'Ακουσε...'Ακου σιωπή

Άκου…άκου τ΄αηδόνι*
Στα στερνά καταλάβαμε ζωή …Ποιητή

Πάμε να ριχτούμε στο χυτήριο των κορμιών;;
Εκεί στην ρέουσα ενέργειά μας
Εκεί που τα σώματα μυσταγωγούνται σοφία
κι η ψυχή χορεύει μαζί με δαίμονες κι Αγγέλους
Αγέχορος πάντα σε αμφίσημο χορό....
Να λιώσουμε ο ένας τον άλλο…
Σε νοτισμένο αλμύρα σεντόνι να φυτέψουμε ζωής συνέχεια ξανά…
Φορώ των νιάτων τη στολή…

Σε καλώ σε προσκαλώ σε προκαλώ
Σου πετώ το μαύρο των ματιών σου που δανείστηκα μια νύχτα
για μια νύχτα….
Το μαύρο των ματιών σου…
που…
έμελε να το φορώ στο “πάντα” των στιγμών μας….
Σε καλώ σε προσκαλώ σε προκαλώ
Σε παιχνίδι δικό μας…μόνο δικό μας
Με κώδικες και τρικλοποδιές αγαπημένες...
Άκου…άκου το χιόνι…
Στα στερνά μαθαίνουμε του Έρωτα σιωπή καλέ μου….
Στων λύκων τις αυγές…γνωρίσαμε κορμί σε κορμί να χυτεύεται…
Άκου…άκου.. το μεθυσμένο νυχτοπούλι
" από τέφρα κραυγαλέων ερώτων φύλαξε με"
Στων λύκων την αυγή …κραυγάσαμε ζωή….
Άκου….άκου τη συννεφιά…
Ιερογλυφικά αγάπης λόγια… σε ζωγραφίζει….
Φύλαξε με απ΄ την κραυγή της φωτιάς….
όταν παγώνει…

.................................................................................................................

*Κ.ΒΑΡΝΑΛΗΣ....ΑΠΟ "ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ"

..........................................................................................................................................................................

Καποιος ψιθυρισε...."για το καλο σου"

τραγουδι..."φθινοπωρινος σκυλος".. Τανια Τσανακλιδου απ΄το "μουσικο κουτι"

foto....deviantart http://pirate-queen.deviantart.com/art/Nightingale-63253217

γελαστοί και γελασμένοι.... εφιάλτες

καρφώνεις βλέμμα, πακτώνεις τη σκέψη σε πέτρα χτισμένη....

Σου....
Ψιθυρίζουν οι τοίχοι, αγωνίας "πρέπει"
Φτύνουν τις ζωγραφιές τους…
Αυτοφυούν σοβάδες - δάχτυλα με νύχια λάμες…
Να σκίσουν πόνους εσωτερικής ύφανσης ....
Λάμες βαμβάκια…
Και.....

δεν έμαθες ποτέ μικρό μου
ότι το ατσάλι …σ΄ ατσάλι μεταλλάσει….
και τους εννενήντα εννέα πόνους που κυλούν στις φλέβες….
εκατόν ένα τους κάνει…
Σου καρφώνει τον πόνο, το σκληρό του σίδερου, στα έγκατα ...
Σου μεταλλάσει τις φλέβες σε ηλεκτροφόρα καλώδια…
κι ιόντα ηλεκτρισμένα κυλούν πια μέσα σου…
Πρωτόνια και νετρόνια…θετικά.. κυτταρικός πυρήνας γίνονται
Και....


Περιτριγυρισμένα με αρνητικά φορτία…μορίων ψυχής
"πυρρίχιο" νανούρισμα σου ψάλουν...
Πρέπει πρέπει πρέπει πρέπει
με τύψεις με τύψεις με τύψεις με τύψεις
Να πονάς να πονάς να πονάς να πονάς….
Και.....

Μάσκα σε ντύνουν βενετσιάνικης αποκριάς
Κήρων χαμόγελο στα χείλη σου καρφώνουν
Να χαμογελάς…να χαμογελάς…να χαμογελάς…
με τύψεις με τύψεις με τύψεις….
Και...

σε "πυρρίχιο κύκλο " σου τραγουδούν...
κλάψε παλιάτσο! κλάψε....

Το δικό σου δάκρυ
εμάς κάνει,

Να γελάμε να γελάμε να γελάμε να γελάμε
......................................................................................................................................

*Κάποιος ψιθύρισε (ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ).!!!!.."" και ματιές μακρυά από τοίχους"
*τραγούδι...Azam Ali ψιθυρίζει...."la serena" .. η maya ξανα...κι ευχαριστώ της στελνω
*foto...deviantart http://twisted-muffins.deviantart.com/art/Cry-45389158

.........................................................................................................................................................................

στον ΤΑΚΙΖ.....(Ξέρει γιατί)

χωμάτινο μέτωπο....

Το "ψευδές" και "ψευδεπίγραφο "της ύπαρξης μου…
Φυτεύω σε άστεγο χώμα
σε διψασμένη για κόκκινο γη
για να φυτρώσει
αγκάθι δακρυσμένο Αγάπη…
Για να θεριέψει στην φωτεινή σκιά Σου…
Μεταλλαγμένο σε ακάνθινο στεφάνι
καρφωμένο σε άυλο μέτωπο…
Να ματώνει ελπίδα διαρκείας….
Να κυλήσει δροσιά , παράκληση σε ορεσίβια γυμνά μάγουλα…
Να κραυγάσει…πρωτόλεια ικεσία διαμονής
μείνε… Μείνε….
Να απλωθεί σε χάσκουσα παλάμη
κι από σοκάκια
δάχτυλων να προστάζει φυγή….
Φύγε…φύγε…φύγε

Μα πάλι, εκείνο........

επιμένει......
Nα κλείνει τους ανθισμένους αισθητήρες ακοής
Ν’ ακούει μόνο αίμα που κυλά στου μίσχου του τις φλέβες…
"Εδώ φυτεύτηκα…εδώ δροσιά μετάλαβα…
Εδώ ζωή ήπια…

ΕΔΩ....
Θα μείνω…. Εδώ.....

Θα Μείνω…
Στο άστεγο τούτο χωμάτινο μέτωπο…"

....................................................................

*καποιος ψιθυρισε..."με νευριάζεις"..

* ακουγεται το ...-Silent Goodbye.....Ennio Morricone

* foto..... απο deviantart....(http://visceral.deviantart.com/art/Limbs-23443527)

Για πες....Θάλασσα

-Ακουμπώ λέξεις…ψηλαφίζω γη Ανθρώπου

Στάζουν αίμα τα ακροδάχτυλα

"Το αντίξοο επουλώνομαι" ταυτόχρονα με την "αναγνώριση της δίνης" που με ρίχνεις.

Στροβιλισμένη κι αιρούμενη…..σε επικίνδυνη πτήση και σε μια κατάδυση σε έγκατα ψυχής...

Με πιάνεις απ το χέρι….και με οδηγείς ( χωρίς ανάσα )….στο απίθανο του Παντού

Στο υπέρμετρο του Πάντα….

Για πες…..

Πες θάλασσα…

έμαθα να σε ακούω…

.Να βυθίζομαι …στο πειραμύθι των εκατό πόνων

με πόνους εκατό να κυκλοφορούν στις φλέβες…

Σε κοιτώ στα μάτια…

έτσι έμαθα…δεν γίνεται αλλιώς…μήτε "αλοιώς" γίνεται…

έτσι έμαθα με εσένα… έτσι με έμαθες θαλάσσα...

"Πάμε στο κάλπικο του Μίδα παλάτι";;;

ναι...ναι....

έτσι πρέπει να ακούμε τα "πειραμύθια…"της θάλασσας..

Ανάποδα…

Κι ο κύκλος να ξέρεις …το ξέρεις…κλείνει ρουφά

κι αγκαλιάζει ότι ατόφιο στο "κάλπικο" βρίσκει…

και το αγκαλιάζει "πάντα"…του ξεδιψά το αιώνιο Είναι του…

Και...περιμένω

Σκοτείνιασμα στο βάθος των ματιών…περιμένω…

να ανακαλέσεις Εσύ....

το ΕΣΥ του όλου και των όλων ΕΓΩ…
Να κολυμπάς….να ΕΙΣΑΙ…...

.....

Θάλασσα….

.....

μόνο εσύ ….μονο Εσύ

τέτοιο εξαγνισμένο πειρα-ματένιο «πειραμύθι»….
Πείρας αρχέγονης…

αιώνων τόσων…τόσων όσων υπάρχεις...

υγρό στοιχείο που γεννά ζωή , που ντύνει σαρκίο το άυλο της ψυχής..

Υγρό στοιχείο …που καρφώνει νου σε γυμνή ψυχή

που πλέκει....

το φωνήεν και το σύμφωνο σε συντετελεσμένο έρωτα…

κι υπερσυντέλικος Αγάπης

να ντύνει μουσική υπόγειου θαυμαστικού!

Παραμύθι….πειραμύθι…
το φωνήεν και το σύμφωνο….σε συντελεσμένο πια έρωτα…
πείραμα έρευνας ψυχών επίγειων υπογείων…λευκόμαυρης υφής

εκπαιδεύομαι…

σε μάθηση βυθού Ωκεανού

άφωνη...διαβάζω...βουτάω...βγαίνω στεγνή...ξαναβουτώ...βγαίνω ματωμένη...

στη χούφτα μου κρατώ...ματωμένα ρήματα και δακρυσμένα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ

λέξεις ουσίας...

πλημμυρισμένη πορεύομαι μεσάνυχτα...με πανσέληνο ήλιο

ανάποδα να γίνουν όλα...

ανάποδα

Εδώ λέω…εδώ…

Εδώ πάντα…

πλαστό τόσο , όσο κι επίπλαστο…

Αληθινό τόσο…όσο το " καλημέρα" καθημερινού ήλιου…

Έχει σημασία;;;

έχει θάλασσα;;;

έχει;;;

Τα αισθήματα και τα συναισθήματα, μεθυσμένα καλέσματα θα πω εγώ,

χρόνου ήπιου με τον χρόνο τον εντός…

του καθενός μας...

Βουλιάζω, επιπλέοντας με σωσίβιο την ουσία…

Την δική σου ουσία…

κλείνω τα βλέφαρα…ν΄ αποθηκευτώ στις λέξεις..

Κι αν αποκοιμηθώ …..

Μη φοβηθείς….μη σταματάς το “πειραμυθι”

Είναι γιατί στο σκληρό του όνειρο, θέλω να αφεθώ…..

Κι αν ανίκανη στέκομαι στην αυγή,το όνειρο να σου διηγηθώ
Είναι γιατί….
Τα δάχτυλα…δεν μπορούν να στο ψιθυρίσουν…

ανίκανα κι άφωνα και τούτα μένουν…. `

Κι εγώ…εγώ…

Με κραυγές μόνο σύμφωνων … να σου φωνάζω "καλημέρα "

ν΄αγκυροβολώ….σε μουσική και λέξεις….

Με ακοή και όραση άγκυρες
Στην θάλασσα σου….

Θάλασσα (μου)…..

Αγριεμένης χαράς ….ΩΚΕΑΝΕ!!!!!!!

.........................................................................................................................................................................

* αφιερωμένο....στην maya την θάλασσα ...με σπονδές χίλιες

ΞΕΡΕΙ ΓΙΑΤΙ.....

**ακούγεται το..."a chantar m’er» με την azam ali (που το εμαθα απ΄την maya...άλλο ενα "ευχαριστω"... δηλαδη..

***ολα τα "μπλε"γραφές ...MAYA' S (της θάλασσας γραφές)

σκηνές εντατικής

Ασθενοφόρου σειρήνα…

Σκηνές εντατικής...Φορείο σε τρελή πορεία….

-Άκρη… στην άκρηηηη….
-Φεύγει… φεύγει....χάνεται...
Αιμορραγεί …. Αγάπη
Αιμορραγεί…..τρόμο
Αιμορραγεί…...πόνο

Αιμορραγεί …..ανάσες
Αιμορραγεί…..έρωτα
Αιμορραγεί…..φιλία
Αιμορραγεί….προδοσία
Αιμορραγεί…..φιλί
Αιμορραγεί ….δείπνο μυστικό

Αιμορραγεί…θεού βλέμμα
Αιμορραγεί…..Εσύ
Αιμορραγεί…μωβ πανσέληνους

-Αιμορραγεί παντού!!!!!!!!!

Έκτακτο Ιατρικό συμβούλιο....κυττάρων
ενέσιμες αντιστάσεις….η θεραπεία
Κακοήθης περηφάνια…η Διάγνωση…
Κάπου υπάρχει το αντίδοτο, κάπου υπάρχει το αντίδοτο
Κάπου υπάρχει το αντίδοτο, κάπου υπάρχει το αντίδοτο

Κάπου υπάρχει το αντίδοτο...
Βρες το….
Βρες το….
Βρες το….
οι σγυγμοί...οι σφυγμοί...οι σφυγμοί
Πέφτουν…. Πέφτουν…. πέφτουν....

Χάνεται… χάνεται... χάνετ…...
Χάσαμε…. χάσαμε...Χάσαμε…
Χάθηκε….χάθηκε…. χάθηκε

................................................................................................................................................................

Κάποιος ψιθύρισε…λειψΑιμία

ακουγεται το.... Of the Earth /BLACK HAWK DOWN/Hans Zimmer

point the finger at......

Σε βραδινές περιπατητικές ασκήσεις…
Αγκομαχώντας κόπο και πόνο….
Διαβαίνοντας ανθρώπινα βουνά …
Να φτάσουν κορφή συγνώμης …
Να εξαγνίσουν δάχτυλα ακροβάτες ουσίας μιας….ομοούσιας
Διαιρέτης και διαιρετέος ένας…
Εκείνο το δάχτυλο …

που δείχνει "εντός" κουκουλωμένο με στάχτες ποιητών….
Εξαγνίζοντας τα πέρατα…

με ωκεάνιους οίκους φτερωτών αστεριών ζωδιακού κύκλου….
Δείχνοντας μηχανικές αμηχανίες πυροδοτεί

κραυγές εκπυρσοκροτούμενες ... πόθους απείρου
φονεύει συν-ειδήσεις….υπαρκτής σκιάς ύλη….
Εκείνο το δάχτυλο το δαγκωμένο από αγριμιού το δάκρυ…
Το ύστατο…

το τελευταίο πριν την σφαίρα δαχτυλικού αποτυπώματος…
Που έμαθε πώς ζωγραφίζεται σε υφαντό σπερματικής υφής….ο έρωτας
με χρώματα στη νιοστή της ίριδας…
στοχεύοντας το μάτι του θεού…
'Ετσι για πείσμα περηφάνιας…
για παλίρροιες συγνώμης….για άμπωτες απενεχοποιημένες.
Αυτό το δάχτυλο το φαγωμένο από δάκρυ αγριμιού…
Να κατά-δείχνει…το εγώ μου…
Που οργίζεται…με σένα…και την τρύπια σου συγνώμη…
Με σένα…και την στείρα ματαιοδοξία σου…

Με μένα…και τη μηδενική μου αντίσταση,

σε ένα " όχι " ικανό να γεννήσει τέκνα θετικά…

Το δαγκωμένο δάχτυλο (μου)…
Που κατά-δείχνει εμένα…κουκουλωμένη από στάχτες αδυναμίας….
Κοιμισμένη μούμια σε ιδιωτική Πομπηία…
Αυτό το δαγκωμένο δάχτυλο μου….
Κρύψου…φτου και βγαίνει…
Κρύψου….

...................................................................................................................

Κάποιος ψιθύρισε….δορυφόρος του «εγώ» το «εγώ μου» είναι…
ΞΕΡΕΙ…ΞΕΡΕΙΣ

ντυθηκα Εσενα....

Ντύνομαι γυναίκα ...περιδιαβαίνω την άσφαλτο…
Δίπλα μου κείτονται νεκρά παιδιά …μήτρας συνουσιασμένης με πόλεμο
Ντύνομαι φτερα σκεωδους υπαρκτης ανυπαρξιας
πατώ σε χνάρια σκιών….βαθιά.. ανεξίτηλα…
"στο φως " προσταζεις...".στο φως¨"....
να λουστουν οι σκιες το δικο τους "εγω"και να μικρυνουν

Ντύνομαι μάνα…πορεύομαι την θάλασσα… πνίγω ναυαγούς…
"ωσεί νεκροί" αναφοράς το ανάγνωσμα

Ντύνομαι παιδί,….
Στο σύγνεφο βάζω χαλινάρι και …διαβαίνω ψυχή μεγάλων…
χάνομαι σε λαβύρινθο άκρατου Φόβου….
Ντύνομαι προβιά ζώου προς εξαφάνιση….
καγχάζω σαρκασμό στην κάνη του κυνηγού…
γλώσσα βγάζω …περιπαίζω ζωή….
Ντύνομαι ουρανό….
με πνίξανε σύγνεφα προστάτες……
Ντύνομαι λήθη….Διαβαίνω ευτυχία….
Την κόβω ….την τεμαχίζω….την μοιράζω….

Σε αγαπώ Φίλε…

Ντύθηκα ΕΣΕΝΑ….
Και… διαβαίνω ζεστασιά!!!!!
Ζεστάθηκα….ζεστάθηκα….ζεστάθηκα…ζεστάθηκα….

.............................................................................................................................................................

Κάποιος ….. μου ψιθύρισε..” απαιτώ”

κι εγω...οιωνει ευχαριστω....ευχαριστω σου στελνω

αφιερωμενο....στον ΑΓΓΕΛΟ ΣΠΥΡΟΥ

ΞΕΡΕΙ ΓΙΑΤΙ....

Στις απέθαντες στιγμές του χρόνου προσάπτω δίκοπες λάμες….
Σημάδια και ίχνη ν΄ αφήσουν….
Να σφάξουν μνήμη…να αιμορραγήσει ….Ζωή…

Αναπολώ και πάω…σε στιγμές κολυμπώ ….βυθίζομαι…

Ευχαριστία απευθύνω… λίβελους κραυγάζω….
Σε ζωή …σε μνήμη…σε στιγμές…
Το πιο μακρύ ταξίδι μου….

Λέω…
κινούμαι ανάμεσα σε σένα…και στο κενό που υπάρχει ανάμεσά μας...
Βουτώ και βγαίνω με μισές αναπνοές….εντατικής…
Ζωής ;;;;…
Ίσως…

μα ίσως κι ανυπάρκτου επίπλαστου πριν…
ή μετά…;;;;

Πνιγμός ....

Μάλλον …

στο “τώρα”…
αγκυροβόλι, ενεστώτα χρόνου…
Έτσι σε επέλεξα…σε χρόνο ενεστώτα…
Κι ο παρατατικός…καγχάζει μέλλοντα…
Κι ο αόριστος παίζει κρυφτό με τον τετελεσμένο….

Υπάρχω….
Υπάρχεις….
Υπάρχει….
ΥΠΗΡΧΕ…
Θα υπάρξει….
Θα είχε υπάρξει….
Είχα υπάρξει….

Οι Χρόνοι και τα πρόσωπά τους…
πλεγμένα σε γαϊτανάκι ατίθασης ερασιτεχνίας….
με ένα "γιατί" , κομπάρσο….


Τί;;; τί;;;;;;;;
Τί;;;;;;;;;;;;;;;;;
Γιατί;;;;;

43 χρόνων , ένα "γιατί" διαβάτης….
Κι ακόμα…
ανήλικο πορεύεται…..
Σ ένα χρόνο …
που,
το μόνο που έμαθε….
να αλητεύει είναι….

πεθαινοντας στην Παλαιστινη....

......"κι όπου ο άνθρωπος τον άνθρωπο γδύνεται."***Aggelos Spyrou


βουβοι...ασημαντοι και μονοι....
αφωνοι....ασφαλεις "εκ του καναπεως ακροατες"
τυφλοι.....απ΄το αιμα που σκεπασε τα ματια....
νεκροι....απο συνειδηση

πορευομαστε....



ΩΣ ΠΟΤΕ....ΑΡΑΓΕ;




AKOY...ΜΕΤΡΑ ΚΡΑΥΓΗ....

ΠΟΡΕΥΣΟΥ....

μια ευχη....ενα τραγουδι...μια αγκαλια....κι ενα μεγαλο Ευχαριστω.....ΣΕ ΣΑΣ

Χνούδι και δυσκολεύεται να πει το "σίγμα¨ που σιωπά ΄ σαν αγαπιέται...

ακουμπά λέξεις και μουσικές σε ομίχλης φόντο προσμονή σε ένα παγκάκι…με ινδιάνου σοφία με τυλίγει

κι ένας ουράνιος ήχος….ποιεί την μοναξιά....με ευμορφη λεξεων φορεσια την ντυνει...

εν λευκώ εστί η ίεση ψάλει και με αιωνιο με λουζει φως και με ....χαμογελά αντοχές

Μα κι όλη η Ελλάδα ένα τσιγάρο δρόμος… είπες φιλαράκι... από πάντα…για πάντα αγαπημένο.....

και στις σιωπές σου ταξιδεύω λατρεμένε σιωπηλέ μου....

Σε μια ειμαρμένη μοίρα χαράς με οδηγείς…συ χελιδόνι μου…εκεί στο δέλτα του δάκρυτος και

με έμαθες

αστέρι πάντα να κοιτώ…και να πηγαίνω….αστέρι μωβενιο που με μαθαίνει χαράς προσμονή

Κι ο ουρανός μωβ γλυκόχρωμα θλίψης αγάπη παίρνει…

Κι εκεί Άγγελος προστάζει εμπρός….λούζει φως τις σκιές...

Και "να είσαι καλά θέλω"ψιθυρίζω ....

Κι από ναυάγιο , τούτους ο Άγγελος επιφάνεια να με καταστήσει…

Κι όλη μου η ζωή…

Στο σύμπαν των εφτά ημερών αφέθηκε...γεύσης όνειρα να κάνω....

Και Γλάρου Ιωνάθαν το πρόσταγμα ....αγκαλιάς

Και κοίτα! Πως η ζωή τα φέρνει !

Σε... μια μέρα υπέροχε κι απρόσμενε…χαμογελώ χαρά…"να είσαι … κι αυτό μου φτάνει " τα δάχτυλα ψιθυρίζουν…

Και ξάφνου.... αγριεμένη θάλασσα με κολυμπά στο υπέρμετρο του ποτέ…στο απίθανο του πάντα… με λέξεις κύματα έπλεξε Μαγιού στεφάνι...

και χορό στον καιρό των Τσιγγάνων στήσανε οι αισθήσεις όλες...
mila mojia τραγουδούν τα μάτια... κι η σκέψη φωνή στέλνει …"μα είσαι τόσο μακριά" …σου φωνάζουν τα μάτια…κι οι χορδές οι βραχνιασμένες από λυγμούς τοξίνες…. Κι η φωνή….ποτέ δεν φτάνει…ποτέ δεν φτάνει ....

Μα....

αντιπλέοντας βρίσκω .. ελπίδα ονείρου αντίστροφης κι ανάλογης....σοφίας πέρασμα…κολυμπήθρα του Σιλοάμ να λυτρωθεί ο νους…

Μα Αδαής εγώ πάντα και για πάντα… με χαμόγελο ίασης καθημερινής ανάγκης.....

τρυφερά θαρρώ πορεύομαι σε ....

ποιητών σοκάκια….

Κι ακολουθώ φλόγας μύθο ελπίζοντας σε αιώνια έξοδο που σε ένα όνομα ακούει ....

"αξιοπρέπεια" κι αυτό το βλέμμα της ψυχής σ΄ αυτή τη φωνή ν΄ ανταποκρίνεται ….και δάκρυ σταλακτίτη στις παρειές να ζωγραφίζει…

Και κει γυρνά…. εντός της τριγυρνά και ξαποσταίνει...

μήνυμα μέσα σε μπουκάλι....

ιχνηλάτης σε ρίμες που στο χάος ταξιδεύουν η «γνώση» έγινε και πορεύεται…

σύντροφος σε πολύπαθη λευτεριά, ακουμπά παλάμη….να ξαποστάσει η ψυχή….

και....γεννά η ψυχή χαμόγελα τραντάφυλα

Τούτο το ταξίδι...κι ακολουθία μου ετούτη...
κι εσείς συνταξιδιώτες στα σοκάκια της ψυχής...

χαμόγελα γεμάτη ας είναι τούτη η χρονιά....

ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ....ΚΙ ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΓΑΛΟ...

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ......

*ενα τραγουδι...για τον καθένα.....το λιγοτερο για να εκφρασει "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ΑΓΑΠΗ"....

..........................................................................................................................................

**στην ΜΑΡΙΑ (μου)....

για να "κερδισουμε"....κερδισει κι Α Υ Τ Η τ η ν μ ά χ η.....

για να εχουμε δικο μας τον πολεμο που λεγεται Ζ Ω Η....

ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΘΑ ΓΡΑΦΤΟΥΝ....

ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ .....( μου)

25/12......

για πάντα....

Φοβαμαι...μα ξεχασα πια τι....

-Αδυνάτισες….
-Μπααα…νομίζεις…απλά έχεις να με δεις καιρό…
-Τι έχεις;;;; πες…πες…μίλα …
-Τα Πάντα και Τίποτα;;
-Αστα αυτά …πες…μίλα…
-Ισοπεδωθήκαν τα πάντα …αδελφούλη
-Ναι;; καλό είναι αυτό…
-Κι ο θάνατος….κι αυτός…
-Ναι ε;;; ακόμα πιο καλά…
-Αδελφέ;;;
-Μα τι να σου πω;; να σου το ανατρέψω;;; έτσι δεν νιώθεις;;;
-Να φύγω θέλω….
-Κι εγώ…..
-Που να πας;;; που θες να πας….
-Ξέρω…σε ένα χωριό στη Σερβία θέλω…να χαθώ…
-Κι εγώ να χαθώ θέλω….όταν ο μικρός μου …ενήλικας γίνει θα το κάνω …στο είπα;

- Χαχα… Όχι…που θα πας;;;
-Δεν ξέρω…θα εξαφανιστώ….
-Και;;;
-Δεν υπάρχει και….Απλά θα χαθώ…
-Και;;;; μπορείς;;;;
-Μάλλον…όχι θα μπορέσω…χωρίς μάλλον
………………………………………................................................................................................
-Ο μικρός με ρώτησε αν ξέχασα τα γενέθλια του μπαμπά….
-Τα ξέχασες….
-Όχι…του έγραψα….μια ολόκληρη αυγή του έγραφα…
-Τι;;; θα μου πεις;;;….
-μμμ…ότι ισοπέδωσα τον θάνατο….
-Μια ολόκληρη αυγή αυτό;;; με απογοητεύεις αδελφή….

-Για μένα πολύ…17 σελίδες…κι η τελευταία γεμάτη αποσιωπητικά…
-Και τι λένε οι,….τελείες σου;;…
-Ότι …ότι….δεν υπάρχει …τίποτα…
Αφού μάθαμε πια να μη δακρύζουμε στην απώλεια….
Αφού κλειστήκαμε στον δικό μας μέλλοντα …. θανάτου…

-Μα τι λες;;; ακούς τι λες;;;;

-Αυτό ….κάναμε αυγή το δείλι…
Έτσι νιώθω…συμβιβαστήκαμε με κραυγαλέες απώλειες…
Ένα παιδί 15χρονο… ένα παιδί......σκοτώνεται…έτσι απλά…τόσο τόσο απλά…πάνω στο όνειρο…έτσι απλά…
Σκέψου….σκέψου….τις δικές μας ανάσες σκέψου…
Τον Σιλβέστρο…
Τον Ιάσωνα…Τον ΙΑΣΩΝΑ.....
Σκέψου την Αγγέλα μας…
Τον Δημήτρη….
Σκέψου…πόσο εύκολα έφυγαν….!!!!
Τον Χαράλαμπο;;…με μια ματιά…με μια ματιά…
........................................................................................................................................................................

-Ε…..Θα φύγεις ε;;; Που θα πας είπες;;;;

-Δεν ξέρω…στο Κατμαντού λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά;
-Χαχαχαχα….το θυμάσαι ε;
-Στο Κατμαντού…ναι…εκεί…
-Κι ο μικρούλης ;
-Θα με ξεχάσει….

-τι λες βρε τρέλα τι;;;….

-Ναι…θα με ξεχάσει…Να σου πω κάτι;
-Πες….άντε πες πάλι…τρέλα…πες…
-Ο μικρούλης σήμερα μου είπε….
"Πες μου κι άλλα.. για τον μπαμπά…πες μου…
από σένα τον θυμάμαι….Αν εσύ δεν….
Δεν θα τον θυμόμουν πια…
Μη λες χαζά….μη λες….
"Εννοώ τον μπαμπά μπαμπά…μάνα…εννοώ το μπαμπά μου
ήμουν 8 χρονών μαμά…
Ούτε καν 8… Το θυμάσαι; "
Το θυμάμαι…Θυμάμαι…
...........................................................................................................................................................................
-Πέρασαν τα γενέθλια Του…κι εγώ πνιγμένη στον φόβο ήμουν…

-Ναι αλλά Του έγραψες…
-Ναι Του έγραψα…
-Θα μου τα δείξεις;;;…
-Όχι…είναι δικά Του μόνο…
........................................................................................................................................................................
-Καληνύχτα τρέλα μου…
-Καληνύχτα Αδελφούλη ...Αύριο;;;
-Αύριο…μα αλλιώς…
-Ε;;;;
-Ας το πάρουμε αλλιώς αύριο καρδούλα μου…
-Οκ μικρέ…αλλιώς,,, μήπως ισιώσει ε;;;
-Καληνύχτααααααααααααα
-Καληνύχτα αδελφέ….

-Μη φοβάσαι ναι;;;

-Φοβάμαι…φοβάμαι…μα ξέχασα πια τι….
Καληνύχτα….

Ανοιχτή επιστολή.....

ΣΕ ΔΥΟ ...."ΑΓΓΕΛΟΥΣ… "

Βαραίνει ο Δεκέμβρης μέσα μου…από χρόνους πολλούς…και πιότερους....άγριας ωριμότητας χρόνους...
(και τούτος πιο μαύρος απ΄τους μαύρους)
Γνωρίζετε ΣΕΙΣ αγαπημένοι…
Χαμένη για χρόνους μέσα σε ένα ΔΕΚΕΜΒΡΗ…
Με λαμπιόνια και γιορτές καταναγκαστικές…
μα....
τα πιο όμορφα πια για μένα, τα “καταναγκαστικά"γέγοναν...
Για το χαμόγελο της εναπομείνασας κι εναπομένουσας Ελπίδας μου..
Όμορφα να πορεύεστε…Σεις εκεί…κι εγώ εδώ με την ΕΛΠΙΔΑ (μας)….
............................................................................................................................................................................

Ανοιχτή επιστολή σε....

ΕΝΑΝ μπάτσο…ΚΑΙ ΕΝΑ δικηγορΙΣΚΟ


Η οποία ΕΛΠΙΔΑ μας (μου)…..

Τέρας μπάτσε… κι Αναξιόπιστε δικηγορίσκε
της φανφάρας και των σκουπιδιών ΤV, τροφή και τρόφιμε…

Αυτή η Ελπίδα μου …λοιπόν…
Ξεσηκώνει Παιδιά συμμαθητές ….σε αποχή..
Έκανε 4 κοπάνες….
Είναι μαθητής του 16…
ΓΑΥΡΟΣ εκ σπέρματος και κοιλίας ( ΜΗ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΜΕΝΟΣ πολύ νωρίς ευτυχώς)
Αδιάβαστος Πάντα…και πάντα αρνούμενος τροφή μασημένη να τρώγει….

Για αυτό…Μπάτσε
ΕΠΕΙΔΗ Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΥ…δεν είναι στα δικά σας πλάνα….
λέω ..
Λέω ….μπάτσε…
Να τον φέρω μπροστά σου…
Να ευθυγραμμίσεις το όπλο σου…με το μηχανικό σου χέρι ( καθότι εγκέφαλος δεν υπάρχει να το καθοδηγεί) και να του μάθεις…ΘΑΝΑΤΟ….

Και μετά θα φωνάξω εσένα κύριε ( τρόπος της γραφής …το "κύριε") για να υπερασπίσεις αυτό το (ανύπαρκτου εγκεφάλου ) χέρι ,
να υπερασπίσεις….εσύ ρόμπα ( τι μου φταίει βέβαια αυτό το ευγενές οικιακό ένδυμα…
-συγνώμη του ζητώ-)
εσύ...ανθρωπίσκε δικηγόρε…
θα φωνάξω λοιπόν εσένα... να δικαιολογήσεις….
γιατί το όπλο του ανεγκέφαλου χεριού...έβαλε το ατίθασο παιδί μου…κάτω απ΄ το χώμα….

(A! κι εκείνη την σφαίρα….αυτή την εξοστρακισθείσα εξ ουρανού λέω…
Αυτή…ρίξε την στην καρδιά μου…μια και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ νιώθω για την ΕΛΠΙΔΑ μου και ΜΗ ΦΟΒΙΣΜΕΝΗ πια… )

ΝΑΙ…ΝΑΙ…με αυτή τη σφαίρα και την τιούτη υπεράσπιση της
θα νιώσω περήφανη πολύ ….γιατί η δημοκρατία μου….λειτουργεί….
Δεν έχει σημασία που…(μπορεί στην λεκάνη της τουαλέτας μου)….μα λειτουργεί….

Τι όμορφα που είναι όλα τώρα…!!!!!!
Σε αυτή τη χώρα!!!…ε;
Δεν νιώθετε μια ευεξία;
Μια χαρά για του Χριστού την γέννηση;;
Εεεεεε;;;;;;;;;

Χρόνια σας και χρόνια μας πολλά…


Α!!!…και ….
σε σας μπάτσε, καθώς και στον συνήγορο σας ( βαρέθηκα να γράφω το όνομα του)

Σε σας εύχομαι….

Να καείτε… μα να καείτε….
κι όχι σε ανύπαρκτη κόλαση….
Σε υπαρκτή….κι επίγεια….

ΝΑ ΚΑΕΙΤΕ....και τα αποκαΐδια σας…
"Εφιάλτες" ιστορίας να γενούν …μη μπας και μάθουμε από κερκόπορτα – όλεθρο ….. ΖΩΗ…
Μεις οι απλοί… οι ΑΠΛΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΚΙ ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ στα προγράμματα σας..….
εμεις…ΕΜΕΙΣ….

ΑΜΠΟΤΕ

Και τέλος…..
.........................................................................................................................................................................

Υ.Γ.

Ει…κι εσείς! ….Αλέκα και Αλέκο…
δεν σταματάτε να μάχεστε στα αστικά παράθυρα και μπαλκόνια,
ποιος είναι πιο Αριστερός απ΄ τον άλλο;
Δεν μάθατε ακόμα, ότι τα παιδιά ….ΔΕΝ ΒΕΛΑΖΟΥΝ ΠΙΑ;;;;;;;

Ει….κι εσύ!!! κουκουλοφόρε βάνδαλε…καταστροφέα
ίδιας υφής , αφής κι ανύπαρκτου εγκεφάλου με τον μπάτσο…..
βρώμικε κουκουλοφόρε, χρυσαυγήτη , λιγούρη ανεγκέφαλε….
Ο Αντιεξουσιαστής έχει πρόσωπο…καθαρό…και βλέμμα καθάριο…
δεν φοβάται να το δείξει....Ηλίθιε κουκουλοφόρε...
δεν κρύβει τη βρωμιά του πίσω από κουκούλες….
έχει ιδεολογία με ρίζες που ξεκινούν από χρόνους …πολλούς πριν..
τότε που φτιαχνόταν " δημοκρατία με δούλους" στην Ελλάδα….
από τότε…

Ει… γελοίε!!!…διάβασε και κανένα βιβλίο βάνδαλε….
πριν χρίσεις παράνομα και καταχρηστικά εαυτόν "αναρχικό"….
Βάρβαρε…κουκουλοφόρε….χρυσαυγίτη…..
Ακόμα δεν κατάλαβες ότι ξέρουμε το πρόσωπο σου;;;…
όλοι πια… ΜΑ ΟΛΟΙ…

Σιωπη..........σιωπη...σιωπη...

Κοιμήσου πάλι συνείδηση μου...έρμη
κι εσύ φόβε μου....κούρνιασε ξανά..
κανείς δεν κινδυνεύει πια....
ο ..."Εχθρός "ετάφη χθες...
Σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσ.......σιωπή

Νύχτες υποταγής....στα βιβλιοπωλεια ( επιτέλους)

Απ τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ....
το καινούργιο βιβλίο της ....Ελένης Στασινού...
Με μια γραφή που σκίζει σάρκες ψυχής...

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ...ΞΑΝΑ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ.
Ε Π Ι Τ Ε Λ Ο Υ Σ !!!!!!!

Λατρεύω και υποκλίνομαι στην γραφή της ....

Αγάπησα την ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΣΙΝΟΥ....απ΄το πρώτο βλέμμα...

ένα Σαββατιάτικο πρωινό...σε ενα χώρο γεμάτο ενέργεια θετική ...

κι εγώ χαμένη σε δικούς μου βυθούς...ακούμπησα σε ΕΚΕΙΝΟ το βλέμμα...κι αγκυροβόλησα....κι ήξερα (απ΄το πρωτο λεπτό ήξερα)...οτι θα είναι για πάντα

αυτό το βλέμμα, λιμάνι για μένα...

κι ας εχει φουρτούνα...κι ας χτυπά το κύμα στα μπλοκια του...

ειναι για την ΑΝΥΨΩΣΗ τουτο το κύμα-βλέμμα...Και για την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ...

Ενας ΑΝΘΡΩΠΟΣ με όλα τα γράμματα κεφαλαία....

Μια ΓΥΝΑΙΚΑ....Με όλα τα γράμματα τεράστια....

Μια ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ.... Μ Ο Ν Α Δ Ι Κ Η Σ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ....

Με γραφή που σκίζει σάρκα ψυχής...

και γεννά ....ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΟΥΣΙΑΣ....

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ....ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ....ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ.....

Απ το βλέμμα σου και το χαμόγελό σου που μου χαρίστηκε....ευλογημένη νιώθω....

Οπισθόφυλο

Η Σάσα, ανήλικη από χώρα που δοκιμάζεται, φυγαδεύεται από τον Άντζελο, διασχίζοντας τα βουνά, για να φτάσει στη «Γη της Επαγγελίας».

Εδώ, μετά τους σωματικούς και ψυχικούς βιασμούς που στιγμάτισαν την παιδική της ηλικία, θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο του σωτήρα της, έως ότου λίγο καιρό μετά αντιληφθεί ότι το μόνο που άλλαξε ήταν το πρόσωπο του δυνάστη.

Μια νύχτα χειμωνιάτικη, οικτρά κακοποιημένη στο Άλσος, εκεί που θα νομίσει ότι όλα έχουν χαθεί, μια σπίθα θα ανάψει στο πίσω μέρος της καρδιάς της, που θα την κρατήσει ζωντανή, εφόσον ο ωραίος άγνωστος, θα σκύψει με συμπόνια από πάνω της

.Δέκα χρόνια μετά, η Σάσα θα έρθει αντιμέτωπη με την αλήθεια ότι πέρασε μια ζωή υποταγμένη.

Στον πατέρα, στον σωτήρα, στην ανάγκη, στον έρωτα.

Κι η αλήθεια αυτή την προκαλεί να πάρει θέση. Θα μείνει η εναλλακτική; Η ερωμένη του δώματος; H εχθρά των θεσμών;

Ή θα υψώσει το κουρεμένο κεφάλι και θα αξιώσει τη ζωή της, αντί να είναι η Αναστασία της υποταγής;

σκιά μου...

Φτιασίδωμα ψυχής σε μοναξιάς ξημέρωμα ελλειπτικό καθρέφτη
Όρκοι που εύκολα δίνονται ....
Κι όμως….
επίορκος ποτέ δεν ήθελες να γίνεις
Νευριάζει η ψυχή
Χάσκει το βλέμμα της σε μια ζήση άπνοης κραυγής
Φωνάζει θέλω και σιωπά..
Κραυγάζει είμαι και πεθάνει…

Ασπρόμαυρο τοπίο ομίχλης νοτισμένης
Ένδυση παραλλαγής τα όνειρα σου ντύνεις
μα χρώματα ίδια παντού μέσα σου καγχάζουν
Σκιά δίπλα στη φωτιά μ΄ αντάρα καπνού τη σκεπάζεις...
Σκέψεις και μέλλον πλέκεις σε παρθενικές πλεξούδες
Αγορασμένες συνειδήσεις σε αγοραίες ψυχές
προσλαμβάνουσες συμβάσεις σε κατασπαράζουν
Σκονισμένοι δρόμοι σε φωτεινά σοκάκια σε οδηγούν
Μα η σκόνη των παπουτσιών σου σε τρομάζει
τα μάτια στο φως, αρνησιάς βλέμμα ρίχνουν
Σε σοκάκια φωτός να φτάσεις αδύνατον σου φαντάζει…
Όρνεα έρημου κατατρώγουν καρδιά
Την σάρκα της ορέγονται
Εφιάλτης θαρρείς πως έγινε η ύπαρξη σου…
Όνειρα σε φόντο γυάλινης πραγματικότητας ,
άδικα γυρεύεις σε κολασμένων ψυχών παράδεισο...

Κι εκεί πακτώνεις τη δική σου με σταυρού καρφιά.....

...........................................................................................

*foto..deviantart

στο Δέλτα του δάκρυτος ...(2)

Απλώνω σεντόνι σιωπής, σάβανο να γίνει σε νεκρούς έρωτες

-Μόνο ο έρωτας πεθαίνει ….σου είπα
Μόνο αυτός…. ουρλιάζοντας τυφώνες...
Οι άνθρωποι φεύγουν ταπεινά.... σιωπώντας δάκρυ
αφήνοντας πίσω τους έρωτες νεκρούς …από πάντα

Χαμογελάς και ντύνομαι τον Ήλιο….
Κλαις και πλημμυρίζω δάκρυα
Πονάς και σχίζομαι στα δυο
Σιωπάς και κρύβομαι σε λαγούμι - κρύπτη

Όποιος την φωλιά σου στηλιτεύει…
σταυροβελονιά κεντά το μίσος στην ψυχή
Μίσος άρμα που δεν αντέχει να σέρνει
να διαχειριστεί δεν το μπορεί τούτη η ψυχή….

"Κι όσο δεν το μπορεί αρρωσταίνει… "

Βάπτισα τον χειμώνα άνοιξη για να μη φύγεις....
Μα.....
Μακραίνουν οι χειμώνες μέσα στα καλοκαίρια μας
Κι εγώ...
Εγώ .... να σε κρατώ σε μια άνοιξη κάλπικη

Λευτεριά χελιδόνι μου….κι όπου σε βγάλει

Κι εγώ εδώ... προσκυνητής Ικέτης
Κι εγώ εκεί …προσκυνητής παρακλητικός
Μεταλαβούσα δάκρυ ανθρώπου για την εξιλέωση που ξέχασε να ρθει...

Άμποτε κι Αμήν Χελιδόνι….
Στην των Ερώτων κάθαρση…..

στο Δέλτα του δάκρυτος....

Εκεί που το δάκρυ εκβάλει…
Εκεί …

χούφτα χτίζεις…
Δέλτα πρωτόγεννου ποταμού μήτρα καθίστασαι

Και το δάκρυ της απόγνωσης…
Των χρόνων της απόγνωσης το δάκρυ… -λέω-…
Εκεί …
στην λίμνη της χούφτας σου …
συλλέκτης γίνεσαι…

Το άνομβρο της μέρας να κατευνάσεις…
Να μερώσεις δίψα…
Να δροσίσεις δάκρυ
Να ζωγραφίσεις χαμόγελο…..
Να κεντήσεις πλεξούδα κοριτσίστικη ...ελπίδα

Χελιδόνι μου….

ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ….
Μη μετοικήσεις…..

...........................................................................................................................

**( απο καρδιας τε και ψυχης στην ΙΩΑΝΝΑ της ψυχης μου)

*μουσικη Ευανθια Ρεμπουτσικα

*φωτο απο deviantart....

χρυσόμαλλο δέρας....

Αλιεύω σύμφωνα πληγωμένα, άηχες λέξεις και κραυγές σύμφωνων να σου στείλω….
Πίσω απ΄ τους φράχτες – χνούδι μου-μια θάλασσα που λούζεται

με σέρβικο μαύρο κρασί, αγριεμένες ματιές μας ρίχνει….
Κύματα μνημόνια να μας καταπιούν , δημιουργός γεννήτορας γίνεται….

Σαν σήμερα,….σαν σήμερα….σαν ΣΗΜΕΡΑ,,…

μέστωσαν οι μέρες με μνήμη "σαν"…

Κι ο σκληρός δίσκος του μυαλού κάηκε μη αναστρέψιμα….

Ζητιανεύεις στιγμές παράλληλες , επιούσιας κι ανούσιας ευτυχίας…
δηλώνεις -εαυτέ μου- πάντα απών στα εύκολα….
μα στα δύσκολα μιμείσαι στρουθοκάμηλο….

Κολυμπώ σε άσκοπες λέξεις…. Βουτώ σε αισθήματα αγνώστου "μητρός"
( ο Πατέρας γνωστός , Παντοδύναμος και Παντογνώστης)
αντικαθρεφτίζομαι , καλλύνοντας βλέμμα σε καθρέπτη ψεύτη…
Πλήρης και ελλιπής στα πάντα…
Ιάσω κύτταρα υγιή ….θανατώνω κύτταρα νεκρά από πάντα…

Σαν σήμερα…σαν σήμερα….σαν σήμερα….(ανάσα σε δύσβατο κολύμπι έγινε)….

Σαν σήμερα καθρέφτη μου πνίγηκες

κι ακόμα το μήνυμα δεν έχεις λάβει…

πόσους ακόμα χρόνους θα ψάχνεις... το χρυσόμαλλο δέρας ΙΑΣΩΝΑ;;;;;

θα έρθεις πάλι μαζί μας;; - Ναι......(όνειρο είτανε...)

Αδηφάγα βλέμματα…σε ονείρου πεθυμιές ...

Στου ΄Αι Γιώργη την γιορτή….αιωρούμενο νυφικό πέπλο….
Δάκρυ…καυτό …πέφτει στην παλάμη κι ανοίγει κρατήρα …

-Θα μείνεις μαζί μας πάλι;
-Ναι…
-Ωραία…ωραία...ΩΡΑΙΑΑΑΑ!!!!!!!

-..............

-Μη τον κοιτάς …. Μην απογοητεύεσαι…το θέλει ….
-Είναι βουρκωμένος…κοίτα…!
-Στο "ναι "σου δεν πιστεύει…
-Δεν έμαθε σε εύκολες υποσχέσεις του "πιστεύω "να ελπίζει.…

-αδυνάτησες ψυχή μου.....

- ..............................

-Θα έρθεις;;….θα έρθεις πάλι μαζί μας;;;…
-Ναι….

Παίρνω "ναι" και πορεύομαι μέρα….

Στην χούφτα μου κρατώ υπόσχεση…

Ξανά θέλω ….στο όνειρο να έρθεις….

Και….

-Θα έρθεις πάλι να μείνεις μαζί μας…
-Ναι…


Με ένα "ναι "στην χούφτα θέλω να ξυπνήσω……
Κι αύριο…και στο μετά του αύριο…
Και στο μετά μετά του χθες…

Ναι….ναι …
Θα έρθεις….
Να πορεύομαι στον μύθο….κι αύριο…

και στο μετά του χθες….

..................................................................................................................................................................................................................................

* τα δυο πρωτα τραγουδια...για την TALI ......( mila mojia)

*το τριτο για μενα...

*το τεταρτο (μουσικό)...για τον Ξένο...

σ΄ενα σατέν σεντόνι.. να σκεπαστεί ο φόβος

Το τρύπιο (μου )στέρνο, χάσκει ωριαίους εφιάλτες…
Κρύβομαι σε κρύπτη αειθαλούς ανθοφορίας πόνου...
Χαμογελώ πληγές, σαρκάζοντας άλγη...

Ξεφτισμένα τζιν ντύνομαι
που χάσκουν όνειρα διάτρητα από κραυγές αγοραίες…

σε παζάρι Αχέροντα ληστρικού….παραδίνομαι (αποδίδομαι)
.................................................................................................................................
"Έλεος “ σε έλος παραδεισένιας κόλασης εκλιπαρούν φευγάτοι Άγιοι….
Ντυμένοι κέρινα φτερά…π΄ αδυνατούν την ύψωση
και στην φυγή …κρυφτό παίζουν….
Καγχάζω θανατηφόρες ανάσες…ανασαίνω Αγάπες…
ΖΩ.. Ζωή…..το αποτέλεσμα…
Κι ο επίλογος …
ΖΩΗ κραυγή γράφει…
ΖΩ….ΖΩΗ!!!
Υπογραφή... .

υπογράφει...

και χορεύει....ΖΩΗ

σημερα...ο ΙΑΚΩΒΟΣ γινεται εφηβος

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΜΟΥ....ΕΦΗΒΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ!!!

χαμογελώ ευγνωμοσύνη....

ΚΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΩ...

Ευχαριστώ που αιτία είναι.... στην λέξη ΜΑΜΑ να σκύβω !
Ευχαριστώ που αιτιατό είναι…να συνεχίζω Ζωή !
Ευχαριστώ που ...δεν με αφήνει να ξεχνώ την εφηβεία και τα θέλω μου!!!
Ευχαριστώ που... με αγαπά!!!!
Ευχαριστώ που... είναι ο Γιος μου!!!!!!!!!

Η ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ…..
Η ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΑΓΑΠΗ….
Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΜΟΥ …
Το 14χρονο παλικάρι μου…

Γι όλα αυτά ….μονάκριβε….
Ευχαριστώ…….
Ευχαριστώωωωω!!!!!!!!!

και στα λευκά ντύνομαι......
για Σένα..

τερατάκι μου μονάκριβο..πα ντο τι νό.....!

Σε Εσένα που μ΄ έμαθες προς- ευχή τι θα πει…..*

Ρίξε με στο όνειρο ξανά….

Μάθε με ξανά

Να μη φοβάμαι ….
Τον φθόγγο που το "αγαπώ" βοηθά να ειπωθεί ....

Μάθε μου ξανά
Να πιστεύω..... σε Σένα …
Στην απουσία Σου…. να πιστεύω

Το παρών Σου…. να εμπιστευτώ

Γνώρισε μου ξανά...

Τ΄ αγέρι να μεταφράζω.....
Της θάλασσας την γλώσσα να κατανοώ....

Των λιόδεντρων το τραγούδι....

Τοποθέτησε μου εκ νέου τα φτερά Σου….

Και μάθε με ξανά...

Να πετώ….
Τον φόβο του γκρεμού να αγνοώ,

και το κενό , κάτω απ΄ το βλέμμα, να χλευάζω....

Να κολυμπώ στο όνειρο....

Μετάληψη κάμε την σοφία Σου…

και μάθε μου ξανά....

Την ύλη να αγνοώ…
Μ’ άυλα χρώματα να ζωγραφίζω ανατολές…..
Στον καμβά των ματιών Σου να αποτυπώνω ηλιοβασιλέματα

Χαλινάρι στο σύγνεφο να βάλω , μαζί του και πάλι να καλπάσω ουρανό.....

Μάθε μου ξανά….

Πώς ντύνουμε το χαμόγελο στα χείλη….
και πως το κόσμημα με τον πολύτιμο λίθο,

του "χαμογελώ Ζωή" του κρεμάμε….
Πώς βιώνουμε την ευγνωμοσύνη του” ευχαριστώ”…
Πώς κεντάμε την αισιοδοξία μαζί με την ελπίδα
Πώς πλέκουμε τα ρήματα τα θετικά…

θύμισε μου ξανά….
Ν ΄αφουγκράζομαι τ΄ αηδόνι
Πότε θρηνεί
Πότε χαρούμενο την αυγή αινεί…
Της κοτούλας - αυτής της ανάπηρης -τον πόνο να εισπράττω

Δίδαξε με ξανά...
Να κοιτώ στα μάτια τους ανθρώπους.....
Να μη φοβάμαι τα κομμάτια του καθρέφτη (μου)

Μάθε με ξανά

Στις σκιές να αναγνωρίζω σώμα….
Να συλλαβίζω κάθε γράμμα της λέξης Α-γ-ά-π-η

Να νιώθει κάθε ανάσα η ψυχή , του ρήματος " α γ α π ά ω"

Μάθε μου ξανά
Το τριμμένο σου ράσο να με ζεσταίνει
Στο κελί σου να κουρνιάζω, παιδί ήρεμης σκέψης ξανά.....

(Αγρυπνος Εσύ , ολονυχτία στο στασίδι του ψαλτηρίου να προς- εύχεσαι για μένα)...

Θύμισε μου....

με την φωνή Σου να ελπίζω…….

Μα πιότερο Πατερούλη ....

Μάθε μου ξανά ...........

την Προς- Ευχή...

*στον μοναδικό μου Πατέρα-Δημιουργό....

Δάσκαλο του ΑΝΩ ΘΡΩΣΚΩ.... και στης Αγάπης την γνώση

+ Ιάκωβος Τσαλίκης....σαν σήμερα η τιμή του Ονόματος Του...

(Μακαριστός Γέροντας στην Μονή του Οσίου Δαυίδ).....

στο ναι του ενεστώτα....στου παρατατικού το όχι....βοήθησε με

Ανάσα η Ζωή κι αν διστάσεις να την πάρεις

Χάνεται….και χάνεσαι

Μια λέξη" μονοσύλλαβη" η Ζωή ,

ένα ναι μ΄ ένα όχι, σύμπλεγμα αγκάλης
ζητούν στιγμή κατάλληλη να εκφραστούν «ως σάρκα μία»….
Κι αν λάθος κάνεις χάνεται…και χάνεσαι

Σκοτώνουν τα άλογα όταν γερνούν…

Σκοτώνουν τα άλογα "πάντα" ,σου θυμίζω….

Με σφαίρα μία…σε Ρώσικη ρουλέτα

εγώ ο αυτόχειρας κι εσύ το χέρι που τη σκανδάλη θα πατά

κι ανάμεσα στα μάτια θα στοχεύει….

Εκεί στο νου, σφαίρα μονόγραμμα ν΄ αφήσει,

σε νύχτες αιώνιας πανσέληνου να ταξιδεύει...

Με μια ανάσα….

ένα ναι ή ένα όχι πρέπει να πω…..

Πριν την σκανδάλη τραβήξω…..
Συ ο αυτόχειρας τώρα…

κι εγώ , το "δήμιον" δάχτυλο σ΄ αυτήν την καταληκτική σκανδάλη .....

Βοήθησε με ……

στην απόφαση λέω, ΒΟΗΘΗΣΕ με......
…………….. ...............................
Και πίεσε απαλά…

ή

τράβηξε αυτό το δήμιο τρύπιο δάχτυλο με βία….

Παιχνίδι επικίνδυνο στα χέρια σου αφέθηκα

Κι αίμα που χάσκει χαμόγελα, σου γνέφει

Και σε καλεί , σε προσκαλεί , σε προκαλεί

τη θαλάμη από σφαίρα……...

"απέλθετω απ’ εμού " και βοήθησε με …..

( σε ποιόν Θεό να πιστέψω);;;

Παιχνίδια μαζί σου επικίνδυνα απ΄ την αρχή θυμάμαι

Και χρώμα κόκκινο αγάπης τη μνήμη ζωγραφίζει

Την ώρα που οι δείχτες του ρολογιού
την ώρα μηδέν θα δείξουν ...

Με μια ανάσα…βαπτισμένη
ένα ναι ή ένα όχι (άκρατου εναγκαλισμού)
πρέπει να πω!!!…..να δείξω πρέπει……

Πριν την σκανδάλη τραβήξω…..
Στο κροταφικό οστούν το κέντρο του στόχου
το ναι του ενεστώτα….η του παρατατικού το όχι ,

εκπυρσοκροτήσει…..

Μύρο επιτάφιου θρήνου….θα λούσει ότι , απ' το και στ΄ όνειρο εμμένει….

-άκου το κλάμα της μουσικής-....(ειχες πει πριν χρονους... αμετρητους χρονους πριν)....

χορός.....

χωρίς μάσκες θέλω....
όλα κάτω απ΄το λυκαυγές των αστεριών....

φως μου!.....χόρεψε αυτό...

....Σκόνη στον άνεμο θέλω να γίνει το γράμμα …
Αυτό που περιμένω….

και να χαθεί…..

για πάντα...

γιατί φοβάμαι....

φοβάμαι.....

δια χειρός.....Απώλειας

Δεν γνώριζα πως την ικανότητα είχα

να εξευτελίσω ένα συναίσθημα με το δάκρυ!
Δεν ξέρω πώς εθίστηκα στην προδοσία….
Εσκόρπισα στο σκότος της απώλειας …ίσως(;)
Εκεί που το σώμα μυσταγωγία με το χώμα έκαμε
Εκεί που η ψυχή μεταλάβαινε ουρανό

και την παραρρέουσα και ρέουσα ζωή μου,
εμπιστεύτηκες….

Τότε….τότε….

αγέρι δειλινού έγινα ….
Άνεμος βοριάς

παγερά αδιάφορος για το .....αποτέλεσμα

Όμως ...όμως!

άκου αυτό….άκουσε τι θέλω να σου πω….

Μην θυμώσεις και μην λυπηθείς…κανείς δεν πεθαίνει..
απλά φεύγει.
κανείς δεν μας θανατώνει,
μον΄ επιλέγουμε την έξοδο ,
-ως ελεύθεροι κι ανένταχτοι πολιορκημένοι.-
ακόμα και στον έρωτα...μα κι απ΄ τον έρωτα!!
Γι αυτό σου λέω…

μην λυπηθείς….μην πενθήσεις....

γιατί την ελευθερία μου θα έχω επιλέξει….

*****γιατί όπως γράφει και το υπέροχο χνούδι...απώλεια είναι....

"Είναι το repeat στο όγδοο κομμάτι απ’ το αγαπημένο του βινίλιο....."

*το τραγουδι ειναι....χαινηδες , απ το πρωτο τους βινιλιο
*η φωτο ..απο deviant art σταλμενη απο λατρεμενη Φιλη.....

ειιι!!!! που πας καβουράκι;

Που πας καβουράκι με τέτοιο καιρό;


Μικρός ο όγκος σου ….
κι όμως!!!!….
Όπου πατάς πληγές ανοίγεις…..
Όπου διαβαίνεις σπέρνεις φόβο
και σκώληκες θερίζεις....

Που πας καβουράκι με τέτοιο καιρό;

Διαβαίνεις κύτταρα , σακατεύεις νου,
συντρίβεις ψυχή….
Γυμνώνεις την σκέψη που «μέλλον» φορά
κι ελπιδοφόρα ποταμούς διαβαίνει…..
Τον πόνο ενθρονίζεις….κατακτητή τον καθιστάς ....
κυτταρικής ύλης κι άυλων κυττάρων αφέντη…
Φοράς το πένθος στην ελπίδα…
άσιτη, με σκισμένα ρούχα που χάσκουν απόγνωση,
την περιφέρεις….

"Φοβάμαι" σου ψιθυρίζoυν..... και γελάς σαρκαστικά….

"Μικρό….μικρό μου καβουράκι….
Ακάλεστο ήρθες…..και θα σε συντρίψω…
Τον πόνο θάρρος θα βαπτίσω
και τον φόβο θράσος…."

Που πας καβουράκι με τέτοιο καιρό;

Γυμνώνεις –θαρρείς - έφορους λόφους-... ....
Φουρτουνιάζεις -θαρρείς πάντα- αφλόγιστες θάλασσες…
Μέχρι ν΄ ακούσεις , από ανθρώπων (που μισείς)
από ανθρώπων -( ανάθεμα σε)- χείλη,
το «φοβάμαι» ....
Τότε λουφάζεις….
πονηρά καγχάζεις….
δειλά και ύπουλα,
τρέφεσαι από σάρκας κύτταρα
κι απο ψυχής ύδωρ ξεδιψάς….

Που πας καβουράκι με τέτοιο καιρό…..

Η επερχομένη συντριβή σου....Δες!
Σ΄ αγγίζει….
την ανάσα της ...την ακούς;
Δεν σε φοβάμαι πια!!!!!!! μικρέ μου κάβουρα..
*σ΄εκείνους που την αντίσταση παντιέρα έκαμαν...

σήμερα που γιορτάζεις .....ziveli αναπνοή μου

Σήμερα που γιορτάζεις…

Δάκρυα αγγέλων στις χούφτες σου ακουμπώ….
Πρωινή δροσιά και γητειά να γίνουν….
να καλμάρουν τα εντός του νου και της καρδιάς….
να λούσουν με μυρωδικά Ανατολής την ψυχή σου , ψυχή μου….

Σαν σήμερα που γεννήθηκε το φως….Φως μου

Ευχές αφήνω στο προσκεφάλι

Ν΄"ακουμπάς τ΄αγέρι με την αφή"….

Να ζωγραφίζεις ουρανούς ξαστεριάς μ’ ένα Σου βλέμμα
Να πετάς σα τα χελιδόνια τα ελεύθερα….
Να αφουγκράζεσαι αγάπη….
Να κανακεύουν την Ψυχή σου δάχτυλα εύμορφα
Να γεύεσαι ζωής Ζωή, χωρίς αλμύρα και φωτιά….

Σαν σήμερα που γεννήθηκε η αναπνοή .... αναπνοή μου

Να σου πω ευχαριστώ …..
Να σου ανταποδώσω χέρι
Να σου καταθέσω αιώνα ακοή
Να σου αφήσω δια βίου αφή
ανάσα μου….
αναπνοή κι ελπίδα μου ζωντανή

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙΣ….. ΕΣΥ , ΕΣΥ,ΕΣΥ....


χρόνια σου όμορφα….
χρόνια σου ευλογημένα από ανθρώπους
που αγαπάς



ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΕΥΧΗ ….ευχή και πρόσταγμα μου


ζήσε...
ερωτεύσου....
πέτα....
κάνε το δάκρυ μαργαριτάρι...
χαλινάρι φόρεσε στον φόβο....
εξόρισε την θλίψη...


σήμερα ….
σαν σήμερα που ήρθες Ψυχή μου

"χαμόγελο και γέλιο μου
κραυγή κι απαντοχή μου ".......

να είσαι όμορφα
με όμορφες στιγμές που θα γίνονται χρόνοι αμέτρητοι,
να πλέκεται το πανωφόρι της Ζωής Σου….

Ιωάννα της ψυχής.....

Σε αγαπάω....Μόιρα..... ειμαρμένη μου….

είδωλο μου εσύ.......

Απολιθωμένο έμβρυο να καταστείς,
διακαής ο πόθος σου ...
Έμαθες να θάβεις του νου τις πεθυμιές
Άσφαλτος τόνων και βαραίνουν την ζήση των αισθήσεων
Διακονιάρης στην φιλία τάχθηκες…
όμως, όμως...
στου έρωτα την δίνη φοβάσαι να αφεθείς…
Στρατονόμο φύλακα να σε διαφεντεύει …και κουρνιάζεις
Σε δυο ξύλινες βάρκες ισορροπείς
που πλέουν σε θάλασσα αγριεμένη....
Στο λογικό και το παράλογο σχοινοβάτης, η αιώρηση στο κενό ....
τ ΄άβατο της ψυχής σιαγώνες ανοίγει
σε καταπίνει.... κι αυτόβουλος θαρρείς πως είσαι
με αντιστάσεις άμυνας μηδενικές….

Έλος και λίμνη αποχρωματισμένης οξυγόνου
σκιά στην βροχή χωρίς κορμί…πορεύεσαι
Εθελουσία τρέλα…
εθελοντής φρενοβλαβής κι η λήθη Των Κήρων ανύπαρκτη παραπαίει,
σε κάθε κύτταρο καρκινικής υφής, αφής κι ουσίας….
Φυσάς πνοή, σφάζεις πλευρό της μοναξιάς
και στην Εδεμ το κατοικείς…. κι εκεί θαρρείς το κανακεύεις
Άμοιρος κι έμ-πυρος πορεύεσαι με γνώση ξένη
Φιλόξενος μόνο , σε φωτιά και πικρή αλμύρα,
άκρατη κι αδέσποτη αγκαλιά ανοίγεις ....
φλεγόμενος κι απόμερος ακροβατείς σαρκάζοντας Εκείνον
τον βαρκάρη του Αχέροντα!...
Φλερτάρεις τις σειρήνες του και πορεύεσαι…. ματαίως
Μικρός ασήμαντος μα Μέγας στην δική σου υπέρτατη αμφίδρομη γνώση
"του ίσου και του άνισου εντός πολέμου" !!!
Κι αγρίμια φωνάζεις,
που τρέχουν να κρυφτούν σε σκοτεινά λαγούμια…
Εις μάτην..

χελιδόνι της πέτρας μου....

Ακολούθα τα ίχνη αυτά της κραυγής
Χαμήλωσε το βλέμμα στο αποτύπωμα
που το γόνυ άφησε στην άμμο καθώς λύγισε
απ΄την φωτιά της μνήμης ….
Τα αγκάθια του ήλιου που σήμερα ανέτειλε κανάκεψε τα…
Κι όταν η νύχτα φτάσει βάψε το έρεβος της
με το φως του μυοκαρδίου της σελήνης
για να φωτιστεί με το εκτυφλωτικό χρυσό της…
κι έτσι, έκπτωτη θα καταστεί η θλίψη ..

χελιδόνι μου…..

...κι αγόρασα μέλλον κενό.....

Νοτισμένους χρόνους χαράσσουν υγρά δάχτυλα
κι η πατούσα βαθιά σαραντάχρονα ίχνη αφήνει…
Το βλέμμα πίσω προστάζει παρελθόν πληρότητας….
Κι η ίριδα στοχεύει μέλλον μεστό από απουσίες….
Διάττοντες θαρρείς αστέρες σε περιτριγυρίζουν…
Κι όμως…. κοιτώντας τις παλάμες σου
με χρυσή αστρόκονη θησαυρό καλυμμένες ανακαλύπτεις ότι είναι….
Κι εσύ…
κοιτάς το είδωλο σου και…
Χρόνια σου "ευπρεπή".... καθρέπτη μου !
η ευχή της ανάσας σου
ζωγραφιά γίνεται και θαμπώνει το είδωλο του…..

ξοδεύτηκες μνήμη....

Σέρνονται τα πέλματα...ακολουθούν χνάρια σ΄ άμμο πηχτή νοτισμένη αλμύρα.
Χάνονται, σχηματίζοντας εύθραυστη ζωγραφιά ….σκέψεις και πρόσωπα…
Απλώνω ακροδάχτυλα…κεραυνούς να πιάσουν…
και να τους στείλουν πίσω …
Σ ένα Θεό ανθρώπων δικαίων μα κι άδικων ψυχών κολασμένων, πατέρα…

Καλοξόδευτη μνήμη….σε νησί πέτρινο., σε μωβ βουκαμβίλιες,
σε "φέρετρα με καρούλια” καλοτάξιδη πλανιέται…
Αγγίζω κύτταρα νόησης….ψηλαφώ καταδύσεις ψυχής σ΄ ωκεανούς μεστούς από ναυάγια….

με μυθωδίες σέρνω χορούς υδάτινους…..

κοιτώντας κατάματα το κήτος, πριν το στερνό ταξίδι εντός του αρχισει

μ΄ αφανισμένη μνήμη, σε υποβρύχια ταξίδια αιώνιας συμβίωσης..….

*στην ΙΩΑΝΝΑ της ψυχής μου......

φοβού τους Δαναούς....

Αρνιέμαι το επίπλαστο και δήθεν της Αγάπης. της Φιλίας και του Έρωτα “ σου”

Σκέφτομαι…υπάρχω και ζω Zωή , για το υπαρκτό και απτό… τη υπαρξής μας

Μιλάς, μιλάς, μιλάς…
Κι εγώ…..
Κουράστηκα να σε ακούω…
Κουράστηκα η κόρη του ματιού μου στόχο να έχει εσένα μόνο…
ψευδές το υπαρκτό σου…κι ο λόγος σου επίπλαστος!
Ναι…αυτό είσαι…. !
Είσαι ..ήσουν και θα είσαι ..."το αιώνιο ψεύδος….
Η διωγμένη και διωκόμενη αλήθεια από"φαινομενικό παράδεισο"…

κι η κολαση σου πουθενά…

και παντού ...δυστυχώς!

Λες …"ερωτεύομαι" κι αναθεμα αν ηξερες τι"΄Ερωτας" είναι….
Ψ . Ε. Υ Τ.Η.Σ Ψ Ε ΥΔ Ε.Υ.Δ.Ε Σ Ψ.Ε.ΥΔ.Ε.Π.Ι Γ.Ρ.Α.Φ.Ο.Ν
Οι λέξεις που ένδυμα σου γέγοναν….


Αρνιέμαι το ψέμα του Έρωτα σου…της φιλίας του το ψευδεπίγραφο σκοτώνω
Θύμα και θύτης ….

Κενοτάφιο γίνομαι ….για την Φιλία…τον Έρωτα …την Αγάπη

Κενοτάφιο….αισθημάτων μα πρωτευόντων συν-αισθημάτων….

Καλώς όρισες και καλήν εσπέρα σου….Φίλε!
Όταν ξαναέρθεις στο μέτωπο σου θα ήθελα να γράφει "αλήθεια"

Κι ουχί….."καθήκον" φιλαράκι….
Κάποιος γενέθλια έχει σήμερα….
Κι εγώ…."φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες "…κραυγάζω!

ες αεί....το δώρο μου