….δείπνο μυστικό

Αιμορραγεί…θεού βλέμμα
Αιμορραγεί…..Εσύ
Αιμορραγεί…μωβ πανσέληνους

-Αιμορραγεί παντού!!!!!!!!!

Έκτακτο Ιατρικό συμβούλιο....κυττάρων
ενέσιμες αντιστάσεις….η θεραπεία
Κακοήθης περηφάνια…η Διάγνωση…
Κάπου υπάρχει το αντίδοτο, κάπου υπάρχει το αντίδοτο
Κάπου υπάρχει το αντίδοτο, κάπου υπάρχει το αντίδοτο

Κάπου υπάρχει το αντίδοτο...
Βρες το….
Βρες το….
Βρες το….
οι σγυγμοί...οι σφυγμοί...οι σφυγμοί
Πέφτουν…. Πέφτουν…. πέφτουν....

Χάνεται… χάνεται... χάνετ…...
Χάσαμε…. χάσαμε...Χάσαμε…
Χάθηκε….χάθηκε…. χάθηκε

................................................................................................................................................................

Κάποιος ψιθύρισε…λειψΑιμία

ακουγεται το.... Of the Earth /BLACK HAWK DOWN/Hans Zimmer

point the finger at......

Σε βραδινές περιπατητικές ασκήσεις…
Αγκομαχώντας κόπο και πόνο….
Διαβαίνοντας ανθρώπινα βουνά …
Να φτάσουν κορφή συγνώμης …
Να εξαγνίσουν δάχτυλα ακροβάτες ουσίας μιας….ομοούσιας
Διαιρέτης και διαιρετέος ένας…
Εκείνο το δάχτυλο …

που δείχνει "εντός" κουκουλωμένο με στάχτες ποιητών….
Εξαγνίζοντας τα πέρατα…

με ωκεάνιους οίκους φτερωτών αστεριών ζωδιακού κύκλου….
Δείχνοντας μηχανικές αμηχανίες πυροδοτεί

κραυγές εκπυρσοκροτούμενες ... πόθους απείρου
φονεύει συν-ειδήσεις….υπαρκτής σκιάς ύλη….
Εκείνο το δάχτυλο το δαγκωμένο από αγριμιού το δάκρυ…
Το ύστατο…

το τελευταίο πριν την σφαίρα δαχτυλικού αποτυπώματος…
Που έμαθε πώς ζωγραφίζεται σε υφαντό σπερματικής υφής….ο έρωτας
με χρώματα στη νιοστή της ίριδας…
στοχεύοντας το μάτι του θεού…
'Ετσι για πείσμα περηφάνιας…
για παλίρροιες συγνώμης….για άμπωτες απενεχοποιημένες.
Αυτό το δάχτυλο το φαγωμένο από δάκρυ αγριμιού…
Να κατά-δείχνει…το εγώ μου…
Που οργίζεται…με σένα…και την τρύπια σου συγνώμη…
Με σένα…και την στείρα ματαιοδοξία σου…

Με μένα…και τη μηδενική μου αντίσταση,

σε ένα " όχι " ικανό να γεννήσει τέκνα θετικά…

Το δαγκωμένο δάχτυλο (μου)…
Που κατά-δείχνει εμένα…κουκουλωμένη από στάχτες αδυναμίας….
Κοιμισμένη μούμια σε ιδιωτική Πομπηία…
Αυτό το δαγκωμένο δάχτυλο μου….
Κρύψου…φτου και βγαίνει…
Κρύψου….

...................................................................................................................

Κάποιος ψιθύρισε….δορυφόρος του «εγώ» το «εγώ μου» είναι…
ΞΕΡΕΙ…ΞΕΡΕΙΣ

ντυθηκα Εσενα....

Ντύνομαι γυναίκα ...περιδιαβαίνω την άσφαλτο…
Δίπλα μου κείτονται νεκρά παιδιά …μήτρας συνουσιασμένης με πόλεμο
Ντύνομαι φτερα σκεωδους υπαρκτης ανυπαρξιας
πατώ σε χνάρια σκιών….βαθιά.. ανεξίτηλα…
"στο φως " προσταζεις...".στο φως¨"....
να λουστουν οι σκιες το δικο τους "εγω"και να μικρυνουν

Ντύνομαι μάνα…πορεύομαι την θάλασσα… πνίγω ναυαγούς…
"ωσεί νεκροί" αναφοράς το ανάγνωσμα

Ντύνομαι παιδί,….
Στο σύγνεφο βάζω χαλινάρι και …διαβαίνω ψυχή μεγάλων…
χάνομαι σε λαβύρινθο άκρατου Φόβου….
Ντύνομαι προβιά ζώου προς εξαφάνιση….
καγχάζω σαρκασμό στην κάνη του κυνηγού…
γλώσσα βγάζω …περιπαίζω ζωή….
Ντύνομαι ουρανό….
με πνίξανε σύγνεφα προστάτες……
Ντύνομαι λήθη….Διαβαίνω ευτυχία….
Την κόβω ….την τεμαχίζω….την μοιράζω….

Σε αγαπώ Φίλε…

Ντύθηκα ΕΣΕΝΑ….
Και… διαβαίνω ζεστασιά!!!!!
Ζεστάθηκα….ζεστάθηκα….ζεστάθηκα…ζεστάθηκα….

.............................................................................................................................................................

Κάποιος ….. μου ψιθύρισε..” απαιτώ”

κι εγω...οιωνει ευχαριστω....ευχαριστω σου στελνω

αφιερωμενο....στον ΑΓΓΕΛΟ ΣΠΥΡΟΥ

ΞΕΡΕΙ ΓΙΑΤΙ....

Στις απέθαντες στιγμές του χρόνου προσάπτω δίκοπες λάμες….
Σημάδια και ίχνη ν΄ αφήσουν….
Να σφάξουν μνήμη…να αιμορραγήσει ….Ζωή…

Αναπολώ και πάω…σε στιγμές κολυμπώ ….βυθίζομαι…

Ευχαριστία απευθύνω… λίβελους κραυγάζω….
Σε ζωή …σε μνήμη…σε στιγμές…
Το πιο μακρύ ταξίδι μου….

Λέω…
κινούμαι ανάμεσα σε σένα…και στο κενό που υπάρχει ανάμεσά μας...
Βουτώ και βγαίνω με μισές αναπνοές….εντατικής…
Ζωής ;;;;…
Ίσως…

μα ίσως κι ανυπάρκτου επίπλαστου πριν…
ή μετά…;;;;

Πνιγμός ....

Μάλλον …

στο “τώρα”…
αγκυροβόλι, ενεστώτα χρόνου…
Έτσι σε επέλεξα…σε χρόνο ενεστώτα…
Κι ο παρατατικός…καγχάζει μέλλοντα…
Κι ο αόριστος παίζει κρυφτό με τον τετελεσμένο….

Υπάρχω….
Υπάρχεις….
Υπάρχει….
ΥΠΗΡΧΕ…
Θα υπάρξει….
Θα είχε υπάρξει….
Είχα υπάρξει….

Οι Χρόνοι και τα πρόσωπά τους…
πλεγμένα σε γαϊτανάκι ατίθασης ερασιτεχνίας….
με ένα "γιατί" , κομπάρσο….


Τί;;; τί;;;;;;;;
Τί;;;;;;;;;;;;;;;;;
Γιατί;;;;;

43 χρόνων , ένα "γιατί" διαβάτης….
Κι ακόμα…
ανήλικο πορεύεται…..
Σ ένα χρόνο …
που,
το μόνο που έμαθε….
να αλητεύει είναι….

πεθαινοντας στην Παλαιστινη....

......"κι όπου ο άνθρωπος τον άνθρωπο γδύνεται."***Aggelos Spyrou


βουβοι...ασημαντοι και μονοι....
αφωνοι....ασφαλεις "εκ του καναπεως ακροατες"
τυφλοι.....απ΄το αιμα που σκεπασε τα ματια....
νεκροι....απο συνειδηση

πορευομαστε....



ΩΣ ΠΟΤΕ....ΑΡΑΓΕ;




AKOY...ΜΕΤΡΑ ΚΡΑΥΓΗ....

ΠΟΡΕΥΣΟΥ....

μια ευχη....ενα τραγουδι...μια αγκαλια....κι ενα μεγαλο Ευχαριστω.....ΣΕ ΣΑΣ

Χνούδι και δυσκολεύεται να πει το "σίγμα¨ που σιωπά ΄ σαν αγαπιέται...

ακουμπά λέξεις και μουσικές σε ομίχλης φόντο προσμονή σε ένα παγκάκι…με ινδιάνου σοφία με τυλίγει

κι ένας ουράνιος ήχος….ποιεί την μοναξιά....με ευμορφη λεξεων φορεσια την ντυνει...

εν λευκώ εστί η ίεση ψάλει και με αιωνιο με λουζει φως και με ....χαμογελά αντοχές

Μα κι όλη η Ελλάδα ένα τσιγάρο δρόμος… είπες φιλαράκι... από πάντα…για πάντα αγαπημένο.....

και στις σιωπές σου ταξιδεύω λατρεμένε σιωπηλέ μου....

Σε μια ειμαρμένη μοίρα χαράς με οδηγείς…συ χελιδόνι μου…εκεί στο δέλτα του δάκρυτος και

με έμαθες

αστέρι πάντα να κοιτώ…και να πηγαίνω….αστέρι μωβενιο που με μαθαίνει χαράς προσμονή

Κι ο ουρανός μωβ γλυκόχρωμα θλίψης αγάπη παίρνει…

Κι εκεί Άγγελος προστάζει εμπρός….λούζει φως τις σκιές...

Και "να είσαι καλά θέλω"ψιθυρίζω ....

Κι από ναυάγιο , τούτους ο Άγγελος επιφάνεια να με καταστήσει…

Κι όλη μου η ζωή…

Στο σύμπαν των εφτά ημερών αφέθηκε...γεύσης όνειρα να κάνω....

Και Γλάρου Ιωνάθαν το πρόσταγμα ....αγκαλιάς

Και κοίτα! Πως η ζωή τα φέρνει !

Σε... μια μέρα υπέροχε κι απρόσμενε…χαμογελώ χαρά…"να είσαι … κι αυτό μου φτάνει " τα δάχτυλα ψιθυρίζουν…

Και ξάφνου.... αγριεμένη θάλασσα με κολυμπά στο υπέρμετρο του ποτέ…στο απίθανο του πάντα… με λέξεις κύματα έπλεξε Μαγιού στεφάνι...

και χορό στον καιρό των Τσιγγάνων στήσανε οι αισθήσεις όλες...
mila mojia τραγουδούν τα μάτια... κι η σκέψη φωνή στέλνει …"μα είσαι τόσο μακριά" …σου φωνάζουν τα μάτια…κι οι χορδές οι βραχνιασμένες από λυγμούς τοξίνες…. Κι η φωνή….ποτέ δεν φτάνει…ποτέ δεν φτάνει ....

Μα....

αντιπλέοντας βρίσκω .. ελπίδα ονείρου αντίστροφης κι ανάλογης....σοφίας πέρασμα…κολυμπήθρα του Σιλοάμ να λυτρωθεί ο νους…

Μα Αδαής εγώ πάντα και για πάντα… με χαμόγελο ίασης καθημερινής ανάγκης.....

τρυφερά θαρρώ πορεύομαι σε ....

ποιητών σοκάκια….

Κι ακολουθώ φλόγας μύθο ελπίζοντας σε αιώνια έξοδο που σε ένα όνομα ακούει ....

"αξιοπρέπεια" κι αυτό το βλέμμα της ψυχής σ΄ αυτή τη φωνή ν΄ ανταποκρίνεται ….και δάκρυ σταλακτίτη στις παρειές να ζωγραφίζει…

Και κει γυρνά…. εντός της τριγυρνά και ξαποσταίνει...

μήνυμα μέσα σε μπουκάλι....

ιχνηλάτης σε ρίμες που στο χάος ταξιδεύουν η «γνώση» έγινε και πορεύεται…

σύντροφος σε πολύπαθη λευτεριά, ακουμπά παλάμη….να ξαποστάσει η ψυχή….

και....γεννά η ψυχή χαμόγελα τραντάφυλα

Τούτο το ταξίδι...κι ακολουθία μου ετούτη...
κι εσείς συνταξιδιώτες στα σοκάκια της ψυχής...

χαμόγελα γεμάτη ας είναι τούτη η χρονιά....

ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ....ΚΙ ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΓΑΛΟ...

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ......

*ενα τραγουδι...για τον καθένα.....το λιγοτερο για να εκφρασει "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ΑΓΑΠΗ"....

..........................................................................................................................................

**στην ΜΑΡΙΑ (μου)....

για να "κερδισουμε"....κερδισει κι Α Υ Τ Η τ η ν μ ά χ η.....

για να εχουμε δικο μας τον πολεμο που λεγεται Ζ Ω Η....

ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΘΑ ΓΡΑΦΤΟΥΝ....

ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ .....( μου)

25/12......

για πάντα....

Φοβαμαι...μα ξεχασα πια τι....

-Αδυνάτισες….
-Μπααα…νομίζεις…απλά έχεις να με δεις καιρό…
-Τι έχεις;;;; πες…πες…μίλα …
-Τα Πάντα και Τίποτα;;
-Αστα αυτά …πες…μίλα…
-Ισοπεδωθήκαν τα πάντα …αδελφούλη
-Ναι;; καλό είναι αυτό…
-Κι ο θάνατος….κι αυτός…
-Ναι ε;;; ακόμα πιο καλά…
-Αδελφέ;;;
-Μα τι να σου πω;; να σου το ανατρέψω;;; έτσι δεν νιώθεις;;;
-Να φύγω θέλω….
-Κι εγώ…..
-Που να πας;;; που θες να πας….
-Ξέρω…σε ένα χωριό στη Σερβία θέλω…να χαθώ…
-Κι εγώ να χαθώ θέλω….όταν ο μικρός μου …ενήλικας γίνει θα το κάνω …στο είπα;

- Χαχα… Όχι…που θα πας;;;
-Δεν ξέρω…θα εξαφανιστώ….
-Και;;;
-Δεν υπάρχει και….Απλά θα χαθώ…
-Και;;;; μπορείς;;;;
-Μάλλον…όχι θα μπορέσω…χωρίς μάλλον
………………………………………................................................................................................
-Ο μικρός με ρώτησε αν ξέχασα τα γενέθλια του μπαμπά….
-Τα ξέχασες….
-Όχι…του έγραψα….μια ολόκληρη αυγή του έγραφα…
-Τι;;; θα μου πεις;;;….
-μμμ…ότι ισοπέδωσα τον θάνατο….
-Μια ολόκληρη αυγή αυτό;;; με απογοητεύεις αδελφή….

-Για μένα πολύ…17 σελίδες…κι η τελευταία γεμάτη αποσιωπητικά…
-Και τι λένε οι,….τελείες σου;;…
-Ότι …ότι….δεν υπάρχει …τίποτα…
Αφού μάθαμε πια να μη δακρύζουμε στην απώλεια….
Αφού κλειστήκαμε στον δικό μας μέλλοντα …. θανάτου…

-Μα τι λες;;; ακούς τι λες;;;;

-Αυτό ….κάναμε αυγή το δείλι…
Έτσι νιώθω…συμβιβαστήκαμε με κραυγαλέες απώλειες…
Ένα παιδί 15χρονο… ένα παιδί......σκοτώνεται…έτσι απλά…τόσο τόσο απλά…πάνω στο όνειρο…έτσι απλά…
Σκέψου….σκέψου….τις δικές μας ανάσες σκέψου…
Τον Σιλβέστρο…
Τον Ιάσωνα…Τον ΙΑΣΩΝΑ.....
Σκέψου την Αγγέλα μας…
Τον Δημήτρη….
Σκέψου…πόσο εύκολα έφυγαν….!!!!
Τον Χαράλαμπο;;…με μια ματιά…με μια ματιά…
........................................................................................................................................................................

-Ε…..Θα φύγεις ε;;; Που θα πας είπες;;;;

-Δεν ξέρω…στο Κατμαντού λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά;
-Χαχαχαχα….το θυμάσαι ε;
-Στο Κατμαντού…ναι…εκεί…
-Κι ο μικρούλης ;
-Θα με ξεχάσει….

-τι λες βρε τρέλα τι;;;….

-Ναι…θα με ξεχάσει…Να σου πω κάτι;
-Πες….άντε πες πάλι…τρέλα…πες…
-Ο μικρούλης σήμερα μου είπε….
"Πες μου κι άλλα.. για τον μπαμπά…πες μου…
από σένα τον θυμάμαι….Αν εσύ δεν….
Δεν θα τον θυμόμουν πια…
Μη λες χαζά….μη λες….
"Εννοώ τον μπαμπά μπαμπά…μάνα…εννοώ το μπαμπά μου
ήμουν 8 χρονών μαμά…
Ούτε καν 8… Το θυμάσαι; "
Το θυμάμαι…Θυμάμαι…
...........................................................................................................................................................................
-Πέρασαν τα γενέθλια Του…κι εγώ πνιγμένη στον φόβο ήμουν…

-Ναι αλλά Του έγραψες…
-Ναι Του έγραψα…
-Θα μου τα δείξεις;;;…
-Όχι…είναι δικά Του μόνο…
........................................................................................................................................................................
-Καληνύχτα τρέλα μου…
-Καληνύχτα Αδελφούλη ...Αύριο;;;
-Αύριο…μα αλλιώς…
-Ε;;;;
-Ας το πάρουμε αλλιώς αύριο καρδούλα μου…
-Οκ μικρέ…αλλιώς,,, μήπως ισιώσει ε;;;
-Καληνύχτααααααααααααα
-Καληνύχτα αδελφέ….

-Μη φοβάσαι ναι;;;

-Φοβάμαι…φοβάμαι…μα ξέχασα πια τι….
Καληνύχτα….

Ανοιχτή επιστολή.....

ΣΕ ΔΥΟ ...."ΑΓΓΕΛΟΥΣ… "

Βαραίνει ο Δεκέμβρης μέσα μου…από χρόνους πολλούς…και πιότερους....άγριας ωριμότητας χρόνους...
(και τούτος πιο μαύρος απ΄τους μαύρους)
Γνωρίζετε ΣΕΙΣ αγαπημένοι…
Χαμένη για χρόνους μέσα σε ένα ΔΕΚΕΜΒΡΗ…
Με λαμπιόνια και γιορτές καταναγκαστικές…
μα....
τα πιο όμορφα πια για μένα, τα “καταναγκαστικά"γέγοναν...
Για το χαμόγελο της εναπομείνασας κι εναπομένουσας Ελπίδας μου..
Όμορφα να πορεύεστε…Σεις εκεί…κι εγώ εδώ με την ΕΛΠΙΔΑ (μας)….
............................................................................................................................................................................

Ανοιχτή επιστολή σε....

ΕΝΑΝ μπάτσο…ΚΑΙ ΕΝΑ δικηγορΙΣΚΟ


Η οποία ΕΛΠΙΔΑ μας (μου)…..

Τέρας μπάτσε… κι Αναξιόπιστε δικηγορίσκε
της φανφάρας και των σκουπιδιών ΤV, τροφή και τρόφιμε…

Αυτή η Ελπίδα μου …λοιπόν…
Ξεσηκώνει Παιδιά συμμαθητές ….σε αποχή..
Έκανε 4 κοπάνες….
Είναι μαθητής του 16…
ΓΑΥΡΟΣ εκ σπέρματος και κοιλίας ( ΜΗ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΜΕΝΟΣ πολύ νωρίς ευτυχώς)
Αδιάβαστος Πάντα…και πάντα αρνούμενος τροφή μασημένη να τρώγει….

Για αυτό…Μπάτσε
ΕΠΕΙΔΗ Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΥ…δεν είναι στα δικά σας πλάνα….
λέω ..
Λέω ….μπάτσε…
Να τον φέρω μπροστά σου…
Να ευθυγραμμίσεις το όπλο σου…με το μηχανικό σου χέρι ( καθότι εγκέφαλος δεν υπάρχει να το καθοδηγεί) και να του μάθεις…ΘΑΝΑΤΟ….

Και μετά θα φωνάξω εσένα κύριε ( τρόπος της γραφής …το "κύριε") για να υπερασπίσεις αυτό το (ανύπαρκτου εγκεφάλου ) χέρι ,
να υπερασπίσεις….εσύ ρόμπα ( τι μου φταίει βέβαια αυτό το ευγενές οικιακό ένδυμα…
-συγνώμη του ζητώ-)
εσύ...ανθρωπίσκε δικηγόρε…
θα φωνάξω λοιπόν εσένα... να δικαιολογήσεις….
γιατί το όπλο του ανεγκέφαλου χεριού...έβαλε το ατίθασο παιδί μου…κάτω απ΄ το χώμα….

(A! κι εκείνη την σφαίρα….αυτή την εξοστρακισθείσα εξ ουρανού λέω…
Αυτή…ρίξε την στην καρδιά μου…μια και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ νιώθω για την ΕΛΠΙΔΑ μου και ΜΗ ΦΟΒΙΣΜΕΝΗ πια… )

ΝΑΙ…ΝΑΙ…με αυτή τη σφαίρα και την τιούτη υπεράσπιση της
θα νιώσω περήφανη πολύ ….γιατί η δημοκρατία μου….λειτουργεί….
Δεν έχει σημασία που…(μπορεί στην λεκάνη της τουαλέτας μου)….μα λειτουργεί….

Τι όμορφα που είναι όλα τώρα…!!!!!!
Σε αυτή τη χώρα!!!…ε;
Δεν νιώθετε μια ευεξία;
Μια χαρά για του Χριστού την γέννηση;;
Εεεεεε;;;;;;;;;

Χρόνια σας και χρόνια μας πολλά…


Α!!!…και ….
σε σας μπάτσε, καθώς και στον συνήγορο σας ( βαρέθηκα να γράφω το όνομα του)

Σε σας εύχομαι….

Να καείτε… μα να καείτε….
κι όχι σε ανύπαρκτη κόλαση….
Σε υπαρκτή….κι επίγεια….

ΝΑ ΚΑΕΙΤΕ....και τα αποκαΐδια σας…
"Εφιάλτες" ιστορίας να γενούν …μη μπας και μάθουμε από κερκόπορτα – όλεθρο ….. ΖΩΗ…
Μεις οι απλοί… οι ΑΠΛΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΚΙ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ στα προγράμματα σας..….
εμεις…ΕΜΕΙΣ….

ΑΜΠΟΤΕ

Και τέλος…..
.........................................................................................................................................................................

Υ.Γ.

Ει…κι εσείς! ….Αλέκα και Αλέκο…
δεν σταματάτε να μάχεστε στα αστικά παράθυρα και μπαλκόνια,
ποιος είναι πιο Αριστερός απ΄ τον άλλο;
Δεν μάθατε ακόμα, ότι τα παιδιά ….ΔΕΝ ΒΕΛΑΖΟΥΝ ΠΙΑ;;;;;;;

Ει….κι εσύ!!! κουκουλοφόρε βάνδαλε…καταστροφέα
ίδιας υφής , αφής κι ανύπαρκτου εγκεφάλου με τον μπάτσο…..
βρώμικε κουκουλοφόρε, χρυσαυγήτη , λιγούρη ανεγκέφαλε….
Ο Αντιεξουσιαστής έχει πρόσωπο…καθαρό…και βλέμμα καθάριο…
δεν φοβάται να το δείξει....Ηλίθιε κουκουλοφόρε...
δεν κρύβει τη βρωμιά του πίσω από κουκούλες….
έχει ιδεολογία με ρίζες που ξεκινούν από χρόνους …πολλούς πριν..
τότε που φτιαχνόταν " δημοκρατία με δούλους" στην Ελλάδα….
από τότε…

Ει… γελοίε!!!…διάβασε και κανένα βιβλίο βάνδαλε….
πριν χρίσεις παράνομα και καταχρηστικά εαυτόν "αναρχικό"….
Βάρβαρε…κουκουλοφόρε….χρυσαυγίτη…..
Ακόμα δεν κατάλαβες ότι ξέρουμε το πρόσωπο σου;;;…
όλοι πια… ΜΑ ΟΛΟΙ…

Σιωπη..........σιωπη...σιωπη...

Κοιμήσου πάλι συνείδηση μου...έρμη
κι εσύ φόβε μου....κούρνιασε ξανά..
κανείς δεν κινδυνεύει πια....
ο ..."Εχθρός "ετάφη χθες...
Σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσ.......σιωπή

Νύχτες υποταγής....στα βιβλιοπωλεια ( επιτέλους)

Απ τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ....
το καινούργιο βιβλίο της ....Ελένης Στασινού...
Με μια γραφή που σκίζει σάρκες ψυχής...

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ...ΞΑΝΑ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ.
Ε Π Ι Τ Ε Λ Ο Υ Σ !!!!!!!

Λατρεύω και υποκλίνομαι στην γραφή της ....

Αγάπησα την ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΣΙΝΟΥ....απ΄το πρώτο βλέμμα...

ένα Σαββατιάτικο πρωινό...σε ενα χώρο γεμάτο ενέργεια θετική ...

κι εγώ χαμένη σε δικούς μου βυθούς...ακούμπησα σε ΕΚΕΙΝΟ το βλέμμα...κι αγκυροβόλησα....κι ήξερα (απ΄το πρωτο λεπτό ήξερα)...οτι θα είναι για πάντα

αυτό το βλέμμα, λιμάνι για μένα...

κι ας εχει φουρτούνα...κι ας χτυπά το κύμα στα μπλοκια του...

ειναι για την ΑΝΥΨΩΣΗ τουτο το κύμα-βλέμμα...Και για την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ...

Ενας ΑΝΘΡΩΠΟΣ με όλα τα γράμματα κεφαλαία....

Μια ΓΥΝΑΙΚΑ....Με όλα τα γράμματα τεράστια....

Μια ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ.... Μ Ο Ν Α Δ Ι Κ Η Σ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ....

Με γραφή που σκίζει σάρκα ψυχής...

και γεννά ....ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΟΥΣΙΑΣ....

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ....ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ....ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ.....

Απ το βλέμμα σου και το χαμόγελό σου που μου χαρίστηκε....ευλογημένη νιώθω....

Οπισθόφυλο

Η Σάσα, ανήλικη από χώρα που δοκιμάζεται, φυγαδεύεται από τον Άντζελο, διασχίζοντας τα βουνά, για να φτάσει στη «Γη της Επαγγελίας».

Εδώ, μετά τους σωματικούς και ψυχικούς βιασμούς που στιγμάτισαν την παιδική της ηλικία, θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο του σωτήρα της, έως ότου λίγο καιρό μετά αντιληφθεί ότι το μόνο που άλλαξε ήταν το πρόσωπο του δυνάστη.

Μια νύχτα χειμωνιάτικη, οικτρά κακοποιημένη στο Άλσος, εκεί που θα νομίσει ότι όλα έχουν χαθεί, μια σπίθα θα ανάψει στο πίσω μέρος της καρδιάς της, που θα την κρατήσει ζωντανή, εφόσον ο ωραίος άγνωστος, θα σκύψει με συμπόνια από πάνω της

.Δέκα χρόνια μετά, η Σάσα θα έρθει αντιμέτωπη με την αλήθεια ότι πέρασε μια ζωή υποταγμένη.

Στον πατέρα, στον σωτήρα, στην ανάγκη, στον έρωτα.

Κι η αλήθεια αυτή την προκαλεί να πάρει θέση. Θα μείνει η εναλλακτική; Η ερωμένη του δώματος; H εχθρά των θεσμών;

Ή θα υψώσει το κουρεμένο κεφάλι και θα αξιώσει τη ζωή της, αντί να είναι η Αναστασία της υποταγής;

σκιά μου...

Φτιασίδωμα ψυχής σε μοναξιάς ξημέρωμα ελλειπτικό καθρέφτη
Όρκοι που εύκολα δίνονται ....
Κι όμως….
επίορκος ποτέ δεν ήθελες να γίνεις
Νευριάζει η ψυχή
Χάσκει το βλέμμα της σε μια ζήση άπνοης κραυγής
Φωνάζει θέλω και σιωπά..
Κραυγάζει είμαι και πεθάνει…

Ασπρόμαυρο τοπίο ομίχλης νοτισμένης
Ένδυση παραλλαγής τα όνειρα σου ντύνεις
μα χρώματα ίδια παντού μέσα σου καγχάζουν
Σκιά δίπλα στη φωτιά μ΄ αντάρα καπνού τη σκεπάζεις...
Σκέψεις και μέλλον πλέκεις σε παρθενικές πλεξούδες
Αγορασμένες συνειδήσεις σε αγοραίες ψυχές
προσλαμβάνουσες συμβάσεις σε κατασπαράζουν
Σκονισμένοι δρόμοι σε φωτεινά σοκάκια σε οδηγούν
Μα η σκόνη των παπουτσιών σου σε τρομάζει
τα μάτια στο φως, αρνησιάς βλέμμα ρίχνουν
Σε σοκάκια φωτός να φτάσεις αδύνατον σου φαντάζει…
Όρνεα έρημου κατατρώγουν καρδιά
Την σάρκα της ορέγονται
Εφιάλτης θαρρείς πως έγινε η ύπαρξη σου…
Όνειρα σε φόντο γυάλινης πραγματικότητας ,
άδικα γυρεύεις σε κολασμένων ψυχών παράδεισο...

Κι εκεί πακτώνεις τη δική σου με σταυρού καρφιά.....

...........................................................................................

*foto..deviantart

στο Δέλτα του δάκρυτος ...(2)

Απλώνω σεντόνι σιωπής, σάβανο να γίνει σε νεκρούς έρωτες

-Μόνο ο έρωτας πεθαίνει ….σου είπα
Μόνο αυτός…. ουρλιάζοντας τυφώνες...
Οι άνθρωποι φεύγουν ταπεινά.... σιωπώντας δάκρυ
αφήνοντας πίσω τους έρωτες νεκρούς …από πάντα

Χαμογελάς και ντύνομαι τον Ήλιο….
Κλαις και πλημμυρίζω δάκρυα
Πονάς και σχίζομαι στα δυο
Σιωπάς και κρύβομαι σε λαγούμι - κρύπτη

Όποιος την φωλιά σου στηλιτεύει…
σταυροβελονιά κεντά το μίσος στην ψυχή
Μίσος άρμα που δεν αντέχει να σέρνει
να διαχειριστεί δεν το μπορεί τούτη η ψυχή….

"Κι όσο δεν το μπορεί αρρωσταίνει… "

Βάπτισα τον χειμώνα άνοιξη για να μη φύγεις....
Μα.....
Μακραίνουν οι χειμώνες μέσα στα καλοκαίρια μας
Κι εγώ...
Εγώ .... να σε κρατώ σε μια άνοιξη κάλπικη

Λευτεριά χελιδόνι μου….κι όπου σε βγάλει

Κι εγώ εδώ... προσκυνητής Ικέτης
Κι εγώ εκεί …προσκυνητής παρακλητικός
Μεταλαβούσα δάκρυ ανθρώπου για την εξιλέωση που ξέχασε να ρθει...

Άμποτε κι Αμήν Χελιδόνι….
Στην των Ερώτων κάθαρση…..

στο Δέλτα του δάκρυτος....

Εκεί που το δάκρυ εκβάλει…
Εκεί …

χούφτα χτίζεις…
Δέλτα πρωτόγεννου ποταμού μήτρα καθίστασαι

Και το δάκρυ της απόγνωσης…
Των χρόνων της απόγνωσης το δάκρυ… -λέω-…
Εκεί …
στην λίμνη της χούφτας σου …
συλλέκτης γίνεσαι…

Το άνομβρο της μέρας να κατευνάσεις…
Να μερώσεις δίψα…
Να δροσίσεις δάκρυ
Να ζωγραφίσεις χαμόγελο…..
Να κεντήσεις πλεξούδα κοριτσίστικη ...ελπίδα

Χελιδόνι μου….

ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ….
Μη μετοικήσεις…..

...........................................................................................................................

**( απο καρδιας τε και ψυχης στην ΙΩΑΝΝΑ της ψυχης μου)

*μουσικη Ευανθια Ρεμπουτσικα

*φωτο απο deviantart....

χρυσόμαλλο δέρας....

Αλιεύω σύμφωνα πληγωμένα, άηχες λέξεις και κραυγές σύμφωνων να σου στείλω….
Πίσω απ΄ τους φράχτες – χνούδι μου-μια θάλασσα που λούζεται

με σέρβικο μαύρο κρασί, αγριεμένες ματιές μας ρίχνει….
Κύματα μνημόνια να μας καταπιούν , δημιουργός γεννήτορας γίνεται….

Σαν σήμερα,….σαν σήμερα….σαν ΣΗΜΕΡΑ,,…

μέστωσαν οι μέρες με μνήμη "σαν"…

Κι ο σκληρός δίσκος του μυαλού κάηκε μη αναστρέψιμα….

Ζητιανεύεις στιγμές παράλληλες , επιούσιας κι ανούσιας ευτυχίας…
δηλώνεις -εαυτέ μου- πάντα απών στα εύκολα….
μα στα δύσκολα μιμείσαι στρουθοκάμηλο….

Κολυμπώ σε άσκοπες λέξεις…. Βουτώ σε αισθήματα αγνώστου "μητρός"
( ο Πατέρας γνωστός , Παντοδύναμος και Παντογνώστης)
αντικαθρεφτίζομαι , καλλύνοντας βλέμμα σε καθρέπτη ψεύτη…
Πλήρης και ελλιπής στα πάντα…
Ιάσω κύτταρα υγιή ….θανατώνω κύτταρα νεκρά από πάντα…

Σαν σήμερα…σαν σήμερα….σαν σήμερα….(ανάσα σε δύσβατο κολύμπι έγινε)….

Σαν σήμερα καθρέφτη μου πνίγηκες

κι ακόμα το μήνυμα δεν έχεις λάβει…

πόσους ακόμα χρόνους θα ψάχνεις... το χρυσόμαλλο δέρας ΙΑΣΩΝΑ;;;;;