κι αν ήμουν......

Ακούω τη φωνή σου….

Ρούχο ζεστό γίνεται και με ντύνει….
Ακούω την ανάσα σου…..
Θαρρώ σεντόνι γίνεται και στη νύχτα άλλη όψη δίνει…

Ακούω εσένα κι αναλογίζομαι στιγμές…..
Κι οι στιγμές χρωματίζονται
Άλλοτε με το μαύρο του ερέβους
Άλλοτε με το κόκκινο της μνήμης πάθος….

Σκέφτομαι…..ευχή - μακάρι καταθέτω….

Ας ήμουν θεός…..
Αν ήμουν θεός!….
Χώμα και νερό στα χέρια να είχα….
Κι απ΄ την αρχή να σε γεννούσα….
Πνοή να σου έδινα
με ένα φιλί ανάσα στην άκρη των χειλιών ….
Αν ήμουν θεός...
Αλλιώς θα ερχόσουν…

φεγγάρι Φθινόπωρου υψώνεται....

Φεγγάρι ολόγιομο του Σεπτέμβρη ανεβαίνει….
(ομορφότερο απ΄ τ΄ Αυγουστιάτικο θαρρώ πως είναι φως μου)
Ο ήλιος μόλις μας εγκαταλείπει….

άλλους να φωτίσει τον πηγαιμό του αρχινά….

Παιδιά ουρανού, τα κυρίαρχα, τον πατέρα τους μ΄ όμορφα χρώματα στολίζουν….

Κοιτώ το φεγγάρι….θαρρώ το πρόσωπο σου ζωγραφιά του έχει…..
Κοιτώ τον ήλιο στην δύση του….θαρρώ γνώριμο το δάκρυ του μου είναι….

Αχ ψυχή !…..
Ήλιε μου... Φεγγάρι...
Δειλινό κι ανατολή μου….
Πόνε μου ανάσα …..

Μακρινέ μου σαν τ΄ ουρανού τα κυρίαρχα τέκνα…..
Μοναξιά! …..Φθινοπωρινή μου συντροφιά!….

Πληγή αιμορραγούσα είπες θα καταστείς

Και…κατέστης

με την βροχή ταξιδεύει η σκέψη.....

Mακρινή μακρινή επίπλαστη μου αγάπη ….

Ακούω το βήμα του ψέματος σου….
Ακούω τον ήχο του ψεύδους στο βλέμμα σου…
Βλέπω το χρώμα του ψεύδους στη φωνή σου….

Δεν ακούω πια τις λέξεις σου….
Τις σκέψεις σου ακούω….

Δεν με πονάνε οι λέξεις σου….
Οι σκέψεις σου με χαράσσουν…


-Χαμογέλα μου… ψιθυρίζεις
- Γέλα μου…. Φωνάζεις
Και τη λάμα πιο βαθιά βυθίζεις,,,,
Και στάζει αίμα με χρώμα χαμόγελου
και μια αμυδρή απόχρωση γέλιου….

Στάζει το αίμα και τα χείλη βάφει
και το βλέμμα ζωγραφίζει….

Μα πως νόμιζα η τρελή πως στα ζεστά χρώματα το χαμόγελο ανήκει;
Αυτό το παγωμένο που τα χείλη έβαψε
και το βλέμμα κυριάρχησε
λάθος του ζωγράφου ε;

Μπέρδεψε την θλίψη με το χαμόγελο;
Τη λύπη με το γέλιο;

Όχι;
Λάθος για άλλη μια φορά εγώ ίσως κάνω….

Δακρυσμένο φεγγάρι συνοδεία στη νύχτα
σε γελαστή αυγή να σε φέρει…

Μακρινή μακρινή κι επίπλαστη μου αγάπη...΄Ακου!
Βρέχει πάλι….
Άκου το τραγούδι της βροχής…

Εσύ…εσύ εσύ….ΕΣΥ….

Δεν το άκουσα πρώτη εγώ….η Κα Δημουλά το άκουσε…..
κι εγώ συμφωνώ μαζί της....Εσύ.. εσύ.. εσύ,,,,,

Που χαθήκατε γαμώτο;

Tρέχει η άσφαλτος… ή τρέχω στην άσφαλτο;
Η παράλληλη άσπρη διαχωριστική γραμμή,
τη γραμμή του τέλους στο monitor της εντατικής στο νου φέρνει…
δεν ήθελα ποτέ τον προορισμό και το τέλος του ταξιδιού γνώση να έχω….
Τον προορισμό αυτή τη φορά τον ξέρω….
Πληγή λέγεται ...

Σε καθιστώ συνοδηγό… Σου μιλώ…
Σου μιλάω….σου φωνάζω κυλώντας στην άσφαλτο
- Έμαθα μόνη να ταξιδεύω….
- ……..
- Βρέχει και δυσκολεύομαι
- ………….
- Πόσο εύκολα το « Σ ΄ αγαπάω» λέμε, ε;
- ………….
- Μη μου ξαναπείς ότι μ’ αγαπάς,,, χάρη στο ζητώ
- ……………..
- Βρέχει…..
- ……………..
- “Βρέχει στην εθνική οδό”….ωραίος τίτλος τραγουδιού ε; αγάπη;
- ………………….
- Μα μίλα μου….είναι δύσκολο αυτό το ταξίδι…..
- …………….
- Μίλα μου σε παρακαλώ….
- ……………………
Δίκιο έχεις ….μιλάνε οι σκιές ;

Μα ερώτηση μόνο ακόμα…
.
Όσο τα χιλιόμετρα τρέχω και στην πληγή φτάνω….
Που χάθηκαν;….που χαθήκατε;
Πότε σκιές γίνατε γαμώτο;
Χιλιόμετρα ασφάλτου γίνατε….

Στο 456ο χιλ….Προσκλητήριο μνήμης κάνω,…….

…………………………………………………………………..
ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΤΕ ΓΑΜΩΤΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;

μα δεν πειράζει στοχασμέ μου...νύχτα είναι θα περάσει

Φιλί "παράπονο" σου δίνω...

φιλι "δάκρυ "σ΄ακουμπώ, στο προσκεφάλι κάθε αυγή....

φιλί ¨σε θέλω" ψιθυρισμός...

φιλί " Σ΄αγαπάω" κραυγή...

φιλί "μου λείπεις" γράμμα στέλνω....

Μα !...τι μου είπες;΄

Κάτι είπες κι αστόχαστα καρδιά μου πήρα....

Αυτό ; Αυτό μου είπες;

Μια αίσθηση ποτέ σου κτήσης γνώση;...

Μια αίσθηση,δική σου ποτέ δεν έκανες;

Αυτή την πρώτη, ( για μένα ) της Αφής;...

Αυτό είπες Καλέ μου;

Μα ναι!!.....

Αυτό είπες θαρρώ....Αυτό!

Μα εγώ αστόχαστα το πήρα...

η τρελλή!!...

χαμός πελαγίσιας σκέψης έγινες....και χάθεις(;)

(δεν έχει Αφή η θάλασσα καρδιά μου

ξενιτεμένους μόνο.)....

ξενιτιά μου...ξενιτιά μου;

κι ας "στοχασμέ μου "σε κραυγάζω.....

"στου νου μου τα σκοτάδια"

Ξυπνώ το πρωί....
Στον καφρέφτη σου που απένατι μου έχω τον εαυτό μου καλλωπίζω...

Φορώ το χαμόγελο που θέλεις....
Φορώ το βλέμμα που αρκείσαι κι αντέχεις...
Φορώ τα ρούχα της αποδοχής σου...

με κοιτώ...με καθρεφτίζω

"φτου σου....όμορφη!"
στο ειδωλο του ψιθυρίζω ....κι ισως μ΄ακούσει

Κάνω να φύγω....με χαμόγελο μισό μα...

Στον άλλο μου καθρέφτη γυρνώ....
Σ΄ αυτόν τον " έσω"΄
κοντοστέκομαι....το ειδωλό του κοιτώ
" φτου σου...ξεφτίλα"
του κραυγάζω ...κι ισως μ΄ακούσει....

χα! χα! χα!
εγώ είμαι.....εγώ!
και το ένα ειδωλο....και τ΄άλλο εγώ!

"καλή σου μέρα αν ξυπνάς"....
όταν ξυπνήσεις.......

φυλάξου σου είχα πει......

Aναλογίζομαι ψυχή μου....
Λέω τώρα...παραμιλώ...αναρωτιέμαι...
Ποιός την ψυχή να καλμάρει μπορεί;
Ποιό αυτό που το βλέμμα απο Σε θα πάρει;
Πως τα λεπτά , οι ώρες να σέρνονται θα πάψουν;
Ποιός σ΄αυτούς τους λεπτοδείκτες του δικού μου ρολογιού
ζωή να κινηθούν θα δώσει, να δρασκελούν τις μνήμες
και τις ελπίδες που" σέρνονται στο πάτωμα"
δρομείς ξανά να κάνουν...νικήτριες να θέσουν πάλι
σ΄αυτό το νήμα στης διαδρομής το τέλος.....
Aναλογίζομαι ψυχή μου....
Λέω τώρα...παραμιλώ...αναρωτιέμαι...

Αχ ψυχή μου.....λογισμέ μου
νους αλλοπαρμένος ταξιδεύει να σε βρει...
σε έχασε το βλέμμα....
με το κόκκινο και το μωβ του δειλινού ανακατεύτηκες....
κι όμορφος πίνακας στην θάλασσα μου μέσα δύεις....
ομορφη ανατολή .....όμορφη ανατολή
απ΄την θάλασσα που ονειρεύτηκες κι επέλεξες
να Σέ βρει λογισμέ μου.....
Μακρινή Μακρινή Μακρινή μου...Αγάπη
φοβάμαι στης νύχτας το σκοτάδι....
μα τρέμω στης μέρας το φως......

φυλάξου...σου είπα...
τρόμαξες....τρόμαζω....
έφυγες.... έμεινα....

15/9.... άραγε γιατί;

Αντίκρισα γήινο φως αρχές Φθινόπωρου.....15/9.

Βιαζόμουν λέει η μάνα να τ' αντικρίσω γιατί στο δρόμο παρα λίγο να γεννιόμουν.

Μάλλον όμως, αυτό που είδα δεν μου άρεσε.

Αλλιώς το περίμενα αυτό το φως στο μητρικό ταξίδι.

Αλλιώς το ονειρευόμουν μέσα στην απόλυτη σιωπή της μήτρας που βρήκα να μεγαλώσω ...- "Βρήκα λάθος μήτρα να κυοφορηθώ"

σκέφτηκα ,

κι έβγαλα φωνή ,που πόνεσαν τα πνευμόνια ,σκίσανε την γονε ι κή καρδιά και με απέβαλε.

-Αυτό δεν είναι κλάμα παιδιού που γεννιέται.

είπε η μαμή,

-θρήνος εκατόχρονης που έζησε και πέρασε όλες τις δυστυχίες που η ειμαρμένη χαρίζει στον άνθρωπο, αυτό είναι. .
"Θεός να φυλάξει! Δεν το έχω ξαναζήσει "

σκέφτηκε και με πέταξε σε μια γωνιά σταυροκοπώντας τον εαυτό της και φτύνοντας τρεις φορές τον κόρφο της..

- Πώς σε λένε?

-Ενόχληση με λένε....

Βαφτίστηκα μόνη μου, βλέποντας αυτούς που με πρωταντίκρισαν, κι΄ όσα έκαναν για εμένα πρίν εμένα να γνωρίσω ,

όταν στο φως βγήκα.....
Ενόχληση λοιπόν κι ο πατέρας σωστός ληξίαρχος βάζοντας σφραγίδα στο όνομα μου, με βουτά
απ΄ το παράθυρο να με πετάξει....

Αν δεν ήταν η μάνα που φοβήθηκε "τι θα πει ο κόσμος", θα ταξίδευα ίσως σε άλλη μήτρα ...

κάνοντας όνειρα για καλύτερη έξοδο ,απ άλλα σπάργανα πιο φιλόξενα ίσως ....

και με αγάπη να μ ΄αντικρίσει η γη…

Όνειρα ...

Όνειρα μιας ενόχλησης …τι περιμένεις?..

καλη έξοδο, στον καθρέφτη μου εύχομαι από καρδιάς.....

αγάπη σας τρατάρω...........................

ELENA ΑΔΕΛΦΗ μου.....

σε παγωμενους χρόνους τρεις , ηρθες και δακρυα χαρας εφερες, απο χρόνους πριν....

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ....λιγο ειναι, παρα πολυ λίγο....

ο Μεγαλος Απών στην ζωη μου, ιδιαιτερα χαιροταν τη μερα τουτη

Ο Μεγαλος Απων στη ζωη μας, (όλων μας...γιατι όταν σε βρηκα ηταν η πρωτη σκεψη...-κριμα Χαρα μου που δεν προλαβες να την γνωρισεις, κριμα Αδελφη που δεν προλαβες να τον γνωρισεις σου ειπα- (στο ειπα, στο ξαναλέω..εχασες Αδελφη, κι Εκεινος έχασε),

Ο Γιαννάκος μου, κι ο άλλος Καλός και στην "μοναδικότητα " της λέξης Μοναδικος Φίλος, ο Νικόλας ο σιωπηλός μου, βίωσαν αυτη τη γιορτη του Απόντα στις 15/9/2001, που πάλι δακρυα δακρυα δακρυα χαρας με ειχαν πλημμυρίσει και κουβεντα δεν μπορουσα να βγαλω.,....

μονο τους άγγιζα Όλους Όλους ψελίζοντας ευχαριστω μπερδεμενα με γιατι και πως....

ΑΔΕΛΦΗ μου.....ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΙΣΩ ΕΦΕΡΕΣ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ψελίζω και ΤΙ:....ΤΙ;

θΕΕ ΜΟΥ;......

ΤΙ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ ΠΑΙΡΝΩ;....

κι Αχαριστη με αποκαλω....

ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ.....απο χρονους πριν και μετα...και μετα

μαζί σου θέλω.....

Στ’ αστέρια που στον ουρανό σου φύτεψες,
φωτιάς ελπίδα να τα κοιτώ και να σε βρίσκω,
ονειρεύομαι την Ανατολή.

Μαζί σου όμως.....

Μαζί σου να την ξαναδώ.....

Θυμάσαι; ...Με ξυπνούσες!

-Κοίτα τον ήλιο!... Για σένα βγαίνει....

-Απ’ τα σπλάχνα του πελάγους άλικος αυτός απ’ το σκούρο μπλε, σχεδόν μαύρο της αυγής, ξεπροβάλει.

-Για σένα! Χαμογέλα του.

-Μαζί του να το σεργιανά κι όμορφη την πλάση να κάνει...

Θυμάσαι;

Έλεγες... έλεγες!

Μιλούσες!... Mου μιλούσες!

Τώρα τι;

Τώρα που;

μοναξιά με έθεσες!....
σε έρημους δρόμους με τοποθέτησες!

Κι εσύ πού;

Στ’ αστέρια σου σε ψάχνω. ....

Ήλιους χαμογελαστούς να βρω μες στης νυχτιάς το χρώμα γυρεύω

Το χαμόγελο έκλεψες μια ανατολή, ψυχή μου (κλέφτρα.....)

Ήλιος έγινες , στον γαλαξία σου το ταξιδεύεις για να το ξεναγήσεις

Καλοτάξιδοι κι οι δυο εστέ.....

περαμένω εγώ.....

εδώ......

σ΄αυτόν τον έρημο σταθμό που το τελευταίο άγγιγμα....
το χέρι παγωμένο στέκει σ αυτή του αποχαιρετισμού την κίνηση

Φως μου....Σκότος μου

περιμένω Σε.....

Κι αν το χαμόγελο στο σύμπαν χάσεις,

μη λυπηθίις ψυχή μου....μη μου σκιαχτείς

καινούργια φορεσιά στα χείλη θα φτιάξω.

δείλι μου κι ανατολή μου.....

πετράδι άμμου....και ξεφεύγεις

χαμόγελο δειλινού νοτισμένου ...ήσουν
δάκρυ μαργαριτάρι βυθου καθάριου ωκεάνιου...έγινες
κλάμα γοερο παιδιου,που τον ήλιο πεισματικά ν΄ακουμπήσει θέλει
και δεν μπορεί....θα γίνεις.

Αγέρας ποτίσμένος νοσταλγία, εσύ....
ουρανός βουρκωμένος που τα δάκρυα
διστάζει να αφήσει να κυλήσουν
συνειδήσεις να ξεπλύνει, εσύ.....

Ερχεσαι ....φεύγεις
όνειρο έγινες
χαμόγελο αυγής ,ματωμένη δειλινού ανάμνηση....

Ξημερώνει...στην χαραδρα των νερών
τελευταιο τραγουδι τ΄αηδόνι
για σένα αφήνει.....
Ακου....Ακου...Ακου....
χαμογελάς;
μαρτύριο κι αναπαμέ μου....
πετράδι άμμου έγινες
κι απ τα δάχτυλα μου ανάμεσα.... ξεφεύγεις

διατάξτε Κύριε....................

Νύχτες οσμών, δάκρυτος μούχλιασμα...
καπνός λυχναριού ταξιδιάρικης μνήμης,
παρελθόντος παρόντος και μέλλοντος....
Αηδονιού θλιμμένο τραγούδι.
Μνήμη γρανίτης κολλημένος σε βράχο
απολιθωμένο αγκάθι...
Η τρέλα σε οσμίζεται
κι εσύ εκεί επιμένεις σε λέξεις τρεις...
αγκυροβόλι τις κάνεις....
ίσως, αν, όταν.....
παρελθόν και μέλλον στο λεξικό σου
πόρνες κοινές σε κενοτάφιο.....
το λίμα ένα....
το ίσον αμφίδρομο ....
Καπνός απορρέουσας ποταμίσιας ορμής
στον βυθό σε τραβά...
Νεκρούς ορίζοντες κι ελπίδες νεκρές
σε παράταξη διατάσεις.....
πρόσταγμα....
-προοοσ-χη....
(προστάζεις με ψωνή βυθού)...
προταα..σετε...
-παρουσιάσου.....
-αναφέρσου.....΄

-στρατιώτης....βλέμμα τυφεκιοφόρος
μόνιμης μελαγχολίας......
εθελοντής παλιάτσος......
αναφέρομαι......
διατάξατε Κύριε......

-χαχαχα....απλά να σε εξευτελίσω ήθελα....

-ελεύθερος.....τώρα

-θύματος θύτη

ε- λ-ε-ύ-θ-ε-ρ-ο-ς ακόμα και να πεθάνεις.......

σ΄ένα χρόνο τσιγγάνο....που όλο φεύγει

Ματωμένα δάκρυα....
πέτρινα όνειρα που φλερτάρουν με απύθμενους εφιάλτες.
Πληγωμένα φτερά με λάμες κοφτερές τ΄ ακρόφτερα στολίζεις..
Ακρα που σέρνονται στο έδαφος
καρφιά τα κάνεις , κάτω απ΄ το χώμα τα πακτώνεις.

Όνειρα κραυγές σχοινοβατούν
πάνω από πύρινες γλώσσες.
Με κάλπικα ζάρια,( το έξι σε μηδέν άλλαξες )
την ζωή μου έπαιξες.
Σε "πειραγμένη" ρουλέτα
την ψυχή μου ρίχνεις
και την παίζεις,
για μια ¨κάλπικη λίρα"
κι εγώ...
τα μάτια σου μόνο κοιτούσα
ορίζοντας μόνος και μοναδικός.
Ματωμένα ποτάμια χάραξαν το πρόσωπο

ρυτίδες ανεξίτηλες ......
κι εγώ εσένα ....
εκεί επιμένοντας...προσδοκώντας

κ εσύ εμένα
εκεί επιμένοντας .... χαράσσοντας ρυτίδες

Σ΄ ένα χρόνο τσιγγάνο...που όλο φεύγει.

Μ΄αρρωσταίνει....

Μ΄αρρωσταίνεις....

Θα μου απαντήσεις άραγε ποτέ;

Πέτρινες μέρες φύτεψες σε πέτρινη μήτρα
και με γέννησες....
Θύτης μιας ζωής που ποτέ δεν θέλησες.
Τα χέρια σου ματωβαμμένα έχεις
μ’ αυτό της ψυχής μου το αίμα
απ’ την ώρα που τον ομφαλό μου έκοψαν.
Απ’ το υγρό σκοτάδι της μήτρας
σε μια υγρή σκοτεινή ζωή με έφερες.
Ποιο λουλούδι να ζήσει μπορεί
χωρίς το φιλί του αγέρα;
Κι αγέρας εσύ δεν ήσουν....
Ποιό χιόνι λιώνει
χωρίς του ήλιου το χάδι;
Κι ήλιος ποτέ δεν υπήρξες ...
Ποιό παιδί χωρίς το φιλί - βλέμμα
ανδρώνεται και θεριεύει;
Ποιό σπλάχνο απ’ τα σπλάχνα μας
χωρίς ευχή τραγουδιού
νανούρισμα αγκαλιάς
να χαμογελά θα μάθει;

Θα μου απαντήσεις άραγε ποτέ;

κουράστηκα να παλεύω....παραδίνομαι

κουράστηκα να παλεύω...

κουράστηκα να ΣΕ παλεύω... κάθαρμα
κουράστηκα τη δύναμη σου να βιώνω
κουράστηκα τις πληγές που μου αφήνεις να προσπαθώ μάταια να επουλώσω
κουράστηκα να μου λες Σ' ΑΓΑΠΩ
κουράστηκα να μου λες ότι με νοιάζεσαι
κουράστηκα να ακούω το ψέμα σου
κουράστηκα το ψέμα σου σε αλήθεια να μου το μεταλλάσεις
κουράστηκα την θέληση για ζωή επαιτεία να την κάνεις...
-γιατί επαίτης δεν είμαι-...
(ποτέ δεν το κατάλαβες Ηλίθιε)
κουράστηκα ηλίθια εμένα να θεωρείς
κουράστηκα το βλέμμα μου σε εσένα να ακουμπώ
κουράστηκα καμένους να θάβω
κουράστηκα το μαύρο σου να βλέπω
κουράστηκα σκοτεινό μέλλον να μου δείχνεις
κουράστηκα να ζω μαζί σου
κουράστηκα την καμπάνα του πένθους να ακούω
κουράστηκα να σου χαμογελώ ,την εύνοια σου να αποκτήσω
κουράστηκα
με νίκησες....
με νίκησες?
νομίζεις...
γιατί.....
όταν δεν θα με έχεις.....
τότε θα καταλάβεις πόσο πολύτιμη σου ήμουν

και ξέρεις γιατί? ξέρεις γιατί ...
απλά γιατί χωρίς ΕΜΕΝΑ ανύπαρκτος είσαι....

ΘΕΟΣ αν είσαι.....στην φωτιά σου να καείς....

πενθω....

Πενθώ....

τους χρόνους που έρχονται.........

Aντίο Αλεξάνδρα

Έρχονται στιγμές που ο πόνος δεν διαχειρίζεται….
Στον Γιάννη....

οι πεντε αισθησεις χορευουν για σενα ψυχη μου...

Αγναντεύω το νου και μοιράζομαι αισθήσεις δικές του...
Του δίνω την μνήμη μου και μου την μεταλλάσει σε αισθήσεις...
Η Αφή κυρίαρχη στο χορικό παιχνίδι το δικό τους.
Ψηλαφίζει σαν τους τυφλούς το πρόσωπό σου. Τ’ ακροδάχτυλα πινέλα, στον καμβά της καρδιάς σε σχηματίζουν ...

Κλείνω τα μάτια κι η όραση το δικό της χορό ξεκινά.. Κάθε εκατοστό του προσώπου σου φωτογραφίζει και το δικό σου παζλ δώρο μου κάνει...
Οι νύχτες έχουν νόημα πια....Την εικόνα σου να φτιάξω με τα κομμάτια της όρασης μου...

Τρίτη στον χορό να τη κι η Ακοή....Τον ήχο σου σε βυζαντινή λυπημένη κλίμακα τοποθετεί και σε νότες δύσκολες βυζαντινές το μεταλλάσει...κι έρχονται το "νι" και το "πα" αργαλειός να γίνουν και το "βου" "γα " δι" "κε" "ζο" "νι" ρούχο ζεστό υφαίνουν και με ντύνουν....
Και τον χορό οι αισθήσεις συνεχίζουν...
Το μαντήλι η Γεύση παίρνει και στον ουρανίσκο και την γλώσσα, αισθητήρες γεύσης, την πρωτεύουσα αφήνει...Εκει θα στέκει πάντα. Ότι από δω και πέρα γευτούν η γεύση σου κυρίαρχη και πρώτη, θα μεταλλάσει σε Σένα ...Γεύση μου.
Και το μαντήλι στην όσφρηση δίνει...
Πρώτη κι εκείνη το χορό να σύρει...Δεν έχει πολλά βήματα να κάνει. Με το που το χορό ξεκινά , γιασεμιού κι αγιόκλημα ευωδιά τον κόσμο πλημμυρίζει.......

Γλυκιά κι ολέθρια αγάπη μου... οι πέντε αισθήσεις μου χορό στήνουν...
και για Σένα χορεύουν ...

Για σένα ψυχή μου......


Η φωνή στο τραγούδι που ακούγεται είναι της Μαρίας Νικολάου (Ηλιαχτίδα)

αντιο αναπαμε μου...

Αναζητώ την εποχή των ονείρων...

Τότε που έχτιζα ένα όνειρο κάθε νύχτα και η μέρα δεν το γκρέμιζε ...

Τώρα επιμένω τις νύχτες να ονειρεύομαι μα η μέρα τα γκρεμίζει....

κόκκο άμμου δεν αφήνει έτσι για ελπίδα, για θεμέλιο επόμενου ονείρου...

Έτσι σταμάτησα τις νύχτες όνειρα να χτίζω...

όνειρο μου κι εσύ γκρεμισμένο....

Γυναίκα πληγή κάποιος με αποκαλεί... με φωνάζει...

Κι εγώ το κεφάλι γυρνώ γιατί το όνομα μου ξέχασα

σ΄ένα υπόγειο σκοτεινό που η μνήμη με φυλάκισε...

Ετσι τ΄όνομα μου δώρο σου έκανα...

Την πληγη μου στα χέρια πήρα και σε σενα την αποθεσα...

Σε πλήγωσα ...

Σε αιμορράγησα ψυχή μου...

Το δώρο που σου έκανα πίσω παίρνω...

Ποιος άλλωστε ενα δώρο- πληγή δέχεται; γιατι να το δεχτεί;

Κλείνω τα μάτια για να φυλακίσω τα δάκρυα ...Η Ενοχή; η Νύχτα; Η Μνήμη;...

Μακρινη μακρινη μου αγάπη...

Η ανάγκη μας κάνει ποιητές έγραφε ένας φίλος ιστολόγος....

Πόσο δίκιο έχεις καλέ μου adaeus

Η ανάγκη κι η έλλειψη κι ο πόνος της κι η ελπίδα της κι η απελπισία της

μα προπάντων τα φτερά της όταν αιμορραγούν ....

Πνίγω τους λυγμούς. Στο πηγάδι της λήθης τους ρίχνω, να ξεχαστούν...

Μνήμη χρυσόψαρου επιθυμώ...

Σε τρία δεύτερα να χάνεται...Να σβήνει..

Να μη θυμάμαι να μη νιώθω....

Να κολυμπώ μόνο μεσα στην υγρή σιωπή μου.....

Αντίο νύχτα μου

γλυκιά μου αγάπη καληνύχτα....

στις ραγες του τρενου κυλα ο ηχος της καρδιας

Στις ράγες του τρένου κυλά η ζωή μου…μαζί μ΄ αυτό.. .Kάπου με πάει κι ο αλλοπαρμένος νους ζητά εξηγήσεις......

Τι ποιος και που ψυχή μου…

Σε λέω ζωή….
Γι αυτό ήρθα; Για την ζωή;


Ποια λέξη σου αρέσει; σε ρωτώ
Ζω….είπες
Ζεις; Σε ρωτώ

Ταξιδεύω με ήχους που η ψυχή μου τραγουδά…

Κοιτώ το είδωλό μου στον καθρέφτη …
Δεν είναι το δικό μου

Σε καθρέφτη λούνα παρκ βρήκα να χτενιστώ…
Σε παραμορφωμένο καθρέφτη τον εαυτό μου καλλύνω…
Έχει το μυαλό διαλυθεί…
Χιλιάδες ερωτήματα στην ψυχή και στην καρδιά θέτει….
Μα απαντήσεις δεν παίρνει.
Σαν γυναίκες που θέλουν να ξεφύγουν από ένοχες σκέψεις απαντούν…
-δεν ξέρω…
-τίποτα δεν έχω…(κι ας πλημμύρισαν τα δάκρυα)

Τι σε εσένα με οδήγησε τελικά;
Τρομάζω…
Γυρίζω πίσω το κεφάλι….σινεμασκόπ σε ταινία ασπρόμαυρη βλέπω την ζωή μου και τρομάζω…
Ότι αγαπώ το παίρνει …
Μου το παίρνει…
Σε μια κόντρα μαζί μου συνέχεια βρίσκεται
Λες κι ικετευτικά πάντα πρέπει να του μιλώ
Δούλη του θεού εγώ κι Εκείνος ο Αφέντης
Να πληρώσω την ελευθερία μου του ζήτησα κάποτε και να με ελευθερώσει…
Μα το τίμημα μεγάλο….
Ως τη στιγμή της αποπληρωμής θα έχει μείνει μόνο η αλυσίδα σε ένα πόδι οστεοποιημένο….
Γι αυτό φοβάμαι να λέω « σ΄ αγαπώ»
Γιατί θα ακούσει και θα το πάρει….

Και φοβάμαι τώρα…
Τρομάζω,

Λες να μ άκουσε όταν ψιθυριστά στο είπα;….
Λες να το είδε όταν στην χούφτα σου με τ΄ ακροδάχτυλα στο έγραψα;
Λες;….

Πως και που να κρυφτώ;

Γι αυτό έφυγες;;
Γι αυτό ψυχή μου;
Ακριβέ μου…..

τι, που, ποιος, ψυχη μου

Εκεί στ΄ ακροβραχο της θάλασσας ζωγράφιζα τα χρώματα του δειλινού για να σου στείλω….
Τις λέξεις που μου χεις πει κι όλες που μου χεις γράψει σκαριά τις έκανα ,, στο πέλαγος τα έριξα σε σένα να ξανάρθουν, ντυμένες με φυλακτά καρδιάς…
κάθε λέξη μα και κάθε λυγμό κάθε ανάσα και κάθε μου δάκρυ με γιασεμιά κι αγιόκλημα πλεγμένα, στεφάνι έκανα στην θάλασσα το έριξα να έρθει να σε βρει….εσένα εκεί που ήσουν. Μια θάλασσα ίδια μας χώριζε , μια ίδια θάλασσα
μας ένωνε….
Πάω στο παγκάκι σου λέω….δίπλα στο κύμα της δικής μας θάλασσας…
Μεσάνυχτα μετά ήταν….
Βαρκούλες χάρτινες τις σκέψεις μου έκανα , με το όνομα σου τις βάφτισα και καλοτάξιδες να είναι τους ευχήθηκα, σε σένα να έρθουν…..εκεί που ήσουν….εκεί που είσαι

Τα χέρια στα αστέρια ικεσία σήκωνα….μήπως και σ ακουμπήσω γιατί εκεί στης νύχτας τα κεντίδια στο φωτεινότερο εσένα είδα….
Κοντινός θαρρώ πως ήσουν….
Μα λάθεψα ψυχή μου….
Όσο τα χέρια να σε πιάσω άπλωνα, τόσο πιο μακρινός γινόσουν….Ακριβέ μου


Και βάρυναν τα πόδια της ψυχής….
Πίσω στο δώμα σου δύσκολα με οδηγούσαν….
λύγισαν το σώμα….

Και φτάνοντας στην πόρτα σου ψυχή μου, κατέρρευσαν….
Κι εγώ μαζί τους….

Τι στην ψυχή πνοή θα δώσει;
Που το βλέμμα ν΄ ακουμπήσει για να ξεκουραστεί
Ποιο είναι αυτό που στα χέρια δύναμη θα δώσει για να ψηλαφίσουν πάλι

Σταγονα.......Καλως όρισες

Τι να θυμηθώ

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Πρώτη εκτέλεση: Απόστολος Ρίζος

Δεν πετάει φτερό στο πέλαγο
Και μαντάτο απ' την Αθήνα
Τι να θυμηθώ απ' τα μάτια σου
Που 'χω να τα δω ένα μήνα

Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής
Ψάχνω μα δε σ' ανταμώνω
Α να κοιμηθώ να σ' ονειρευτώ
Που με ξέχασες και λιώνω

Ούτε που σαλεύει το νερό
Ούτε μου μιλούν οι γλάροι
Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθεις
Πριν να σβήσουνε οι φάροι


Ένας κύκνος κλαίει

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Πρώτη εκτέλεση: Απόστολος Ρίζος

Πόσα χρόνια έχουν περάσει ούτε έχεις σκεφτεί
Ρίχνεις τη σιωπή σου στα σπουργίτια
Η αγάπη δε χρωστάει καμιά ανταμοιβή
και οι ποιητές καμιά αλήθεια

Στο λευκό το φόρεμά σου πόσοι στοχασμοί
ξενυχτούν και τρέφουν τα όνειρά μας
Κι όλο ταξιδεύεις μόνη όπως οι καημοί
τόσο μακριά κι αναμεσά μας

Μη μιλάς,
μη μιλάς, ένας κύκνος κλαίει
Μη μιλάς,
μη μιλάς, ένας κύκνος κλαίει

Στα μικρά τα γεγονότα που ‘ναι μια στιγμή
ξεπηδάει πελώρια η χαρά σου
Τα διαμάντια έχω ζηλέψει όμως πιο πολύ
που κατρακυλούν στα μαγουλά σου

Έφυγαν χαθήκαν όλοι κι έχουνε κρυφτεί
ο καθένας πίσω από μια γρίλια
Σε κορδέλες από χιόνι έφυγες κι εσύ
στο χορό του ανέμου με τα φύλλα

Μη μιλάς...

Καλως ορισες........με αρωματα κι αχναρια Ανατολης....

εσυ...παντα εσυ!

Ποιός ο χρόνος σου?
Ποιός ο χρόνος σου στο μυαλό μου?
Μέρες τώρα το ταβάνι έχω πίνακα κάνει με τις εναλλακτικές μορφές σου….
Δέκα μέρες ζωγράφιζα το πορτραίτο σου…σε μια τεράστια παλέτα…εσύ μόνη ζωγραφιά με όλες τις μορφές της….

Αναρωτιέμαι….
Ζω στο παρόν?
Οι μέρες κυλούν κοινές ( πόρνες δοσμένες άσκοπα) και κενές (άδεια δοχεία νυχτός)…
Το έγραψα σε έναν φίλο….
Αναρωτιέμαι
Πότε καινές άραγε θα γίνουν? ….
Το φως του καλοκαιριού με γεωμετρική άνοδο σκοτάδι μέσα μου γίνεται…

Αναρωτιέμαι…
Φταίει η μήτρα που με γέννησε;
Εσύ που στη ζωή μου ήρθες;
Γιατί η θλίψη ρούχο εσώρουχο ψυχής έχει γίνει?
Που είσαι; Που;
Κρυώνεις;
Πονάς;
Ερωτεύεσαι;
Γελάς;
Άμμος στην παλάμη που τρέχει ανάμεσα στα δάχτυλα να χαθεί στην μάνα άμμο της ,ήσουν….
Αυτό ήσουν….
Χειμώνα ήρθες….
Χειμώνα αφήνεις
Λίγα τα Καλοκαίρια σου κι οι Ανοιξες σου ελάχιστες…
Μα εσύ το είχες πει….
Απ την αρχή….

«Το θέμα είναι, όταν μας μένουν στις χούφτες μας κάθε φορά μετά, τα φλούδια και τα κουκούτσια; »

κι εγω σε βάφτισα "κεράσι" μου….

που το κουκούτσι του δεν πετω….
Κερασι μου….
Ποσο δικιο ειχες…..

Καλη σου νυχτα…..

κερασι ( ανθρώπων άλλων)

σου ειχα πει καρδια μου....

"Πως το μυαλό μου θα βρεθεί στους δρόμους που χάραξες...
Πέρα απ’ τα σύννεφα, τις θάλασσες, αναρωτιέμαι πως θα κρατηθώ νηφάλια μεσα στα μάτια σου…
Πληγές γίνανε οι στιγμές σου, πώς θα τις επουλώσω;
Θυμάσαι...μιλούσες κι εγώ αισθανόμουν, γελούσες και πέταγα ελεύθερη…
Πόσες ανάγκες τάχα τώρα θα κρύβουνε τα λόγια σου…
Δεν μέλλεται να ζήσω από σένα άλλο… πλέω έρμαιη, στο θάνατο"...

“Πόσο θα ήθελα να ήμουν Άγγελος, να άπλωνα τα φτερά μου να πέταγα μακριά. Να καταργούσα το χρόνο. Φαντάσου, να έσβηνα κάποια νεκρά χρόνια απ` τη ζωή μου και να συνέχιζα εκεί που θα ήμουνα ώριμη και θα με ολοκλήρωναν οι πράξεις μου. Να ακούω τη μουσική της Edith και να περπατάω μέσα σ` εκείνη τη βροχή που κάνει τη γη να αναδίνει ζωντανές οσμές. Να εκθέτω το κορμί μου γυμνό όπως τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού”.

(απ το βιβλιο του Δ.Βαρβαρηγου "το υστερόγραφο μιας συγνώμης " )

Ζω ακροβατώντας ανάμεσα στο παρόν στο παρελθόν και στο μέλλον….

θυμάμαι και θλίβομαι….ζω και δακρύζω….προσδοκώ και τρομάζω.
Σου μιλώ ψυχή μου ….
συνέχεια…
Αγγίζω τα φτερά μου και πονάω…………
Να τα χαϊδέψω θέλω κι αυτά πληγώνονται , αιμορραγούν και στα επίγεια με σέρνουν…
Βάρος ασήκωτης θλίψης στα χώματα με στήνει.
Κινούμενη άμμος οι μέρες μου και με βουλιάζουν όλο και πιο πολύ
Ακουμπώ τα φτερά μου και τρομάζω…
Κομμάτια είναι…λάμες τ΄ άκροφτερα…
Τα σέρνω το γυμνό κορμί να ζεστάνουν και οι λάμες τους τρυπούν την σάρκα,
Την πονούν κι όμως σταγόνα αίμα δεν δακρύζει….
Θυμάμαι που σου είπα…
να προσέχεις ψυχή μου…να με προσέχεις….
Αέρας είμαι….λίβας
Καίω ότι δίπλα μου σταθεί…
Σου το είχα πει…..θυμάμαι.
Να προσέχεις μάτια μου….να με προσέχεις….
Αγέρας είμαι…. βοριάς….
Παγώνω ότι τρυφερά δίπλα μου σταθεί….
Σου το ‘ χα πει μάτια μου….
Σου είχα πει….
Ξεκολλώ αναμνήσεις ,σάρκας κομμάτια πίσω μου
αφήνω, πονώντας δακρύζοντας συνεχίζω και πίσω το κεφάλι δεν γυρνώ…κι ας πονάω…κι ας κλαίω ,,,κι ας μου λείπουν…κι ας ξέρω ότι ένα σώμα χωρίς σκιά θα καταλήξω …

Μα…..Εσυ; Εσύ;
Δεν είπες εσύ όμως να προσέχω…
Δεν μου είπες να σε προσέχω….
Σεισμός είσαι….όλα τα ισοπεδώνεις
Θύελλα είσαι…. στο πέρασμα σου όλα τα παρασέρνεις
Βράχος γρανίτης είσαι….όλα τα συνθλίβεις
Δεν είπες…." "να με προσεχείς εσύ λίβα ""….
Δεν είπες …

τίποτα δεν είπες….
Τώρα τα λες όλα ….
Σιωπώντας ...

Μαύρο κρασί ποτήρι σηκώνω και στην μοναξιά πίνω…

Σε Εσενα Adiple μου....για όλα τα αντιθετα

Για Σενα ADIPLE....

για όλα τα πριν τα τωρα τα μετα Σου.....

Ελπίδα

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Goran Bregovic
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Ποια καινούργια ή παλιά οφειλή
απ' τη λήθη αν βγει στο φως ωφελεί;
Τί μας μήνυσε ο χρησμός, του θεού η φωνή
πέστε μου ουρανοί.

Τρέμει ανήμπορη απ' το φόβο η καρδιά
πόνοι γέννας δε γεννήσαν παιδιά
χώμα εύφορο, σοδειά νηστικιά, μισή,
βόηθα μας εσύ.

Στους ναούς οι ψυχές στέκονται,
ζωντανοί με νεκρούς μπλέκονται
η ζωή σαν βοή θάνατου
μα η φωνή του αθάνατου γλυκιά.

Αν είσαι εσύ φωνή χρυσή
θα φύγει αυτό που δε χορταίνει να μισεί
αν είσαι αυτός
θα 'ρθω σκυφτός
ή μήπως σάλεψε η ελπίδα μου στο φως;

Δε μετριούνται
οι λύπες, οι πόνοι,
ψυχές στον ʼδη φεύγουν, πάνε σαν πουλιά
Δεν ξεχνιούνται
γυναίκες και μάνες
Με θρήνους θάβουν
τ' άψυχα νεκρά κορμιά

Λόγε μου αθάνατε,
σώσε με απ τα μύρια του κακού τ' αγγίγματα
Χέρια τι κάνατε
κι έγινε η τύχη συμφορά;
Κάποτε, θάνατε,
τ' άλυτα της Σφίγγας τα τρελά τα αινίγματα
τα 'λυσε, αθάνατε,
άνθρωπος απάνω στη γενιά.

Ποια καινούργια ή παλιά οφειλή
απ' τη λήθη αν βγει στο φως ωφελεί;
Τί μας μήνυσε ο χρησμός, του θεού η φωνή
πέστε μου ουρανοί.

Τρέμει ανήμπορη απ' το φόβο η καρδιά
πόνοι γέννας δε γεννήσαν παιδιά
χώμα εύφορο, σοδειά νηστικιά, μισή,
βόηθα μας εσύ.

Αν είσαι εσύ φωνή χρυσή
θα φύγει αυτό που δε χορταίνει να μισεί
αν είσαι αυτός
θα 'ρθω σκυφτός
ή μήπως σάλεψε η ελπίδα μου στο φως;

Η σωτηρία της ψυχής

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Της εξοχής τα πρωινά
θα τα βρούμε ξανά
αγκαλιά στο κρεβάτι
και δεν πειράζει που τόσο νωρίς
θα κοιτάμε χωρίς
να γυρεύουμε κάτι.

Της σιγουριάς τα υλικά
είναι λόγια γλυκά
σε κασέτες γραμμένα
γι' αυτά που ήρθανε τόσο αργά
μα τα πήρε η καρδιά
με τα χέρια ανοιγμένα.

Η Σωτηρία της ψυχής
είναι πολύ μεγάλο πράγμα
σαν ταξιδάκι αναψυχής
μ' ένα κρυμμένο τραύμα.

Μια παραλία ερημική
και ν' απλώναμε εκεί
της ζωής μας το βήμα
και δεν πειράζει που τόσα φιλιά
πριν να γίνουν παλιά
θα τα πάρει το κύμα.

Κι εκεί στην άκρη της γραμμής
θα χαρίζουμε εμείς
τα παλιά μας κομμάτια
σ' αυτά που ήτανε τόσο μικρά
μα που ρίχναν σκια
για να μοιάζουν παλάτια.

απο ποιον φοβο σου τρεχεις να κρυφτεις.......

Νύχτα φέρουσα φεγγάρια ημιθανή,
ζωή απ το σκοτεινό της ψυχής σου να τραφούν
για να σωθούν ζητάνε, κι αντίδωρο ζωής να σου προσφέρουν.
Τρέχεις να τους ξεφύγεις, τσιγκουνεύεσαι το μαύρο της ψυχής σου να δώσεις ,μην και σωθούν και ζωή ζώσα σου προσφέρουν , σπαταλώντας ετσι ασθμαίνοντας , ανώφελα την τσιγκουνιά σου…
Ήλιοι σε ερέβους φόντο ουρανού παλεύουν να
σε ζεστάνουν κι εσύ τρέχοντας, σχοινοβατώντας
να κρυφτείς στο υπόγειο σου να του ξεφύγεις προσπαθείς….

Φοβάσαι το πάθος του Φώτος του; φοβάσαι το έρεβος του ουρανού του; ή τη σκοτεινιά του υπόγειου δικού σου, που πας να κρυφτείς;

Ποιος ο μεγάλος σου φόβος τελικά;
Όταν στην σκοτεινιά του μπεις, ίσως μάθεις, ποιο σκοτεινό περισσότερο φοβάσαι….
Από ποιο φως πας να ξεφύγεις και γιατί…

Ίσως γιατί με φως σου παρομοίωσαν την μετάβαση στον θάνατο σου….
Κανείς όμως δεν σου μίλησε για το σκοτάδι του μνήματός σου ,γι αυτό εκεί τώρα τρέχεις να κρυφτείς σπαταλώντας άσκοπα την τσιγκουνιά σου….

η μοναξια στήνει παγιδες και.....

βράδυ Σαββάτου κι η μοναξιά του....

-έλα να βάλουμε ένα ποτό....να τα πούμε....

καιρό έχουμε να κάτσουμε οι δυο μας....ε; τι λες;

-κάτσε....πάρε καρέκλα...για μένα το γνωστό....

ότι και για σένα δηλαδή...λίγο πιο ελαφρύ κάνε το δικό μου..

στην μέση κάτσε του καθρέφτη....

δεν σε βλέπω καλά...μου κρύβεσαι λίγο...

ωραία...μίλα μου τώρα...σ΄ ακούω....

-κουράστηκα!!.

-κουράστηκες;

από ποια από ποιους ;

απ τα πάθη ;

-Ίσως…με κούρασε η δομή μου …η κατασκευή μου. το γενετικό μου υλικό…
Αναζητώ έναν εαυτό απλό.. αναγνωρίσιμο , εύκολο..

κι όχι τον δαιδαλώδη λαβύρινθο, που στο κέντρο του ένα τέρας -¨μινώταυρος ¨ βρυχάται να κατασπαράξει ότι κι όποιον το ανακαλύψει…ακόμα κι εμένα…. .

Bδέλλες πίνουν το αίμα μου.. .

-ναι...το ξέρω...συνέχισε.....

την αντιγνώση ανακάλυψα κι θεός με τιμώρησε με ένα γύπα –σκέψη να τρώει τα σωθικά μου…

την αντιγνώση…την κατάρα…το ανάποδο κι αντίστροφο…

Αγαπάω τα πάθη μου…τα γνωρίζω…τα ονοματίζω,…

το καθ ένα έχει το όνομα του…

θαρρώ χωρίς αυτά θα ήμουν ανδρείκελο…

ένα άγαλμα με κίνηση ένα μάρμαρο χωρίς ανθρώπινες ιδιότητες μα με τις τεχνικές προδιαγραφές του ανθρώπου…

ναι αγαπώ τα πάθη μου…

Ναι με αγαπώ…με μισώ…με θέλω,….με διώχνω…με κατακρίνω.. με αποδέχομαι με αποδιώχνω…με επικρίνω με απορρίπτω με δέχομαι με τρελαίνω

Σου παραδίνομαι…σου αντιστέκομαι…με τρελαίνει η σκέψη σου…με ζεσταίνει η παρουσία σου…η φωνή σου με ντύνει …,με ολοκληρώνει…πετάω το ρούχο που με ζεσταίνει και με προστατεύει.. το τσαλαπατώ…το ξαναντύνομαι δεν αντέχω χωρίς αυτό…δεν αντέχω μ αυτό……

-κι αυτό το ξέρω....

-Δεν θέλω να γράφω…και που το κάνω τι καταφέρνω?

Την ζωή μου σε ένα χαρτί αποτυπώνω ..σε έναν ψυχρό υπολογιστή ….σκατά…όλα…Όλα

Περιττώματα ψυχής τρελαμένης…”.ο κόσμος άρρωστος καπνός που τον καπνίζεις… έκτιση καθημερινής ποινής “

Άντε στο διάολο όλα…

Έχω γίνει εγωίστρια…..γμτ…
Ποιος με σκέφτηκε για χρόνια ολόκληρα?
Κανείς….

Η μια φωνή…(αυτή η Κήρα)

Η άλλη....

Εκείνος, Ετούτος, Εκείνοι, Ετούτοι ..θυμήσου, άνοιξε την ψυχή σου και θυμήσου…

Εσύ η άλλη φωνή...(η συνείδηση)

-Εγωίστρια.......Βγες...ζήσε. ερωτεύσου... ξεκόλλα από πάνω μου.....

-Ζωή ε?

-Εμ! Ζωή....ξέρεις τι είναι; ....

-Εεε! Μάλλον…Ίσως…Νομίζω ότι είναι

-Ζωή...όνομα ουσιαστικό...πολύ ουσιαστικό.. το ρήμα του συνήθως στην προστακτική...

Ζήσε ......

ουσιαστικό κλιτό και άκλιτο....

Γένους αρσενικού και θηλυκού

ενικός αριθμός ..Η Ζωή ( είναι ωραία) Της ζωής ( της οφείλουμε) την Ζωή( χαιρόμαστε) ω Ζωή( ποιος ο θάνατος σου;)........

Πληθυντικός αριθμός.....Υπάρχει; νομίζω όχι …δεν ξέρω…φταίει και το ποτό… ...

Άκλιτο...Η Ζωή, Η Ζωή, Η Ζωή......

ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΔΩΡΟ ( κι η μοναδικη καταρα)

- Κουράστηκα....με κούρασες… τέλειωσε και το ποτό....να τα πούμε το πρωί ξανά;την ώρα που χτενίζεσαι....έχεις καλύτερη διάθεση νομίζω.....

-καλή σου νύχτα.....

-Καλή σου νύχτα κι εσένα...να ξέρεις κάτι όμως.........έπαψες αγάπη να θυμίζεις..

η θα φωνάζεις ή θα κουράζεσαι.....καλή σου νύχτα Μαρ........

καλή σου νύχτα συνείδηση….άσε με εμένα με τις Κήρες μου να παλεύω όλη την νύχτα…
Καληνύχτα….

δος μου ενα όνειρο.....

Με ανέλπιστα και φοβερά πράγματα οι Θεοί υφαίνουν την ζωή μας .
Εκείνα που ήταν για να γίνουν δεν έγιναν ποτέ. Κι αυτά που γίνονται δεν ήταν για να γίνουν…..Σιωπή...Σιωπή… (Μηδεια....μουσικο κουτι...Τανια Τσανακλιδου)

Σαν σε όνειρο ήρθες….ήταν αλήθεια όμως ε; ….
Ασπρόμαυρο το τοπίο. …Σκιές εμείς … μόνες. Μ΄ έπιασες απ το χέρι ….

-πάμε μου είπες…
Σ΄ ακολουθώ με μια ηρεμία που σπανίζει σε μένα…
Στην κορφή ενός βουνού με οδήγησες….
-Κοίτα μου είπες….
Μια τεραστία πανέμορφη φωτεινή μπάλα ανέβαινε απ τις κορυφογραμμές….
Κοίτα…κοίταξε και θαύμασε….
Η γη ανατέλλει…… Για σενα ....Για μας!....
Κι έτσι απλά, σαν σε όνειρο , την ανατολή της γης μου πρόσφερες…..

Μαζι την είδαμε...
Σαν σε όνειρο…..

Τα μάτια ανοίγουν….Ένα γύρω κοιτούν και…
Χάνεσαι εσύ, το ασπρόμαυρο τοπίο, η κορυφογραμμές, η ανατέλλουσα γη,
Γυρνώ το βλέμμα, σε βλέπω να με κοιτάς χαμογελαστός μέσα απ΄ την κορνίζα σου ….
Όνειρο ήτανε; Ρωτάω…Σε ρωτάω!….
Όνειρο ήτανε; Δεν είδαμε μαζί την ανατολή της γης;
Ψέμα ήταν ; κάτι θέλεις να μου πεις, κι εκεί με πήγες;

Ναι ναι… ψιθυρίζει το χαμόγελο απ την κορνίζα σου
Αφουγκράζομαι…

Στο ΄χω πει δύσκολα ακούγεται ο ψίθυρος του χαμογέλιου σου…

κάντο γέλιο δυνατό να σ΄ ακούω…

Ακου σε–συνεχίζεις-….Ακου σε με…
Ακούς;….ότι θυμάσαι δεν βουλιάζει
Ακούς ; ...ότι αγαπάς δεν τελειώνει
Ακούς;… .ότι πληγώνει δεν μισείς
Ακούς; ....ότι πονάει ΄να τ΄ αγαπάς
Άκου και το τραγούδι μου….."και

"σήκω να το χορέψεις τα μάτια να μου κλέψεις για πάντα πριν χαθώ"…..

Σηκώθηκα και χόρεψα, ζεϊμπέκικο χορό , εκεί τότε στην αυγή, και το χαμόγελο απ την κορνίζα παλαμάκια χτυπούσε….
Και πριν ο χορός τελειώσει…
χάθηκε…..
Προδότη…..

Ονειρο ήταν λες........

στο χιόνι του καυσωνα

Ένα παγκάκι μοναχικό βρήκα, και κάθισα μαζί του έτσι, για παρέα..
Του μιλώ για σένα….Ήρθες-ελπίδα…..έμεινες –χαμόγελα

φεύγω φεύγω είπες - παγωνιά…

Έξω καύσωνας κι εγώ παγώνω.
Τα χέρια με την γνώριμη της απελπισίας κίνηση πιάνουν το κεφάλι…ανακατεύουν τα μαλλιά τα δάχτυλα. Θαρρείς ξαφνικά το κρανίο μαλακώνει….δειλά δειλά τον νου αγγίζουν….να τον χαϊδέψουν θέλουν να τον ακουμπήσουν και να ψηλαφίσουν τις σκέψεις του.

Άλλα προσμένουν… Σκέψεις κι όνειρα να αναγνωρίσουν θέλουν, μα μόνο εσένα αγγίζουν….

Μόνο εσένα ψηλαφίζουν.

Ξεφτίλα φωνάζουν…..

Τα ακούω. Χαμογελώ. Δεν ξέρουν, δεν είχαν καταλάβει..

Ένας νους γεμάτος με μια μόνο σκέψη?

Να τον χαϊδέψουν ήθελαν αγγίζοντας τον.

Τον τυλίγουν και τον διαλύουν τώρα….

Μου διαλύεις το μυαλό μου είχες πει….

Τα δάχτυλα ανταπόδωσαν με σύμμαχο την φυγή σου…Διέλυσες το μυαλό μου…

Κι εγώ παρακολουθώ ακίνητη του καύσωνα το χιόνι να πέφτει …

Γύρω από το μοναχικό παγκάκι κι εμένα , έχει στρωθει λευκό χαλί θλιμμένο
Τραβώ τα χέρια μου. Βίαια τ΄ αποκολλώ απ το μυαλό μου…΄Σκύβω ..Τα βουτώ μέσα στο χιόνι ….

κι αυτό έγινε κόκκινο .

Ξεπλύθηκαν τα χέρια απ την σκέψη σου και έβαψαν άλικο το λευκό του….

Ένα χαμόγελο δάκρυ στα χείλη ήρθε…

Κοιτώ την θάλασσα, κ εσένα μέσα στην βάρκα που “φυγή” βάφτισες να απομακρύνεσαι…

Όμορφα λιμάνια να ναι οι σταθμοί σου…

Όταν το βλέμμα γυρίσεις θα με βρεις εδώ. ;

Όποτε γυρίσεις.!!! .

Όσα χρόνια.!!!

Με το ίδιο χαμόγελο, στο μοναχικό παγκάκι ,με το χιόνι του καύσωνα να γεμίζει μ άλικους χρωματισμούς τον πίνακα μου, αφήνοντας το λευκό του χρώμα μόνο στα μαλλιά μου…..

παει να πει....

καράβια μοιάζουν οι ψυχές, κι ανέμους να ζητήσεις
ταξιδευτες στα αμπαρια τους σαν πάρουν οι αναμνήσεις…..
στίχοι -μουσική Δ.Υφαντης

( Τρίφωνο)

Κλεινω τα μάτια…παει να πει ... ταξιδευω
Κλεινω τα μάτια….παει να πει... χανομαι

Κλείνω τα μάτια ....πάει να πει ... φοβάμαι
Κλεινω τα μάτια ....παει να πει…. επιμένω
Κλεινω τα μάτια ....πάει να πει ….ξεχνάω
Κλεινω τα μάτια ....παει να πει … θυμάμαι
Κλεινω τα μάτια ....πάει να πει… σε αγαπαω
Κλεινω τα μάτια ....παει να πει…. Αχ να κοιμηθω να σ΄ονειρευτω που με ξέχασες και λιώνω………..

Κλείνω τα μάτια πάει να πει…..φυλακίζω τα δάκρυα γιατί με πνίξανε Ηχε μου

Εμπνευσμένο απ το κείμενο του Ηχου

Απ την κατάθεση της ψυχής του

..............................................................................................................................

Γράφει σ΄ ένα βιβλίο του ο Δημητρης

"Τις μεγάλες στιγμές της ζωής μας δεν τις βλέπουμε με τα μάτια

τις νιώθουμε με τη καρδιά, γιατί η ένταση τους μας τα κρατά πάντα κλειστά. "*

Κλείνω τα μάτια πάει να πει….ζω τις μεγάλες μου στιγμές….

Ηχε μου.... Να είσαι καλά

Ευχαριστω Δημητρη...

Αχ εσεις οι Ποιητες…………………………………

* Απ το βιβλίο του Δ.Βαραρήγου

" με το ιδο χρώμα η νύχτα και η σιωπη"...

στον παραδεισο εχω σημαδέψει ενα νησι.....Απαραλλαχτο Εσυ.

Το μονογραμμα.....

θα΄ρθει μέρα

μ' ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα,

μ' ακούς

Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά,

μ' ακούς

Των ανθρώπων

Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα ένα,

μ' ακούς

Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ,

μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία,

μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες

Των Αγίων

Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς

Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω

Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά

και νεκρώσιμους ψαλμούς

Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς

Της αγάπης

Μια για πάντα το κόψαμε

Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς

Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς

Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας

Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς

ΣΕ ΕΣΕΝΑ....ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΤΟΝ ΥΠΕΡΤΑΤΟ.... ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΤΑ ΜΕΤΑ (ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ)... ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ..
2 ΜΑΗ 2004................................................

ΑΓΑΠΗ (Μεγάλος θυμός)

Πόσο πολύ σ αγάπησα
ποτέ δεν θα το μάθεις
απ την ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες και χάθεις
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά

πόσο πολύ σ αγάπησα
ποτέ δεν θα το μάθεις


κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι εγώ πως θα ξανάρθεις
εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή
αιώνια θα το τραγουδώ
και συ δεν θα το μάθεις
πως οι στιγμές που μου δώσες
αξίζουν μια ζωή…..

πόσο πολύ σ αγάπησα
ποτέ δεν θα το μάθεις

Σ΄ Εσενα εκει....ΑΓΓΕΛΕ μου.

Aποσμασμα απ το Μονόγραμμα του Ο.ΕΛΥΤΗ

αποσπασμα απτο ποιημα Αγαπη Κ.ΠΑΙΖΗ

Καταδύσεις στην άβυσσο

Τα όνειρά μας ταξιδεύουν στοιβαγμένα
Μ΄ ένα καράβι αρματωμένο συνειδήσεις
Χώρος κανείς δεν έχει απομείνει
Εξόν στα έγκατα του καραβιού καρίνας
Μες στα σκοτάδια της, τυφλά αρμενίζουν
Αφώτιστα κι από μιας σταλιάς λιαχτίδα
Ξεμπάρκαραν επαίτες σε κλίμακες
Ουράνιας πολύβουης μοναξιάς

Τρόμος άφατος ζωγραφίζεται στα μάτια

Πριν ο πόνος , θεριό αγριεμένο, καταφτάσει
Με σιωπές που κραυγάζουν
Με φωνές μες΄ από πηγάδια Αχερουσίας
Φωνές άηχης ήχους επαναλαμβανόμενης
Όταν η μπότα του θεριού τσαλαπατά
Καρδιά ψυχή και νόηση.
Που να σαι άραγε
Ψυχή να δώσεις μ΄ ένα ακροδαχτύλων άγγιγμα
Σ ΄αυτό το άψυχο πεσμένο χέρι
Ζωή να δώσεις σ΄ ένα κορμί που σπαρταρά
Στραμμένο πάντα στον δικό σου ορίζοντα….

Οταν πίστεψα οτι άλλο δεν αντέχω.....