17.12.07

στιγμές βουβές.....δάκρυα φωνάζουν

Βουβών στιγμών ανάσες…
"Ένα, δυο τρία" …η φωνή μου πρόβα μικροφώνου…
Σου μιλώ.... και τοίχος απέναντι τη φωνή μου επιστρέφει…
Για όσα με πληγώνουν "τένις" κάνεις και το μπαλάκι επιστρέφεις…
Αλώστε…Oσα φτάνουν φωνή.
Άκουσμα φράσεων και νοημάτων να γίνουν δεν έχουν σημασία….
Ησυχία …και σιγή μας πρέπει ...
Σα μια βρύση , ένα κρουνο γενετικής που σταλαγματιά- σταλαγματιά δρόσισε
και κάποια στιγμή να σιγήσει αποφάσισε….
Μη μου φωνάζεις ...αυτό θέλω
Μη σου μιλώ….αυτό θέλεις
Μπερδευτήκαν λέξεις κι αισθήματα!~…
παλιοκαίνουργιο πανωφόρι πλέκουν ...
ούτε εσύ να το φορέσεις θέλεις μα μήτε να το αντικρίσω δύναμαι…
Θεοί εμείς ..και πρωτόπλαστοι εμείς ,
απ΄ τον παράδεισο …αυτοδίωξη
Δικό μας καινό προπατορικό αμάρτημα
Και το ανάθεμα που;
Στα μάτια μας μέσα ή στο λογισμό;;;

Η ζεστασιά σου παγωνιά σου έγινε…
Κι ακόμα αναρωτιέσαι γιατί…
Θέλω έμβρυο σιωπής να γίνω!!! τούτο μόνο θέλω….
Σε μήτρα να κρυφτώ … μη βγω ποτέ να αντικρίσω!!!
Απολιθωμένο έμβρυο να καταστώ,
που πάντα θα ελπίζει σε νικητήριο έξοδο
το «μετά» να ζήσω σ΄ αοράτου γυαλιού κρημνό…

Μα πάλι…στα χέρια σου έμβρυο να καταστώ…
Μήτρα παλάμης , θεά Κάλλη – μήτρα να γίνεσαι
Και το Άλλον του νου το ταλαντο...
Να! !!
χτυπά… χτυπά ...χτυπά....

Παράπονο χειμώνα το δικό μου….
Ανοιξιάτικη φαντασία οι δικές σου λέξεις ...
Σε κάδρο γύψινης μπορντούρας με κρέμασες
Στόλισμα σε τοίχο…και δίπλα ο στόχος
Μα τα βελάκια του ποτέ δεν έμαθες να ρίχνεις….
Και γύψος δίπλα…εκεί εγώ…εκεί με έβαλες
Με χρυσομπογια το περιτύλιγμα
Του κάδρου λέω το … ..

Μακριά έφυγες….μα μακριά ήσουν!!!απ΄ την αρχή ...
Κι εγώ ..ψυχή να ψάχνω σε πρόσωπα άυλα
ή μήπως φαύλων ονείρων ψυχή, ψυχή μου;
Ανάθεμα ….καρδιά μου
Κι η τρέλα ανατείλει…..
Καλή νύχτα!…..μέρα καλή σου φως μου….
Πότε το έρεβος σε φως ταξιδέψε;;;
Και το αλλόφρον πότε γδυμνό το μάνταλο χτυπά
ξανά…ξανά…ξανά;;;;

13 σχόλια:

katerina.. είπε...

καλημερες...

iLiAs είπε...

Μια καλησπέρα Μαρίνα,
να προσέχεις πολύ
φιλί απογεύματος

Κυβέλη Δραγούμη είπε...

Μαρίνα μου μένω άφωνη ...

δεν έχω λόγια να σχολιασω αυτο που έγραψες... και η μουσική του Aubry ταίριαζε τόσο απόλυτα με το κείμενο σου ...


"Πότε το έρεβος σε φως ταξίδεψε..."


φιλιά πολλά πολλά

_Κυβέλη_

Mist είπε...

Σκόρπια κομμάτια συναντούν φώς, υπέρβαση σε γένεση
Στάλαγμα ψυχής, άγνωστη δομή σ’ αρχέγονο χορό ποιητών
λάλων του φωτός που παρασέρνει...
δεν είμαι εδώ μήτε και εσύ… προϋπήρχες σ’ ορθάνοιχτο μάνταλο
ουρανού παράθυρο να ντύνει τις νύχτες...
το έρεβος σε φαύλους στροβιλισμούς σ’ άβυσσο να χάνεται...
ένα το πανωφόρι δυο κορμιά δετά
κοινή μήτρα φράσεων και νοημάτων
φωνητικές παραλλαγές ψυχής, κάθε μια αντιλαλεί
πάλι... πάλι... πάλι

μα κοίτα πως μ’ αντιλαλούν οι θόλοι την ηχώ μου...

μ' αγάπη πολύ!

δημήτρης βαρβαρήγος είπε...

Είναι δικλείδα ασφαλείας για τη ζωή η έμμετρη μοναξιά, αναγκαίος ο διαλογισμός με τον εαυτό μας γεννάει εσωτερικές φωνές που έχουνε να πούνε πολύ περισσότερα και πολύ πιο σοβαρά από όσα επιφανειακά ανταμώνουμε…
Η προσπάθεια να διαμορφώνουμε πεποιθήσεις και στάσεις για τη ζωή καθορίζουν τα συναισθήματα, τη συμπεριφορά και τον εν γένει τρόπο ζωής μας...
Μήπως κάτι δεν μετριέται σωστά;
Λέω τώρα...

Πολύπλοκες οι σκέψεις σου, και η ομορφιά κρύβεται στην απλότητα…

Όπως κι αν έχει, πολλά φιλιά...

Σεμέλη είπε...

Κουκλίτσα μου καλησπέρα...
έχω μέρες να σε ακούσω..

οι στιγμές μας δεν είναι ποτέ βουβές γιατί έχουν την ανάσα μας να τις ζεσταίνει... και τα δάκρυα, όταν είναι της ψυχής, δροσίζουν και μετά αφήνουν γλύκα και ζεστή ελπίδα.. σε αυτήν να ποντάρουμε νομίζω...

Σε πεθύμησα.
Φιλάκια

Dee Dee είπε...

Μαρινα μου

σου ευχομαι ευτυχισμενα Χριστουγεννα γεματα ομορφες μικρες στιγμες ευτυχιας ανεξητιλες και πασπαλισμενες με χρυσοσκονη!!!!

Να περασεις υπεροχα!!!

MARIA ANDREADELLI είπε...

Μια αγκαλιά σου στέλνω ταπεινό υποκατάστατο της μήτρας που γυρεύεις ν’ αναπαυτείς. Στους μεγάλους πόνους σιωπή κι αισθήματα. Φτωχές οι συλλαβές μου και σήμερα.

katerina katsiri © είπε...

Παράπονο χειμώνα το δικό σου
κι η θνητή ζωή
που είναι χειμώνας
κι ας κοιμάται σε κάμποσες εποχές του χρόνου

χειμώνα παράπονο μοιάζω
κι εγώ γεννημένη
με σκέψεις ενός πνεύματος
πιο βαριές απ' την ψυχή του
κι ας σκάβω χαμογελαστά
στο άπειρο
για το σπίτι της θέρμης

έτσι χειμώνας
ο κίνδυνος
κι αφήστε με να μείνω
φεύγοντας εσείς
μέχρι να γίνω χλωμιάζοντας
ο μύθος της αγάπης

Καλημέρα Μαρίνα
Χαμογελαστές γιορτινές μέρες να περάσεις
Με αγάπη...

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Απεκδυσου το στεγνό γύψινο χρυσομπογιατισμένο περιτύλιγμα
και χιτώνες γιορτινούς ενδύσου, για να γιορτάσει το παιδί μέσα σου.
Μην του στερήσεις τη λαμπρη γιορτή..

Φιλί αφήνω και μεγάλη Γλαρένια αγκαλιά

cook είπε...

Μαρινα μου γλυκια
ευχομαι οι μερες των Χριστουγεννων να γεμίσουν την καρδούλα σου με τη γαλήνη που επιθυμει και αποζητά...κι ο νεος χρόνος να κλεισει πληγές για να μην αιμορραγούν πια...βγαλε τα μαυρα και ντύσου το φως,η ζωή ειναι εδώ,την έχεις...
να χαίρεσαι όλους όσους αγαπάς και να σε χαίρονται κι εκείνοι
φιλια πολλά,στολισμενα ευχες

Aggelos Spyrou είπε...

Πολλές ευχές για ζεστασιά στα Χριστούγεννα, κι εύχομαι να αρχίσεις να βλέπεις λίγο πιο αισιόδοξα τις μέρες του καινούργιου χρόνου. :))

αγκαλιές του φεγγαριού είπε...

μαρινακι μου..ειμαι ασυγχωρητη..μολις εμαθα για το βιβλιο..καταπληκτικο..σας αξιζουν συγχαρητηρια..τα καλυτερα ευχομαι..σε φιλω!!